Кто бы говорил
- Статус
это не совсем из этой области... Если про "одела короткую юбку - сама значит виновата", то с этим я не согласна. И когда женщину физически держат и насилуют, то у нее нет выхода из этой ситуации, то есть и вины быть не может. А насилие в семье начинается не сразу и не с потолка, а со звоночков. и если эти звоночки пропустить и не уйти, то можно серьезно вляпаться. Вот в этом плане жертвы домашнего насилия в чем-то виноваты. Стерпела грубые слова - вполне возможно будут другие и хуже. Стерпела небольшое ограничение свободы со стороны мужа, значит возможно дальше вообще в рог скрутит.
мне почему-то кажется, что вот вас психологически запугать было бы сложно, и меня кстати тоже.
Все выше - без осуждения к жертвам домашнего насилия. Они действительно жертвы. Удачи вашей знакомой!
уговорили - удалю.
В принципе - зачем эти все разговоры? Пусть едут, верят, пропадают - они ж сами во всем виноваты - эти глупые девченки по мнению большинства присутствующих.
Тут, похоже, не в платочках дело - у этих девчОнок http://ru.wiktionary.org/wiki/%E4%E5%E2%F7%EE%ED%EA%E0
))
Ну вось а ў тэме кажуць, што ён ёсць.
))Не зразумела. Як успрымаюць - я ж не пыталася. Толькі пра факт прысутнасці пэўных традыцый/стэрэатыпаў гаварыла. Але мне а) сказалі, што гэта толькі ў маёй сям'і такі б) у іншых з гэтым ніякіх праблем.
А я не веру, што па змоўчанні (без "ручных" настроек
) недзе мужчына домам займацца. Пры наяўнасці жонкі.да и зачем показывать некоторым теткам, что они достойны большего, чем мужу тапочки носить? Они же вполне довольны тем, что могут исправлять чужие орфографические ошибки, а права - зачем им права? Одел платочек - исправил описку в чужом посте - вот оно бабье счастье
Дык я гэта ўжо па гэтай тэмцы і суседняй заўважыла.
) Па шчырасці, у лёгкім здзіўленні знаходжуся...
Прыхільнікаў ведання жанчынай свайго месца і хустак, па ходзе, дафіга...
Дый увогуле нармальнасць жанчыны, якая працуе, а не стварае бясконца мегаабстаноўку з захапленнем у вачах, каб мужчына мужчынам мог пачувацца, тут даўно пад пытаннем.
Сумна...
Последнее редактирование:
Не прибедняйтесь. Систематические ошибки, выдающие плохое знание языка - не описки.
))А любимому мужу тапочки приносить - действительно большое счастье (вне зависимости от религиозных убеждений). Не меньшее счастье - когда и тебе, уставшей после работы, муж тапочки принесет, поверьте. Мне жаль тех, кто не знает этих счастливых мгновений. Да, кстати, Коран не обязывает тапочки мужу приносить, к вашему сведению.
у гэтай.)
Кьяра, а по большому счёту, чего тебе грустно то? Ну хотят тётки так жить. Ну пусть живут. Я вот, не хочу на работу по графику. Мне дома комфортней - хочу работаю, хочу не работаю. Тебе меня жалко?
Кьяра, можно конкретнее про то, что матриархат именно существовал. А то я не видела. То, что Юника привела, не доказательства матриархата
Кьяра, можно конкретнее про то, что матриархат именно существовал. А то я не видела. То, что Юника привела, не доказательства матриархата
А что тебя удивляет? Женщины просто завидуют и пытаются доказать, что если им - плохо, то и пусть всем будет так же плохо. А тут - такая тетка - которой хорошо - это вызывает жуткий протест.
Вон в соседней темке, как искренне радуются чужому разводу и несчастью. Так и говорят "нечего было выпендриваться, теперь такая как все.... бедная и разведенная" Ну и вечное "сама виновата, нечего бвло .... подписывать, слушаться.... еще чего"
Танюша_, матриархат упоминался в таком контексте,не в прямом смысле матриархат,а в расхожем,вот в этих постах.По-моему больше ничего такого не было про матриархат.http://semeistvo.by/forum/showpost.php?p=8279190&postcount=1620 http://semeistvo.by/forum/showpost.php?p=8279342&postcount=1634
ты как-то странно понимаешь эту идею, ИМХО.
Работа исключает создание атмосферы в семье и уважение мужа? Нафик, на самом деле, тогда такая работа. Или семья тогда зачем этой тетке - не очень понимаю.
Вообще, конечно, человек в идеале должен мало завсиеть от внешних мнений, обстановок и т.п.
Но мы не будды, увы, и нам нужно и восхищение, и благодарность, и даже - понимаешь - ни за что порой, ну вот просто так, авансом. Чтобы кто-то в нас поверил и показал это, чтобы не бил за каждый промах, чтобы ПОНЯЛ. Чтобы каждый в паре понял ограничения другого и принял их.
Мужчине НУЖНО восхищение. Необходимо даже. Признание заслуг - даже самых мелких. И мальчику нужно - как воздух. С мальчиком у нас проблем не возникает, правда? Ребенок же, кровиночка. А муж? Чужой человек, сам пусть справляется. Ну так и жена тогда пусть сама справляется - все равновесно, ИМХО.
Я не говорю о случаях низкого уровня, в которых до мозга не достучаться. Это другое. Но когда женщины с той самой хорошей работой, "высоким" образованием, мужем таким же неглупым вроде откровенно его унижают, соревнуются с ним постоянно и все такое - мне это не близко.
Пример прочитала мой? По теме? Нормальная ситуация? Не матриархат? Когда мужу говорят "Так, такой-то, тихо. Замолчи." И в таком духе. От любви, конечно
)) Он замолкает - да, это уже ЕГО выбор. Но его ПОБЕДИЛИ, понимаешь? Ну реально это война для меня. Доказать, кто сильнее, кто умнее, кто важнее, кто правильнее...плохо от сидения с ребенком? А работающей с сидящим в декрете мужем - хорошо?
)) неееее...мне сие не понять)) но если кому-то так - флаг в руки. Я все же считаю, что хоть тресни доказывай, но мама оказывает на раннее развитие ребенка огромное, ничем не восполнимое внимание.Всему свое время - и папиному приходу в жизнь ребенка - тоже.
"Папа может, папа может быть кем угодно, только мамой, только мамой не может быть."(С) И обратно - верное тоже.
Я - об этом. А не о том, что всем женщинам надо сесть дома в парандже.
Паспрабую яшчэ раз свой погляд і адчуванні ад размовы сфармуляваць.
Па мне, на сёння ва многім жанчына мае адносна роўныя з мужчынам правы і мажлівасці. ДЗякуючы свецкаму грамадству, дзякуючы дэмакратычным працэсам, якія адбываліся і адбываюцца, напэўна, і сёння, дзякуючы проста цывілізацыі і культурнаму развіццю грамадства, дзякуючы такому непрыемнаму многім тут фемінізму, нарэшце. Асабліва добра гэта адчуваецца ў параўнанні з тымі ж усходнімі краінамі, і вельмі востра там, дзе іслам ва ўладзе.
Але па мне, рухацца яшчэ ёсць куды. І ў сэнсе стэрэатыпаў, і ў сэнсе свабод, і ў сэнсе аплаты працы і ў сэнсе стаўлення грамадства да многіх рэчаў і г.д.
Тут жа я чую настроі, што наадварот, нам бы ўзад, прабачце, даць. Маўляў, дазмагаліся.
У бок іслама паглядваем, ну ладна, праваслаўя, на худы канец, дасягненні фемінізму ўжо народу залішнія. Парадокс. Сапраўды, не патрэбны выбар людзям, атрымліваецца...
Дый па ходзе цывілізацыя мужчын сапсуе, аказваецца.((( Праз тое, што жанчына набывае правы, роўныя з ім, у мужчыны неяк адразу і з лідэрствам, і з самаацэнкай праблемы пачынаюцца. Іншая рэч, калі паляна ад жанчын зачышчаная была! Рэалізуйся сабе. А цяпер....няма таго, што раньш было...
Я крыху згушчаю і утрую, так. Але неяк так гучыць.
Прыкладам, тая ж Кацярыніна мячэць. Атрымліваецца, мужчына наперад можа выйсці толькі калі жанчыну куды падалей засунуць? А так, пры іншых роўных, ніяк?
Так і ў сям'і, па мне. Двое сустракаюцца і пачынаюць з нуля будаваць адносіны. Нішто не замінае мужчыну ў лідары выходзіць. Я ніколі не сустракала, каб жанчына хуткасць набірала і не пускала ў працэсе абгону (я тут і сваю аналогію, хоць і не самую лепшую з абгонам, і ў прамым сэнсе на дарозе). А калі жанчыну трэ абавязкова запаволіць (мы не пра тэмперамент), прыгнуць, каб знізу ў вочы заглядвала - пра што гэта? Не, ну хоча сама - дзеля Бога. Толькі па мне за конт прыніжэння аднаго другому вырасці нельга.
Што да прыклада са свякрухай. Вось неяк не зусім разумею я. То бок свёкр - валізка? Што свякруха дакладна ведае, што ён паедзе кудысці, нават не ведаючы пра гэта? Думаю не зусім так. Думаю, дамоўленасць ёсць. Іншая рэч, што часта якраз мужчыны на пустым месцы любяць сваё "я" паказаць. Калі відавочна, што трэ паехаць на дапамогу ці што іншае, але трэ ж каб паўгаворвалі, ага, у вочкі пазаглядвалі. Бо ў такой сітуацыі (машына адна, прыкладам, і муж кіроўца) жанчына ж у поўнай залежнасці. І тут так, ой, якія мы моцныя адразу! Пры іншых жа роўных моц ужо не тая, праўда?
Ніколі не сутыкаліся прысутныя з такім? Зноў толькі ў мяне і кучы маіх знаёмых падобнае бывае?
Я, прыкладам, нават уявіць сабе не магу, як я, ці любая мая знаёмая жанчына, можа пэўна ЗА мужа сказаць. Так што крыху лукаўства тут. А вось у сітуацыі, калі я адна штосьці планую, самастойна, сустрэчу там, тэатр, кавярню з сяброўкай - так. Я вырашаю сама. Браць дазвол у мужа мне нават у галаву не прыходзіць. З якога перапугу? Я проста стаўлю яго перад фактам. Роўна як ён мяне. Іншая рэч, што можа нейкая неспадзяванка здарыцца і якраз і яму, і мне ў гэты момант куды трэба. Тады так. Давядзецца дагаворвацца, каму важнейшая сустрэча.
Карацей, у галовах матрыархат, па мне.
====
Катерина, па апошнім тваім посце. Ты прабач. Мне чытаецца выключна аднабокі падыход. Да кожнага сказу можна дапісаць: а жанчыне не трэба? А мужчына нашто сям'ю стварае, каб ім захапляліся? І г.д.
Мы, значыць, розныя ўсё ж. Для мяне мат - гэта мат. А не мат - гэта калі жанчына лаецца. Захапленне - значыць захапленне. Узаемнае. Тое ж з павагай. Узаемнае. Я амаль ні разу не бачу ў тваіх постах пра ўзаема-, пра жанчыну побач з мужчынам там, дзе павага і захапленне і пад. патрабуецца. Умовы, па ходзе толькі мужчыне патрэбныя. Правы ў яго , карацей. А ў жанчыны абавязкі толькі. Ну прам як у "Багословіте женщіну".
Што ж, ну значыць, і мы розныя, і ўмовы сямейныя розныя. Таму да адзінага меркавання не прыйсці.
Я першапачаткова абіраю моцнага мужчыну, каб потым не запавольвацца (не пра тэмперамент!). І рэч не ў мачо. А ў энергетыцы. Яна ці ёсць ці яе няма. Я яе ці адчуваю, ці не адчуваю. Прычым звычайна ад першых імгненняў.
Калі не - то і не будзе ў МЯНЕ нічога з чалавекам. Калі так - то мегаўмовы не патрэбныя. Калі я пачну мегазахапляцца на пустым месцы і прагібацца, Я іншым чалавекам зраблюся. Мне яно не трэба.
Па мне, на сёння ва многім жанчына мае адносна роўныя з мужчынам правы і мажлівасці. ДЗякуючы свецкаму грамадству, дзякуючы дэмакратычным працэсам, якія адбываліся і адбываюцца, напэўна, і сёння, дзякуючы проста цывілізацыі і культурнаму развіццю грамадства, дзякуючы такому непрыемнаму многім тут фемінізму, нарэшце. Асабліва добра гэта адчуваецца ў параўнанні з тымі ж усходнімі краінамі, і вельмі востра там, дзе іслам ва ўладзе.
Але па мне, рухацца яшчэ ёсць куды. І ў сэнсе стэрэатыпаў, і ў сэнсе свабод, і ў сэнсе аплаты працы і ў сэнсе стаўлення грамадства да многіх рэчаў і г.д.
Тут жа я чую настроі, што наадварот, нам бы ўзад, прабачце, даць. Маўляў, дазмагаліся.
У бок іслама паглядваем, ну ладна, праваслаўя, на худы канец, дасягненні фемінізму ўжо народу залішнія. Парадокс. Сапраўды, не патрэбны выбар людзям, атрымліваецца...
Дый па ходзе цывілізацыя мужчын сапсуе, аказваецца.((( Праз тое, што жанчына набывае правы, роўныя з ім, у мужчыны неяк адразу і з лідэрствам, і з самаацэнкай праблемы пачынаюцца. Іншая рэч, калі паляна ад жанчын зачышчаная была! Рэалізуйся сабе. А цяпер....няма таго, што раньш было...
Я крыху згушчаю і утрую, так. Але неяк так гучыць.
Прыкладам, тая ж Кацярыніна мячэць. Атрымліваецца, мужчына наперад можа выйсці толькі калі жанчыну куды падалей засунуць? А так, пры іншых роўных, ніяк?
Так і ў сям'і, па мне. Двое сустракаюцца і пачынаюць з нуля будаваць адносіны. Нішто не замінае мужчыну ў лідары выходзіць. Я ніколі не сустракала, каб жанчына хуткасць набірала і не пускала ў працэсе абгону (я тут і сваю аналогію, хоць і не самую лепшую з абгонам, і ў прамым сэнсе на дарозе). А калі жанчыну трэ абавязкова запаволіць (мы не пра тэмперамент), прыгнуць, каб знізу ў вочы заглядвала - пра што гэта? Не, ну хоча сама - дзеля Бога. Толькі па мне за конт прыніжэння аднаго другому вырасці нельга.
Што да прыклада са свякрухай. Вось неяк не зусім разумею я. То бок свёкр - валізка? Што свякруха дакладна ведае, што ён паедзе кудысці, нават не ведаючы пра гэта? Думаю не зусім так. Думаю, дамоўленасць ёсць. Іншая рэч, што часта якраз мужчыны на пустым месцы любяць сваё "я" паказаць. Калі відавочна, што трэ паехаць на дапамогу ці што іншае, але трэ ж каб паўгаворвалі, ага, у вочкі пазаглядвалі. Бо ў такой сітуацыі (машына адна, прыкладам, і муж кіроўца) жанчына ж у поўнай залежнасці. І тут так, ой, якія мы моцныя адразу! Пры іншых жа роўных моц ужо не тая, праўда?
Ніколі не сутыкаліся прысутныя з такім? Зноў толькі ў мяне і кучы маіх знаёмых падобнае бывае?
Я, прыкладам, нават уявіць сабе не магу, як я, ці любая мая знаёмая жанчына, можа пэўна ЗА мужа сказаць. Так што крыху лукаўства тут. А вось у сітуацыі, калі я адна штосьці планую, самастойна, сустрэчу там, тэатр, кавярню з сяброўкай - так. Я вырашаю сама. Браць дазвол у мужа мне нават у галаву не прыходзіць. З якога перапугу? Я проста стаўлю яго перад фактам. Роўна як ён мяне. Іншая рэч, што можа нейкая неспадзяванка здарыцца і якраз і яму, і мне ў гэты момант куды трэба. Тады так. Давядзецца дагаворвацца, каму важнейшая сустрэча.
Карацей, у галовах матрыархат, па мне.
====
Катерина, па апошнім тваім посце. Ты прабач. Мне чытаецца выключна аднабокі падыход. Да кожнага сказу можна дапісаць: а жанчыне не трэба? А мужчына нашто сям'ю стварае, каб ім захапляліся? І г.д.
Мы, значыць, розныя ўсё ж. Для мяне мат - гэта мат. А не мат - гэта калі жанчына лаецца. Захапленне - значыць захапленне. Узаемнае. Тое ж з павагай. Узаемнае. Я амаль ні разу не бачу ў тваіх постах пра ўзаема-, пра жанчыну побач з мужчынам там, дзе павага і захапленне і пад. патрабуецца. Умовы, па ходзе толькі мужчыне патрэбныя. Правы ў яго , карацей. А ў жанчыны абавязкі толькі. Ну прам як у "Багословіте женщіну".
Што ж, ну значыць, і мы розныя, і ўмовы сямейныя розныя. Таму да адзінага меркавання не прыйсці.
Я першапачаткова абіраю моцнага мужчыну, каб потым не запавольвацца (не пра тэмперамент!). І рэч не ў мачо. А ў энергетыцы. Яна ці ёсць ці яе няма. Я яе ці адчуваю, ці не адчуваю. Прычым звычайна ад першых імгненняў.
Калі не - то і не будзе ў МЯНЕ нічога з чалавекам. Калі так - то мегаўмовы не патрэбныя. Калі я пачну мегазахапляцца на пустым месцы і прагібацца, Я іншым чалавекам зраблюся. Мне яно не трэба.
Последнее редактирование:
слушай, ну как кто-то может быть впереди, если другой не сзади?
ну как иначе? Только от того, что мужчина впереди, выигрывают оба. однозначно. Я - не об унижении, а о равновесии.
не поняла...пример был о том, что у женщин в этой семье даже не возникает мысли, что можно мужчину о чем-то спрашивать. Ибо зачем - все равно же решает женщина. И ей это НРАВИТСЯ. Не нравится только результат - квелый в плане решений муж. Но признать, что это две стороны одной медали - нет. Это он такой-сякой, а я правильная. При этом если муж поднимает голос - его затыкают. Массой
Это надо видеть вообщену, если ты не можешь представить, значит этого нет?
Есть. Я тебе зуб даю - может. Сказать за мужа. И он поедет к маме)) и рюмку может отобрать, и домой увести, и вообще.. У меня минимум три примера таких семей есть. Просто я их жизнь близко знаю, поэтому могу утверждать.Ты праўда не адчуваеш розніцы? Калі жанчыне ЗАБАРАНІЛІ кудысьці, каб мужчына мог наперад выйсці ці калі мужчына САМ здольны пры іншых роўных, як яму і належыць, лідарам быць?
надо! Надо и женщине - я же об этом говорю. Но! Есть одно но, которое, как мне ни противно, определяет ситуация - женщина создает атмосферу. И все. И как она создаст, так ей внимания и воздастся. Это колбасит - я знаю
Но это как закон природы. Можно принимать, не принимать, бороться - но он есть. ИМХО.именно. Но чтобы получить - надо отдать. И так уже вышло, что женщина отдает первой, создавая почву. Не унижаясь!! А создавая! Я, честно, не знаю , как еще рассказать, чтобы ты поняла, что не верно читаешь о правах, обязанностях, долгах...не то я пишу.
аналогично
Но я тебе скажу - это тоже может быть обманчиво. Иначе не было бы претензий после энных лет жизни, что он был такой прекрасный принц, а стал лежащим на диване кулем Согласись. Если бы наш выбор определял жизнь от начала и до конца - как было бы просто. Но люди глубже одного впечатления, одного периода. Они раскрываются в ходе жизни. И что поливаешь - то и растет.хотела у тебя это спросить
ты и правда не ощущаешь разницы - когда женщине ПРЕДЛОЖИЛИ не выпячиваться, чтобы ДАТЬ место. ИМХО, это вообще главная роль, если так важны именно роли.Чаще происходит так, что мужчина сам может, но и женщина считает, что может. И ей надо, чтобы ее победили
)) заткнули. А когда заткнут, она обижается, что ей нельзя) всяк плохо: не победит - слабак, победит - унижает..Ладна. Калі мужчыну як валізку вязуць - гэта фантастыка нейкая для мяне. Хіба што п'яны ён. Дык тады пра мужчыну і гаварыць не выпадае, валізка і ёсць. Несці цяжка і выкінуць шкада.
Думаю, ты ўсё ж перабольшваеш.
А пра не ўзнікае думкі пытацца - разумею, прыклад пра сябе прыводзіла.
Кацюша, я проста заўважыла, што гэта не гучыць у цябе. Увесь час перагіб у адзін бок, раўнавагі няма. Не ведаю, проста ў вочы кідаецца. Ты значыць і думаеш менавіта ў гэты бок. Што і добра, напэўна. Для цябе.
- Статус