- Статус
Так?Але ж я яшчэ не бачыла мацюкоў,вось і паглядзела б,што далей з мацюгальнікамі робіцца,а там,глядзішь,і сама паспрабавала
))Шэф,усе прапала!
У прыва,дак у прыват,калі ёсць,што сказаць-пішы:secret:
Ок, давай тут. Толькі за мацюкі ты адказная, калі што, ок? Хаця з іншага боку як бы па тэме...
І радая, што ты злая. Злосць пройдзе, а адлегласць - наўрад ці.
(гэта не парада, я разважаю)
Igra, ведаеш, тут старажылы многа цікавага расказаць могуць. Пра мяне і спрэчкі з канфліктамі. Я зусім не белая і пухнатая, але пару гісторый мне цяжка даліся і многаму навучылі.))) І я не параўноўваю нікога ні з кім. І ў разборкі я цалкам сабе ўлажу, калі іначай не магу. Пакуль магу не ўлазіць - не ўлажу. Тут, па дадзенай тэме мне спакойна было, без гістэрыкі...І калі ўжо так браць, цікавей не крыкам даносіць, а ўмелым вядзеннем дыскусіі. Хіба не? І я гэтаму вучуся. Атрымліваецца не заўжды.))) І дзеля спорту бывае, напэўна. :blush1: Але гэтага дакладна імкнуся пазбаўляцца.
п.с.: Я вінаватая з парадамі. Прабач.))) Я палічыла, што ступень блізкасці такая, што можна казаць адна адной, што думаеш, без "тысяча прабачэнняў, можа дазволіце звярнуцца?". Я паспяшалася, ці памылілася з гэтым, ці зноў меркавала па сабе.))) Да мяне можна пісаць, што думаеш, без "тысячы прабачэнняў...".
Хаця з іншага боку як бы па тэме...Я? - не. Я так прачытала тваё паведамленне і тут і яшчэ ў адной тэме. Разам я пачула гэта так. Я радая, што памылілася.
І радая, што ты злая. Злосць пройдзе, а адлегласць - наўрад ці. Да плота не цісну. ))) Мне пачулася супярэчнасць у тым, што ты абвінавачвала апанента , што ён проста ўпарціцца, а не шчыра дыскутуе, а сама прызналася, што табе ўсё ясна і не цікава. Дык хіба ў гэтым выпадку вы не аднолькава "спортам займаецеся"?
Дык не пытанне, маеш права, перадумаць. Толькі скажы гэта. Мне хаця б. "Я перадумала, мне цікава насамрэч, проста нерваў не хапае", а?
(гэта не парада, я разважаю)А я так?
Igra, ведаеш, тут старажылы многа цікавага расказаць могуць. Пра мяне і спрэчкі з канфліктамі.
Я зусім не белая і пухнатая, але пару гісторый мне цяжка даліся і многаму навучылі.))) І я не параўноўваю нікога ні з кім. І ў разборкі я цалкам сабе ўлажу, калі іначай не магу. Пакуль магу не ўлазіць - не ўлажу. Тут, па дадзенай тэме мне спакойна было, без гістэрыкі...І калі ўжо так браць, цікавей не крыкам даносіць, а ўмелым вядзеннем дыскусіі. Хіба не? І я гэтаму вучуся. Атрымліваецца не заўжды.))) І дзеля спорту бывае, напэўна. :blush1: Але гэтага дакладна імкнуся пазбаўляцца. п.с.: Я вінаватая з парадамі. Прабач.))) Я палічыла, што ступень блізкасці такая, што можна казаць адна адной, што думаеш, без "тысяча прабачэнняў, можа дазволіце звярнуцца?". Я паспяшалася, ці памылілася з гэтым, ці зноў меркавала па сабе.))) Да мяне можна пісаць, што думаеш, без "тысячы прабачэнняў...".
Последнее редактирование:
Кьяра, прабач,можа,я што не ўцяміла пра ступень блізкасці,скажы,калі ласка,што для цябе ўваходзіць у гэтае паняцце,дакладней,пералічы па пунктах,менавіта што адкрываецца,калі ступень блізкасці павялічваецца.Гэта мне трэба,каб далей табе адказаць.
Солнцева, Igra, я думаю, нам такі варта сысці куды-небудзь. Бо шчыра, мы пераходзім усе межы. Фармат форума ніяк не для прыватнай па сутнасці перапіскі.
Спадзяюся на разуменне. ))) Хаваць мне асабіста няма чаго, але я ўсё ж з павагай стаўлюся да астатніх удзельнікаў. Баюся, ім нашыя разборкі ні да чаго.
Адкажу ў прыват. Абедзвюм. Дзякуй.
Спадзяюся на разуменне. ))) Хаваць мне асабіста няма чаго, але я ўсё ж з павагай стаўлюся да астатніх удзельнікаў. Баюся, ім нашыя разборкі ні да чаго.
Адкажу ў прыват. Абедзвюм.
Дзякуй.Нет,разозлилась сначала,потом быстро остыла,я на Кьяру обиделась
))На самом деле мне уже смешно сейчас стало :friends:
unish::aggressive::drinks:))Да,пора валить отсюда,пока не погнали.Хотя тему близости и для кого как это бывает обсудить было бы интересно,вообще,без лиц:dirol:
Такое всегда очень ценно
Igra, смайлікі, гэта ціпа: Вы паглядзелі кароткі змест папярэдніх серый? )) )))
Прапаную тэму. Чаканні ад свету...
Вось прачытала, што чаго ад свету чакаеш, тое і атрымліваеш. Шукаеш замову паўсюль - атрымай, з усмешкай да яго - і ён табе ў адказ як бы...
Версія цікавая, толькі слаба працуе часам, ІМХО.
Вось прыклад. Мая старэйшая ў садок калі ішла, ну вось усё за нас і супраць хваробаў было. Дзіця здаровае збольшага, у садок не тое што хацела, несла яе туды на крылах. Год да таго, калі ўсе нашыя сябры ў яслі пайшлі, мая дома засталася, бо другое дзіця як бы нарадзілася. Дык колькі гулялі з вазочкам дзіцячым, столькі дзіця маё за плот садочка з заўздрасцю паглядвала. А калі там яшчэ і свята якое на вуліцы было - усё, не сыйдзеш адтуль не ў жыццё. Стрэсу, як пайшлі, блізка не было. У першы ж дзень засталася на сон, а пасля ледзь забрала яе. З другога ж дня, сыходзілі апошнія, балазе жнівень быў, і дзеці на вуліцы гулялі.
Вось упэўненая я была. Усе хварэюць - а мая не будзе. Дзіця ў жыцці не куталі, занадта не апраналі, шапкі першыя ва двары знімалі...І да садочку любоў...)) І што б Вы думалі? Гэта была жэсць, проста жэсць. У тым годзе я думала, што Навінкі - маё ўсё. Бо пасля тых першых жнівеньскіх дзён, у садочак болей 2-х дзён запар мы не траплялі.
Пры чым гэта былі атыты, атручванні, монануклеоз, што заўгодна)
І тэмпература, тэм-ра, тэм-ра...
Што не так з чаканнямі?
)) )))Прапаную тэму. Чаканні ад свету...
Вось прачытала, што чаго ад свету чакаеш, тое і атрымліваеш. Шукаеш замову паўсюль - атрымай, з усмешкай да яго - і ён табе ў адказ як бы...
Версія цікавая, толькі слаба працуе часам, ІМХО.
Вось прыклад. Мая старэйшая ў садок калі ішла, ну вось усё за нас і супраць хваробаў было. Дзіця здаровае збольшага, у садок не тое што хацела, несла яе туды на крылах. Год да таго, калі ўсе нашыя сябры ў яслі пайшлі, мая дома засталася, бо другое дзіця як бы нарадзілася. Дык колькі гулялі з вазочкам дзіцячым, столькі дзіця маё за плот садочка з заўздрасцю паглядвала. А калі там яшчэ і свята якое на вуліцы было - усё, не сыйдзеш адтуль не ў жыццё. Стрэсу, як пайшлі, блізка не было. У першы ж дзень засталася на сон, а пасля ледзь забрала яе. З другога ж дня, сыходзілі апошнія, балазе жнівень быў, і дзеці на вуліцы гулялі.
Вось упэўненая я была. Усе хварэюць - а мая не будзе. Дзіця ў жыцці не куталі, занадта не апраналі, шапкі першыя ва двары знімалі...І да садочку любоў...)) І што б Вы думалі? Гэта была жэсць, проста жэсць. У тым годзе я думала, што Навінкі - маё ўсё. Бо пасля тых першых жнівеньскіх дзён, у садочак болей 2-х дзён запар мы не траплялі.
Пры чым гэта былі атыты, атручванні, монануклеоз, што заўгодна)І тэмпература, тэм-ра, тэм-ра...
Што не так з чаканнямі?
Завышенные )
сильно в лоб, я бы сказала...позитивное отношение просто позволяет переживать происходящее с наименьшими потерями и дает возможность извлекать опыт, а не тупо страдать. И все. Количество плюсовых и минусовых событий от этого, ИМХО, зависит мало.
Но в бытовом плане, ИМХО, есть простая зависимость все же: идешь, к примеру, к врачу или кому еще с заведенным негативом сознанием - вероятнее всего получишь в ответ то же самое. Это нормальная чувствительность людей к натроению друг друга. Хотя тоже не всегда срабатывает. Бывает, злишься, а собеседник вот возьмет и погасит волну
)Додумала
О другой стороне: желаемого получаешь явственно ровно столько, сколько позволяешь себе хотеть. Хотеть реально - без самоограничений и опасений, что чрезмерно. ИМХО.
Последнее редактирование:
BabuschkinHaus
Well-known member
Соскучилась по вам всем! Жаль, нет времени все перечесть, ведь явно много умного и интересного все написали. Аватарки - шикарные, подписи - чудо! Игра, Кьяра, Солнцева, любуюсь вами (простите, если кого не упомнила: просмотрела бегло только последние пару страниц). "Гадание на аватарках" откладываю на неопределенное время: кроме сессии, я нашла себе новое "развлечение" - администрирование одного из форумов, интереснейшее занятие. Только один недостаток - теперь на семействе буду немного пореже. Если кому-нибудь от меня будет что-то нужно, пишите в лс.
Через некоторое время (не знаю пока точно какое, но речь идет о двух-трех месяцах) планирую возобновить заседания Общества Анонимных Спасателей Браков.
Через некоторое время (не знаю пока точно какое, но речь идет о двух-трех месяцах) планирую возобновить заседания Общества Анонимных Спасателей Браков.
ты ж не знаешь, откуда твой собеседник только что пришёл
)) Может он сейчас на полземного шара счастлив 
может слово "анонимных" стоит упустить..?
Ведаеш, я такі прыйшла да высновы, што проста тупа сказаць сабе: усё, ад сённяшнега дню хаджу ў ПК з пазітывам недастаткова. Трэба дадаць да гэтага нейкія пэўныя дзеянні. Шчыра скажу, я знайшла метад мінімізаваць свой негатыў ад паходаў у ПК. І з задавальненнем канстатую, што цягам апошніх месяцаў гэтыя паходы, якія усё ж здараюцца ( бо калі ёсць хоць адзін шанец туды не трапляць, я яго выкарыстоўваю ), не выматваюць мяне , як раней. Трэба думаць тут.
)))Наконт садочка і хваробаў...Я недзе здагадваюся, чаму ў рэчышчы тэорыі чаканняў яна не працавала. Страх хваробаў, нават якіх я не чакала, быў такі вялікі, што наўрад ці дазваляў проста расслабіцца...
Калі аднойчы ён знік, хваробы скончыліся. Амаль. Хаця з іншага боку і дзеці падраслі.
BabuschkinHaus, чёта як па мне, дык літаральна адзін персанаж без хар-кі застаўся. Можа, адпусцім яго такі?
Здорава, гэта калі хоббі працай робіцца?
Менавіта так
На мой погляд ўвогуле няўдалы прыклад для разгляду гэтага пытання-неяк можна нешта чакаць ад адносін паміж людзьмі,ад працы,ад большасці тых дзеянняў,дзе ёсць твой непасрэдны ўдзел,дзе ты можаш актыўна ўплывать,але здароўе на мой погляд вельмі зыбкая катэгорыя,асабліва ад нашых жаданняў не залежыць,залежыць ад іншага(гэта ўжо іншая складаная тэма)Тут ўжо адказвалі,што гэта завышаныя чаканні і саманадзейнасць,у гэтым прыкладзе важна тое,што было,калі гэтыя хваробы наваліліся.імхо,як заўсёды)))
Вооот,собственно где-то блізко к этому,очень даже блізко)))
согласна.
Если честно,у меня за это время активных бесед на форуме столько окуньков развелось,что надо половить)))
конечно недостаточно. Надо ЧУВСТВОВАТЬ себя нормально, а не просто зубы себ заговаривать
вот по-моему это к "тут надо думать". Вроде ты хотела,чтобы не болел деть, и даже уверена была, но это на поверхности. А в глубине - совсем другие чувства. И никакой увеернности - вместо нее страх.
а, по-моему, от здоровья можно ожидать гораздо больше, чем от отношений с людьми
оно тут , со мной, зависит от моих действий очень сильно. А люди, работа - они имеют еще и свое что сказать и сделать.- Статус