- Статус
Кьяра, мы з Дамінікай сёння ехалі дадому ў трамваі і абмяркоўвалі, што было на ўроках. Пазнаёміліся з беларускамоўным хлопцам, што сядзеў насупраць, як высвятлілася, ён настаўнік гісторыі, а таксама выкладае польскую мову і піша вершы 
А пару тыдняў таму, таксама ў нашым трамваі , адна жанчына гадоў 50, даведаўшыся, што Дамініка ходзіць у 23 гімназію, таксама перайшла на беларускую І такіх выпадкаў у нас хапае, проста я ўсё не памятаю. Чаму мне не быць аптымісткай?
А пару тыдняў таму, таксама ў нашым трамваі , адна жанчына гадоў 50, даведаўшыся, што Дамініка ходзіць у 23 гімназію, таксама перайшла на беларускую І такіх выпадкаў у нас хапае, проста я ўсё не памятаю. Чаму мне не быць аптымісткай? 
А што можа перахіліць цябе ў аптымістычны бок?
(глабальныя пытаньні не разглядаем)))))Не-не. У мяне ў шклянцы роўна 100 грамаў вады.
Не блытай. ) А напалову поўная яна выключна ў нашых марах. З імі парадак, не хвалюйся. У мяне няма мараў пра беларускую мову
ужо гадоў 15. Але ў мяне ёсць беларускамоўная рэчаіснасць. Мая асабістая. Вунь дзіцё маё сядзіць на канапе, гуляецца ў цацкі і спявае: "Мова родная мая ты, што і дзедавай была..." Прынесла са школы.Дык я ж пра гэта ж як быццам, хіба не:
==
А шклянка - рэч аб'ектыўная. Ва ўсіх рэальнасцях.)))
А я спадзяюся і веру. (с)
)Не зусім. Я даўно ўжо не шукаю паралельную рэчаіснасць, яна сама мяне знаходзіць
Напрыклад, нібыта рускамоўныя знаёмыя раптам пераходзяць на беларускую.... і незнаёмыяНяма нічога сапраўды аб'ектыўнага
Нясу песню, што ў мяне зараз грае
А я не сумняюся
Таму нават і не разважаю на гэтую тэму Ок, угаварыла. Пачакаю 15 гадоў. ))Я шукаю, але ўжо дастаткова млява...Імпэту паменшала. А само каб - не...
Дык і я не разважаю...
Ну амаль. Але тваёй упэўненасці не падзяляю. )Гледзячы што ты шукаеш. І чаго чакаеш.
Разумення, асяроддзя, "адваротнай сувязі", водгуку. Большай часткай сцяна такі тут...Сярод больш-менш блізкіх людзей...І тых, з кім ты штодня...
Часам я такі адчуваю, што няма кантакту...Разумею, што не ў мове як такой рэч. Але мова - гэта штосьці нашмат большае, чым набор гукаў і сукупнасць сказаных словаў...І вось з гэтым большым затык. Бездань ці як мінімум адлегласць паміж мной і тым бокам...
Ладна, нешта залішне сур'ёзныя размовы атрымліваюцца.
Кьяра, (а можна па-імені, ці ты шыфруешся?) ня трэба прабіваць галавой сьцяну... Ну вось на мой погляд. Трэба быць натуральным (естественным) з навакольным асяроддзем і тады да цябе пачнуць прыцягвацца аднадумцы і проста прыемныя людзі. (я зараз не канкрэтна пра цябе, а як бы свой вопыт апісваю)
Кьяра, і я табе спасылку на песеньку кіну))
http://music.yandex.ru/#!/track/2477006/album/246298
Последнее редактирование:
katia-ka, мы пра рознае, думаю. Я не прабіваю ЧУЖУЮ сцяну, нават не стукаюся ў яе. Не маю патрэбы ў гэтым, а галоўнае - не бачу сэнсу. Дый якраз з чужымі людзьмі ў мяне няма праблемаў. Мне фіялетава, як яны да "тэмы" ставяцца і што пры гэтым думаюць. Хочуць камунікаваць - велкам, не -не. На крайняк татальнага неразумення дублюю па-расейску. Пры ўмове праўда, што "на тым канцы" выразы кшталту: "давайце -ка пераходзьце на расейскую" не гучаць.
Я пра найбліжэйшае асяроддзе вяду. Пра людзей, з якімі ты побач штодня. Пра блізкіх.
У цябе не бывае адчування, што ты гаворку вядзеш, а вы як па розныя бакі чагосьці паміж вамі стаяце? Я ўжо не кажу пра фразы: давай кажы па-расейску...
Я пра гэта...Тут ці здавацца, ці прабіваць, хочаш-не хочаш...
Я пра найбліжэйшае асяроддзе вяду. Пра людзей, з якімі ты побач штодня. Пра блізкіх.
У цябе не бывае адчування, што ты гаворку вядзеш, а вы як па розныя бакі чагосьці паміж вамі стаяце? Я ўжо не кажу пра фразы: давай кажы па-расейску...
Я пра гэта...Тут ці здавацца, ці прабіваць, хочаш-не хочаш...
- Статус