- Статус
- В этой теме нельзя размещать новые ответы.
Кьяра,
Так интересно! Первая картинка - похожа на мою дочку - Ксению - прямо в точку!
А ваша новая картинка - мне очень нравится - по моему, очень вам подходит, насколько можно составить мнение, не зная человека лично
Катерина,
Ну насмешила )))))
Так интересно! Первая картинка - похожа на мою дочку - Ксению - прямо в точку!
А ваша новая картинка - мне очень нравится - по моему, очень вам подходит, насколько можно составить мнение, не зная человека лично
Катерина,
Ну насмешила )))))
Смотря, что сказать и кому. Абсолютно незнакомому человеку, которого знаете только по отзывам супруга, что можно сказать на форуме? Ну только если нашептать про любовницуНа этом форуме есть человек,с которым я лично не знакома и он со мной тоже.Я хорошо знаю супруга этого человека и соответственно некоторые обстоятельства их жизни.О том,что это именно этот человек,я просто догадалась,но это 100 %.Я давно это знаю и больше никто об этом не догадывается,но меня мучает вопрос-признаться или нет,вроде как человек пишет здесь много личного и я думаю,что я как-будто подслушиваю или подглядываю...а с другой стороны,если я скажу,то человеку может стать неловко и он перестанет быть свободным...
А просто написать, что-то типа "Я вас знаю, а вы меня нет" - мне кажется глупо..
+10000000000Минск - большая деревня
Если по фразам и никам можно отгадать друзей и знакомых, по друзьям друзей в одноклассниках..... Все друг друга знают.
А по мне - скорее Ассоль бежит на берег.... И там на заднем плане какие-то снасти.Для мяне гэта - Маріанна
Ну вось бачыце, а Вы не хацелі.Так интересно!

Танюша, жахі

А наогул у мяне з табой устойлівая асацыяцыя з гэтай выявай (ужо была яна):

Чорна-белая жалезная ледзі, а ў вачах мара пра чароўнага "вампіра"...)))
juniko, а ты рамантык...А по мне - скорее Ассоль бежит на берег.
Абсолютно нет,даже приблизительно не об этом)))Ну только если нашептать про любовницу Так этого точно говорить не надо. Сами разберутся.
В общем,спасибо,мне уже легче)))
Кьяра, у тебя классная ава теперь,еще раз убедилась,смотрю на нее и нравится-есть настрой,предыдущая была красивая,но рафинированная что ли...
Я,наверно,скажу...при случае как-нибудь...Igra, ты не хлусіш, ты проста не дагаворваеш...
juniko, давайте вам будем аву менять
В общем,спасибо,мне уже легче)))
присоединяюсь к предыдущему оратору))
Будет случай или в тему если речь зайдет, можно вполне и открыться. А специально... ни с того ни с сего... вроде "здрасьти, а я знаю вашего мужа или вас...." - зачем? Еще и вопросы ненужные могут возникнуть
И вообще, границы личного у нас у всех разные. На форуме это очень заметно)))
ППКСу тебя классная ава теперь,еще раз убедилась,смотрю на нее и нравится-есть настрой
Танюша такой крепкий орешек!Никак не хочет меняться,мы ж уже извелись прямо
))

Да,вот если так,то глупо звучит)))Просто мой муж иногда помогает этому мужу некоторые проблемы решать,так у жены даже иногда хочется спросить,как оно вообще все устаканилось...да вот о границах личного волнуюсьвроде "здрасьти, а я знаю вашего мужа или вас...." - зачем? Еще и вопросы ненужные могут возникнуть
Igra, verooka, дзякуй.

)) Цікаўнасць жа - грэх. :crazy:
Ага, і я абацянага партрэту чакаю.давайте вам будем аву менять
Вона дзе сабака пакапаўся.так у жены даже иногда хочется спросить,как оно вообще все устаканилось.
Ну,это как бы из сострадания,скорее,чем от любопытства.Мне-то известна суть проблемы.А вообще я,к сожалению,не безгрешна...это факт.Вона дзе сабака пакапаўся. Цікаўнасць жа - грэх.
Понимаешь,я не могу здесь назвать вещи своими именами,поэтому и объяснить трудно,я понимаю...
точно!у тебя классная ава теперь
Дзевы, у мяне ёсць вялікае жаданне паразмаўляць на складаную, неадназначную, глыбокую, не ведаю наколькі важную (важную, відаць), але дакладна надзвычай цікавую мне тэму "чаканні" (ожіданія).
Пры чым у розных ракурсах...Чаканні ў дачыненні да людзей, як такіх, да адносінаў з імі, чаканні ў часцы будучых падзей. Чаканні ад свету, чаканні і спадзевы, чаканні і расчараванні...
Думаю, гэтая тэма так ці іначай кранае кожнага, і нават на форуме сям-там сутыкаешся з водгукамі падобных абмеркаванняў. Але вось давайце, "ад першай лічбы", а? Накіраванасць гэтай галінкі і самога раздзелу форуму спрыяе, ІМХО. Дый тэма бясконцая, па мне...
Не ведаю, ці маю права, але вазьму сюды пару цытатаў. Без імёнаў (на усялякі выпадак) Для закваскі, так бы мовіць...
Яшчэ ад сябе сітуацыя. Колькі часу таму я праз адзін з форумаў (не гэты, іншы) пазнаёмілася з адным чалавекам. Мы доўга спісваліся па асьцы. Было адчуванне, што надзвычай блізкія адна адной. Агульныя тэмы, амаль аднолькавыя думкі, адныя фразы...
Калі мы сустрэліся ў рэале, я зразумела, што чэл не "мой". У звычайным жыцці мы ніколі б не сышліся. Наша перапіска амаль скончылася пасля таго...))) І я думаю, ці варта было сустракацца? Можа хай бы так і заставалася? Ну і што, што мы бачылі адна адну толькі з аднаго боку? Але гэта быў агульны бок, можа для такой формы камунікацыі нам было б гэтага дастаткова?
Гэта прыклад пра інтэрнет, але і ў жыцці ж бывае падобнае, не? Можа не варта даведвацца пра іншыя бакі? Можа лепей здавальняцца тым, што ёсць вядомага, што блізка?
Яшчэ ўзгадалася "Чазенія" Караткевіча сюды ж, калі хто чытаў....ІМХО, там пра тое якраз...Чэл абраў не расчароўвацца, і знік з жыцця іншага, падараваўшы толькі кавалачак шчасця....
Не ведаю, як пойдзе нам гэтая тэма...Але паспрабуем?
Пры чым у розных ракурсах...Чаканні ў дачыненні да людзей, як такіх, да адносінаў з імі, чаканні ў часцы будучых падзей. Чаканні ад свету, чаканні і спадзевы, чаканні і расчараванні...
Думаю, гэтая тэма так ці іначай кранае кожнага, і нават на форуме сям-там сутыкаешся з водгукамі падобных абмеркаванняў. Але вось давайце, "ад першай лічбы", а? Накіраванасць гэтай галінкі і самога раздзелу форуму спрыяе, ІМХО. Дый тэма бясконцая, па мне...
Не ведаю, ці маю права, але вазьму сюды пару цытатаў. Без імёнаў (на усялякі выпадак) Для закваскі, так бы мовіць...
Бывает так, что соприкасаешься с человеком в каких-то местах - и они общие и взаимные, и ощущается близость. Человека в остальных аспектах достроил своими представлениями до полной картинки так, как тебе этот человек был бы очень-очень родным, во всём понятный. А потом оказывается, что в других аспектах вы разные очень. И вроде как разочарование. Я очень учусь сейчас останавливать себя, не достраивать, а смотреть, как остальные стороны разворачиваются.
И всё равно, даже если не так развернулись - был же такой чудесный момент, когда мы друга понимали. И спасибо.
А испортить/потерять, наверное, не совсем правильное слово. Может быть, не найти?
если человек в жизни проявится для меня как-то сильно нестерпимо, и совсем по-другому - так и хорошо, я узнала о нем больше, не буду вариться в своих односторонних иллюзиях
я вообще не думаю, что стоит что-то сберегать путем недоузнавания. если при открытии двери на новый угол предыдущая картинка развалится - что ж... ну, может с небольшими исключениями.
это про иллюзии как-то. Разочаровываемся мы же потому что кто-то наши ожидания/надежды не оправдал. Мы их сами придумали и сами прилепили к другому.
Да у меня это и не только про человеков - относительно ситуаций тоже. Не выстраивать какую-то схему развития событий очень сложно, точнее сложно потом принимать то, что она не в нарисованную сторону ветвится.
Яшчэ ад сябе сітуацыя. Колькі часу таму я праз адзін з форумаў (не гэты, іншы) пазнаёмілася з адным чалавекам. Мы доўга спісваліся па асьцы. Было адчуванне, што надзвычай блізкія адна адной. Агульныя тэмы, амаль аднолькавыя думкі, адныя фразы...
Калі мы сустрэліся ў рэале, я зразумела, што чэл не "мой". У звычайным жыцці мы ніколі б не сышліся. Наша перапіска амаль скончылася пасля таго...))) І я думаю, ці варта было сустракацца? Можа хай бы так і заставалася? Ну і што, што мы бачылі адна адну толькі з аднаго боку? Але гэта быў агульны бок, можа для такой формы камунікацыі нам было б гэтага дастаткова?
Гэта прыклад пра інтэрнет, але і ў жыцці ж бывае падобнае, не? Можа не варта даведвацца пра іншыя бакі? Можа лепей здавальняцца тым, што ёсць вядомага, што блізка?
Яшчэ ўзгадалася "Чазенія" Караткевіча сюды ж, калі хто чытаў....ІМХО, там пра тое якраз...Чэл абраў не расчароўвацца, і знік з жыцця іншага, падараваўшы толькі кавалачак шчасця....
Не ведаю, як пойдзе нам гэтая тэма...Але паспрабуем?
А почему нет? А вдруг там ещё интереснее )) Я через Интернет познакомилась с одной женщиной. Переписка была у нас очень спокойная, почти официальная, потом мы встретились. И оказались так похожи, что просто поразительно: одни и те же темы, одни и те же проблемы, даже в компьютерные игры мы играем в одни и те же ))) И даже если на десять "встреч в реале" - девять разочаровывают, то десятая - эта та самая единственная встреча, ради которой не надо боятся неоправданных ожиданий )Можа не варта даведвацца пра іншыя бакі?
Znaika, то бок Вы за спазнаванне да канца, у кожным разе, так? Нават з рызыкай не знайсці там таго, чаго чакаеце, ці хацелі б знайсці? У іншым выпадку няма сэнсу будаваць зносіны? Паўмеры Вас не здавальняюць? А ў Вас менавіта патрэба абавязкова цалкам чалавека спазнаць? Ці гэта падаецца проста правільным?))) Прабачце за безліч пытанняў...
Вось я пыталася ў адной з фарумчанак, ці не баіцца яна страціць тое, што ёсць у нэце, у рэале. Ці хутчэй, як напісана ў цытатах вышэй, не знайсці, не знайсці працягу гэтай нітцы, якая нібыта пачала віцца? Яна не баіцца, не бачыць сэнсу баяцца. Навошта ілюзіі, маўляў.
Але чаму гэта ілюзіі? Гэта маё бачанне чалавека. У рэале я ўсё адно не пабачу ісціну, а пабачу тое, што дасці мне пабачыць маё ўласнае "я". То бок ілюзіі ў кожным разе, не?
І потым, хіба абавязкова імкнуцца да працягу? Ну вось калі двум чалавекам добра з такой ступенню адчыненасці дзвярэй, можа і не трэба далей адчыняць? Усе дзверы ўсё адно не адчыніш. У жыцці нам хапае адчыненасці гэтай. Дык хай тут надасказанасць застанецца, не? Нашыя адносіны такія, якія мы гатовыя мець. Калі ў мяне, напрыклад, няма патрэбы адчыняць далей, гэта праблема? Ці проста іншая форма жыцця?
У той жа інтэрнет усе прыходзяць з рознымі мэтамі, нават на гэтым форуме, як мне падаецца... Можа камусьці не патрэбны рэал?
Ці наадварот, глядзім жыццё. Прыкладам, я знаёмая з нейкай мамачкай. Мы шыкоўна камунікуем на прагулцы з дзецьмі, дзецям добра і нам нішто сабе. У нас шмат агульнага, мы маем тэлефоны адна адной , дамаўляемся, каб разам ісці з дзецьмі туды ці туды. Нам абавязкова трэба працягваць і адчыняць дзверы? Знаёміцца з мужамі адна адной, хадзіць у госці, абмяркоўваць сямейныя пытанні і г.д.?
Мне падаецца лагічным пакінуць як ёсць. Гэта адносіны для пляцоўцы дзіцячай і не болей за тое, не мая праўда?
Вось я пыталася ў адной з фарумчанак, ці не баіцца яна страціць тое, што ёсць у нэце, у рэале. Ці хутчэй, як напісана ў цытатах вышэй, не знайсці, не знайсці працягу гэтай нітцы, якая нібыта пачала віцца? Яна не баіцца, не бачыць сэнсу баяцца. Навошта ілюзіі, маўляў.
Але чаму гэта ілюзіі? Гэта маё бачанне чалавека. У рэале я ўсё адно не пабачу ісціну, а пабачу тое, што дасці мне пабачыць маё ўласнае "я". То бок ілюзіі ў кожным разе, не?
І потым, хіба абавязкова імкнуцца да працягу? Ну вось калі двум чалавекам добра з такой ступенню адчыненасці дзвярэй, можа і не трэба далей адчыняць? Усе дзверы ўсё адно не адчыніш. У жыцці нам хапае адчыненасці гэтай. Дык хай тут надасказанасць застанецца, не? Нашыя адносіны такія, якія мы гатовыя мець. Калі ў мяне, напрыклад, няма патрэбы адчыняць далей, гэта праблема? Ці проста іншая форма жыцця?
У той жа інтэрнет усе прыходзяць з рознымі мэтамі, нават на гэтым форуме, як мне падаецца... Можа камусьці не патрэбны рэал?
Ці наадварот, глядзім жыццё. Прыкладам, я знаёмая з нейкай мамачкай. Мы шыкоўна камунікуем на прагулцы з дзецьмі, дзецям добра і нам нішто сабе. У нас шмат агульнага, мы маем тэлефоны адна адной , дамаўляемся, каб разам ісці з дзецьмі туды ці туды. Нам абавязкова трэба працягваць і адчыняць дзверы? Знаёміцца з мужамі адна адной, хадзіць у госці, абмяркоўваць сямейныя пытанні і г.д.?
Мне падаецца лагічным пакінуць як ёсць. Гэта адносіны для пляцоўцы дзіцячай і не болей за тое, не мая праўда?
Не, навошта? Я проста пытаюся, ці кожны, у каго складваюцца нейкія добрыя і прыязные для абодвух бакоў адносіны, абавязкова працягвае іх у рэале. ))) Ну і строга кажучы гэта толькі частка пытання "чаканняў". З яе проста пачалося...Ты хочешь вывести универсальную формулу?
Гэта выдатна, безумоўна. Я збольшага таксама не маю праблем з кантактнасцю, але вось тут:Но я вообще очень легко схожусь с людьми
не пра мяне... ))) Я даражу адносінамі... Я буду шукаць магчымасць разабрацца, калі чалавек мне цэнны.))) А што ты ўкладаеш у паняцце "апраўдвацца?" Апраўдваюцца звычайна, калі вінаватыя ў чымсьці, не? А калі ты вінаваты, атрымліваецца, адносіны зніклі па большасці праз тваю віну...Значыць яны не патрэбныя табе? Ці проста гонар не дазваляе прызнаць сябе неправым і зрабіць крок насустрач? Я не разумею, праўда... Апраўдвацца і не трэба, ІМХО. Дастаткова растлумачыць свае дзеянні . Сабе спачатку, потым чалавеку. Калі ў вас ёсць сапраўдная блізасць ці хаця б проста цікавасць адно да аднаго, гэтыя крокі цэняцца звычайна...Без апраўдванняў...и очень легко расхожусь
Ой, ну ладна табе...Ты дастаткова многа пішаш пра сябе. Пра Маскву і інш. Не думаю, што знаёмым складае цяжкасць цябе пазнаць...Не раз приходила к подругам в Минске, и они говорили "А я знаю, как у тебя дела, читала на форуме, спазу поняла, что это ты
Тут згодная ў прынцыпе, але пытанне таму і стаіць: а ці патрэбны мне іншы бок? Калі здавальняе камунікацыя на ўзроўні таго, што ўжо адкрытае мне?Просто на форуме человек очень однобоко себя проявляет, имхо. Картинка неполная.
Ой, сколько вопросов )))
Постараюсь последовательно )
Я за развитие отношений в том случае, если мне с этим конкретным человеком в виртуале/на площадке/работе и т.п. очень интересно. Если хочется говорить ещё и ещё. Ведь не все одноклассники/сокурсники/сослуживцы становятся настоящими друзьями (даже при взаимных симпатиях), но те, которые становятся, проносятся через всю жизнь. И таких людей не может быть много по определению.
Если человек мне очень симпатичен, то я захочу узнать его ближе. Это не вопрос полумер и правильности, это вопрос любопытства )
Иллюзии будут в любом случае, потому что я считаю, что для каждого индивидуума восприятие реальности в любом случае субъективно: и Вы, и я живём в близких, но чуть-чуть разных мирах. И о каждом другом человеке мы рассуждаем через призму себя, своего опыта и своих предпочтений. И эта субъективность даже в рамках одного человека может варьироваться от времени, места и собственного самочувствия. Ну, как "в детстве трава зеленее и сугробы выше". Надеюсь, понятно объяснила )
Если отклика на мои "призывы к дружбе" я не получу, то просто оставлю всё как есть. Значит, другая сторона не хочет большей близости по каким-то своим причинам. Это нормально и человек имеет на это право. Это что-то сродни влюблённости, в которой, ИМХО, непродуктивно "добиваться" любви, взаимность должна быть изначально. А на "нет" и суда нет.
Постараюсь последовательно )
Я за развитие отношений в том случае, если мне с этим конкретным человеком в виртуале/на площадке/работе и т.п. очень интересно. Если хочется говорить ещё и ещё. Ведь не все одноклассники/сокурсники/сослуживцы становятся настоящими друзьями (даже при взаимных симпатиях), но те, которые становятся, проносятся через всю жизнь. И таких людей не может быть много по определению.
Если человек мне очень симпатичен, то я захочу узнать его ближе. Это не вопрос полумер и правильности, это вопрос любопытства )
Иллюзии будут в любом случае, потому что я считаю, что для каждого индивидуума восприятие реальности в любом случае субъективно: и Вы, и я живём в близких, но чуть-чуть разных мирах. И о каждом другом человеке мы рассуждаем через призму себя, своего опыта и своих предпочтений. И эта субъективность даже в рамках одного человека может варьироваться от времени, места и собственного самочувствия. Ну, как "в детстве трава зеленее и сугробы выше". Надеюсь, понятно объяснила )
Если отклика на мои "призывы к дружбе" я не получу, то просто оставлю всё как есть. Значит, другая сторона не хочет большей близости по каким-то своим причинам. Это нормально и человек имеет на это право. Это что-то сродни влюблённости, в которой, ИМХО, непродуктивно "добиваться" любви, взаимность должна быть изначально. А на "нет" и суда нет.
ты так думаешь? Ты считаешь, что люди не меняются в течение жизни? Встречаются одними, а потом - через, порой, много лет - меняются. Это нормально, ИМХО.Катерина, он, скорее, не наступает. Он просто проявляется более остро, точнее тебе начинает поджимать.
Я вот думаю, как понять, что именно наступил предел отношениям. Что это не просто скука или внутренняя пустота, которая от партнера не зависит ни разу. Или что это не нежелание посмотреть на себя честно и наконец-то изменить в себе что-то, явно требующее изменения - посредством партнера как зеркала. Вот как отличить..
- Статус
- В этой теме нельзя размещать новые ответы.
Поделиться: