Я вот думала,правда,и возвращалась к этим мыслям постоянно,но что-то удерживало меня написать,хотя,честно,порывалась)))Буду считать это своим личным достижением!Пока порывалась многое перегорело и у меня и здесь...Подустали мы все,исписались так сказать)))Мне очень многое дало это общение и многим здесь я по-настоящему за это благодарна,в жизни далеко не всегда удается поднимать и обсуждать такие вопросы,для меня это невероятно важно.Я надеюсь,что опустошенность пройдет и мы,заново наполненные,снова о чем-нибудь поговорим)Сейчас чувствую только одно-большое желание с Солнцевой и Кьяра перейти на "ты"Што Вас бянтэжыць?
- Статус
- В этой теме нельзя размещать новые ответы.
перейти на "ты"
Пустое вы сердечным ты
Она, обмолвясь, заменила,
И все счастливые мечты
В душе влюбленной возбудила.
Пред ней задумчиво стою,
Свести очей с нее нет силы;
И говорю ей: как вы милы!
И мыслю: как тебя люблю. (А.С.Пушкин)
Заменять ли «пустое вы сердечным ты»? http://shkolazhizni.ru/archive/0/n-1710/
п.с. дзякуй усім, хто са мной на "ты".
Igra, вось хачу яшчэ тут табе адказаць., калі атрымаецца сфармуляваць, пра што думаецца.))) Падаецца, гэта больш сюды, чым у Хрысціянства.
Што не блізка мне ў верніках. Па-першае, пра якіх вернікаў гаворка? Бо большасць тых, якія лічаць сябе праваслаўнымі, не вернікі ў поўным сэнсе слова. Гэта людзі, якія ўсяго толькі падтрымліваюць традыцыю, бо так звыкла, "правільна" і агульна прынята. (пра гэта вышэй часткова вялося). Гэта такая гульня ў веру, я б сказала, для сябе як ты напісала "кастыль": ну я ж раблю, як усе, якія да мяне прэтэнзіі? Стэрэатыпы ў такіх людзей сільныя. Яны шчыра не любяць баптыстаў і інш "няправільных", бо там "ненармальныя". Іх вярбуюць і г.д. А мы "нармальныя" - бо не замарочваемся... Пры чым настолькі, што не разумеем амаль ніводнага слова з царкоўнаславянскай: што там і да чаго - не істотна...
Тыя, якія "ўнутры" (паводле прынятай тут тэрміналогіі) выклікаюць у мяне змешаныя пачуцці. Зноў жа на ісціну не прэтэндую, але як заўважаю, гэта людзі з асобым поглядам, асобага складу і часцей за ўсё амаль пазбаўленыя здольнасці крытычна разважаць. Ты ў гэтым сэнсе, шчыра скажу, нетыповы выпадак. Але я баюся, гэта справа часу... ))) І то, пагаджуся з тым, што ўнутраны "выклік" тым, хто не з намі, успрыманне абмяркавання элементарных рэчаў (якія, як не круці, мелі месца, хочацца вернікам таго, ці не) у якасці абразы, нападкаў, патрабавання справаздачы нейкай - ужо навідавоку...
І яшчэ...Тут я праўда ў небяспечныя межы лезу... Мне адчуваецца нейкае неадпавяданне самой ідэі вучэння Хрыста і таго, што мы бачым у царкве. Бог быў сярод людзей, побач з імі. Я разумею, што я пра тую частку, якая Бог-чалавек. Але мне гэтая частка бліжэй. Таму ў гэтым сэнсе мне яснейшы пратэстантызм. Ён больш роўны да чалавека. У праваслаўі ж я не магу пазбавіцца ад пачуцця ціску, нагнятання, зруінавання цябе як істоты і асобы. Гэта пакора, якая ставіцца ў цэнтр увагі, прызнаецца вырашальнай, не можа быць мною прынята. ))) Мне ўвогуле падаецца, што не выпадкова мы маем менавіта такую рэлігію... Гэтае проста прыняцце, як дадзенасці, без спробы лагічна растлумачыць і дакапацца да сутнасці - вельмі зручнае...
Для мяне чалавек з Верай унутры сябе нічым не адрозніваецца ад верніка ў сэнсе чалавечых каштоўнасцяў, паняццяў дабра і зла, учынкаў і інш. А што ў рэшце рэшт галоўнае? Што важнае? Сутнасць, ці як гэта выглядае?
І вось мне тут зноў жа гэтыя клятвы да галавы лезуць. Вось па мне праваслаўе такі варыянт клятвы. Прыцягнута за вушы? Так, мажліва, але на ўзроўні пачуцця, адчування.... А я не хачу гэтых клятваў, не веру ім. Не веру святарам (яны самі даюць падставы для недаверу). Я перад сабою адказная, са сваёю "верай" унутры... І не павінна нікому нічога, акрамя самой сабе...
І зноў жа....Царква дзеля царквы. Адное тое, што яна не імкнецца да чалавека, а па мне імкненне чалавека да царквы і царквы да чалавека мусіць быць узаемным. Бог хадзіў і размаўляў з людзьмі, імкнуўся да іх... Дзе гэта цяпер? ))) Царква абмяжоўваецца забабонамі, якім Бог ведае колькі стагоддзяў, умоўнасцямі, "дагістарычнымі" рэальнасцямі, яна нават не хоча размаўляць з чалавекам на адной мове...( я ў прамым сэнсе тут)
п.с. цягне мяне ў альтанку псіхалагічную... Неверагоднае задавальненне ад камунікацыі тут атрымліваю...
якраз наадварот... Проста адчуванне, што многія "на падумаць" пайшлі...
Што не блізка мне ў верніках. Па-першае, пра якіх вернікаў гаворка? Бо большасць тых, якія лічаць сябе праваслаўнымі, не вернікі ў поўным сэнсе слова. Гэта людзі, якія ўсяго толькі падтрымліваюць традыцыю, бо так звыкла, "правільна" і агульна прынята. (пра гэта вышэй часткова вялося). Гэта такая гульня ў веру, я б сказала, для сябе як ты напісала "кастыль": ну я ж раблю, як усе, якія да мяне прэтэнзіі? Стэрэатыпы ў такіх людзей сільныя. Яны шчыра не любяць баптыстаў і інш "няправільных", бо там "ненармальныя". Іх вярбуюць і г.д. А мы "нармальныя" - бо не замарочваемся... Пры чым настолькі, што не разумеем амаль ніводнага слова з царкоўнаславянскай: што там і да чаго - не істотна...
Тыя, якія "ўнутры" (паводле прынятай тут тэрміналогіі) выклікаюць у мяне змешаныя пачуцці. Зноў жа на ісціну не прэтэндую, але як заўважаю, гэта людзі з асобым поглядам, асобага складу і часцей за ўсё амаль пазбаўленыя здольнасці крытычна разважаць. Ты ў гэтым сэнсе, шчыра скажу, нетыповы выпадак. Але я баюся, гэта справа часу... ))) І то, пагаджуся з тым, што ўнутраны "выклік" тым, хто не з намі, успрыманне абмяркавання элементарных рэчаў (якія, як не круці, мелі месца, хочацца вернікам таго, ці не) у якасці абразы, нападкаў, патрабавання справаздачы нейкай - ужо навідавоку...
І яшчэ...Тут я праўда ў небяспечныя межы лезу... Мне адчуваецца нейкае неадпавяданне самой ідэі вучэння Хрыста і таго, што мы бачым у царкве. Бог быў сярод людзей, побач з імі. Я разумею, што я пра тую частку, якая Бог-чалавек. Але мне гэтая частка бліжэй. Таму ў гэтым сэнсе мне яснейшы пратэстантызм. Ён больш роўны да чалавека. У праваслаўі ж я не магу пазбавіцца ад пачуцця ціску, нагнятання, зруінавання цябе як істоты і асобы. Гэта пакора, якая ставіцца ў цэнтр увагі, прызнаецца вырашальнай, не можа быць мною прынята. ))) Мне ўвогуле падаецца, што не выпадкова мы маем менавіта такую рэлігію... Гэтае проста прыняцце, як дадзенасці, без спробы лагічна растлумачыць і дакапацца да сутнасці - вельмі зручнае...
Для мяне чалавек з Верай унутры сябе нічым не адрозніваецца ад верніка ў сэнсе чалавечых каштоўнасцяў, паняццяў дабра і зла, учынкаў і інш. А што ў рэшце рэшт галоўнае? Што важнае? Сутнасць, ці як гэта выглядае?
І вось мне тут зноў жа гэтыя клятвы да галавы лезуць. Вось па мне праваслаўе такі варыянт клятвы. Прыцягнута за вушы? Так, мажліва, але на ўзроўні пачуцця, адчування.... А я не хачу гэтых клятваў, не веру ім. Не веру святарам (яны самі даюць падставы для недаверу). Я перад сабою адказная, са сваёю "верай" унутры... І не павінна нікому нічога, акрамя самой сабе...
І зноў жа....Царква дзеля царквы. Адное тое, што яна не імкнецца да чалавека, а па мне імкненне чалавека да царквы і царквы да чалавека мусіць быць узаемным. Бог хадзіў і размаўляў з людзьмі, імкнуўся да іх... Дзе гэта цяпер? ))) Царква абмяжоўваецца забабонамі, якім Бог ведае колькі стагоддзяў, умоўнасцямі, "дагістарычнымі" рэальнасцямі, яна нават не хоча размаўляць з чалавекам на адной мове...( я ў прамым сэнсе тут)
п.с. цягне мяне ў альтанку псіхалагічную... Неверагоднае задавальненне ад камунікацыі тут атрымліваю...
опустошенность
Последнее редактирование:
У тебя какой-то стереотип из разряда,что все русские пьяницы,американцы толстые,англичане чопорные и т.д.,у меня не возникает трудностей с верующими православными и воцерковленными общаться на абсолютно разные темы,более того,очень много по-настоящему интересных,образованных и знающих людей.Зноў жа на ісціну не прэтэндую, але як заўважаю, гэта людзі з асобым поглядам, асобага складу і часцей за ўсё амаль пазбаўленыя здольнасці крытычна разважаць. Ты ў гэтым сэнсе, шчыра скажу, нетыповы выпадак. Але я баюся, гэта справа часу... ))) І то, пагаджуся з тым, што ўнутраны "выклік" тым, хто не з намі, успрыманне абмяркавання элементарных рэчаў (якія, як не круці, мелі месца, хочацца вернікам таго, ці не) у якасці абразы, нападкаў, патрабавання справаздачы нейкай - ужо навідавоку...
Я бы добавила еще одну "категорию", это те, кто идут в церковь самоутверждаться. Так получилось, что ничего человек не смог достичь, ну, бывает, не нажил ни богатства, ни особого ума, с работой не сложилось, дети не радуют, а хочется же почуствовать свою значимость, что бы хвалили, уважали. Вот и вспоминают они про веру, начинают соблюдать традиции, ходить на службы. И вдруг понимают, что теперь на любой вопрос могут ответить правильно (учебник им в помощьШто не блізка мне ў верніках. Па-першае, пра якіх вернікаў гаворка? Бо большасць тых, якія лічаць сябе праваслаўнымі, не вернікі ў поўным сэнсе слова. Гэта людзі, якія ўсяго толькі падтрымліваюць традыцыю, бо так звыкла, "правільна" і агульна прынята. (пра гэта вышэй часткова вялося). Гэта такая гульня ў веру, я б сказала, для сябе як ты напісала "кастыль": ну я ж раблю, як усе, якія да мяне прэтэнзіі? Стэрэатыпы ў такіх людзей сільныя. Яны шчыра не любяць баптыстаў і інш "няправільных", бо там "ненармальныя". Іх вярбуюць і г.д. А мы "нармальныя" - бо не замарочваемся... Пры чым настолькі, што не разумеем амаль ніводнага слова з царкоўнаславянскай: што там і да чаго - не істотна...
Тыя, якія "ўнутры" (паводле прынятай тут тэрміналогіі) выклікаюць у мяне змешаныя пачуцці. Зноў жа на ісціну не прэтэндую, але як заўважаю, гэта людзі з асобым поглядам, асобага складу і часцей за ўсё амаль пазбаўленыя здольнасці крытычна разважаць. Ты ў гэтым сэнсе, шчыра скажу, нетыповы выпадак. Але я баюся, гэта справа часу... ))) І то, пагаджуся з тым, што ўнутраны "выклік" тым, хто не з намі, успрыманне абмяркавання элементарных рэчаў (якія, як не круці, мелі месца, хочацца вернікам таго, ці не) у якасці абразы, нападкаў, патрабавання справаздачы нейкай - ужо навідавоку...
Такие люди считают, что они искренне верят.
Думаю, часткова ты маеш рацыю. Яшчэ поўна і ў мяне стэрэатыпаў. Ужо не такіх прымітыўных, як рускія - п'яніцы, але ёсць.У тебя какой-то стереотип из разряда,
Вось, прыкладам, мне не вельмі ясны псіхолаг з подпісам "помні пра смерць" і вернік з аватаркай з пісталетам.
А калі сур'ёзна, прабач калі што, я не ўспрымаю цябе ўцаркоўленай. Не ведаю, у чым тут рэч. У маіх стэрэатыпах, у маім памылковым цябе адчуваннем, ці ў тым, што ты яшчэ не зусім "там".
Чёта я тут прытармазіла ажно... Думка цікавай падалася, але малаверагоднай. Але такі, пакапаўшыся ў памяці, знайшла там нешта падобнае...Мажліва і ёсць праўда ў тваіх словах... Як мінімум, частковая...те, кто идут в церковь самоутверждаться.
п.с. адзінае, не ведаю, ці варта гэтую тэму працягваць...Мажліва, не ўсім яна прыемная...
Да,это просто игра для плейстейшн такая "Лара Крофт-расхитительница гробниц"(еще киношка с Анджелиной Джоли была),к моему нику,как я посчитала,подходит,а изображения ее были вот такие в интернете.А ник просто первые буквы имени и фамилии.Да и картинка на меня немного похожа)))Вообще-то я действительно бываю агрессивной,вспыльчивой и раздражительной,к сожалению...стараюсь с этим бороться,не всегда успешно.вернік з аватаркай з пісталетам.
Я тоже не могу назвать себя воцерковленной в полной мере,в церкви бываю не так часто,как мне бы хотелось."Там" нормальные и живые люди,а не сектанты с подавленной волей)))я не ўспрымаю цябе ўцаркоўленай. Не ведаю, у чым тут рэч. У маіх стэрэатыпах, у маім памылковым цябе адчуваннем, ці ў тым, што ты яшчэ не зусім "там".
Не варта и не потому,что неприятная.По крайней мере здесь,давай про психологию)))Ну,например,могут ли что-то о человеке сказать его ники,аватарки и подписи или это ничего не значащие подборы?ці варта гэтую тэму працягваць...Мажліва, не ўсім яна прыемная...
Может быть,и такие есть,разные люди бывают и самоутверждаются в разных местах.те, кто идут в церковь самоутверждаться.
Кьяра, вернула аватар,который был у меня изначально на этом форуме)))Так тебе больше нравится?)))
Последнее редактирование:
Ах вона як... Не паверыш, я спачатку твой нік як ігра (з націскам на першы склад) чытала.А ник просто первые буквы имени и фамилии
І мне цікавая тэма. Я нават хацела пра гэта.могут ли что-то о человеке сказать его ники,аватарки и подписи или это ничего не значащие подборы
Тэма нікаў, калі не памыляюся, недзе збольшага абмяркоўвалася. Можаш пашукаць. Ці я магу...)))
Думаю нешта акрамя проста падбора ў ніках, аватарках, подпісах ёсць. Хаця далёка не заўсёды...
У мяне нік - проста імя па сутнасці. Гэта аналаг нашай Святланы. Светлая. Але гучанне ў ніякае параўнанне не ідзе.
Смяешся?Так тебе больше нравится?
Последнее редактирование:
Вишня-черешня
я - песец. И я пришел.
а я до сих пор читала как Иргая спачатку твой нік як ігра (з націскам на першы склад) чытала.
персонаж был такой в какой-то из книг, мужской, весьма симпатичный во всех смыслах)
+ дерево красивое
там разные люди"Там" нормальные и живые люди,а не сектанты с подавленной волей)))
безусловноНу,например,могут ли что-то о человеке сказать его ники,аватарки и подписи или это ничего не значащие подборы?
а как же православное воинство? Богатыри там всякие и все такое?Проста я прыкмеціла, што яна не вельмі з пакорай стасуецца.
Ты маеш на ўвазе "баіцца" агучыць, ці проста сам не здагадваецца?И порой они могут сказать именно то, что человек сам о себе не скажет.
а я до сих пор читала как Ирга
Можа і твая праўда.))) Проста для мяне (і тут гатовая прызнаць, што гэта і стэрэатып і маё няправільнае ўяўленне) першая асацыяцыя, якая ўзнікае пры словах царква, праваслаўе, ну вось на ўзроўні рэфлекса амаль - менавіта пакора. Што ўжо тут паробіш...Смирение бывает и с оружием
Хаця справядлівасці дзеля... (Igra, толькі не забі
Заўважце, не я гэта сказаў. (с)не сектанты
Это априори,как я разумею,уточнение излишне...трава зеленая,лошади едят овес и сено.там разные люди как и везде.
Я надеюсь,в вашем случае это не так,что вы не ходите голая и постоянно улыбаетесь?И порой они могут сказать именно то, что человек сам о себе не скажет.
Проста для мяне (і тут гатовая прызнаць, што гэта і стэрэатып і маё няправільнае ўяўленне) першая асацыяцыя, якая ўзнікае пры словах царква, праваслаўе, ну вось на ўзроўні рэфлекса амаль - менавіта пакора.
Слова мне гэта... ну так не падабаецца...
Кьяра, мне тоже не нравится слово и я его ну крайне редко употребляю,его почти нет в моем словаре.Именно твой навязчивый стереотип вызвал его к жизни,я знала,что оно бросится в глаза,но тем не менее.
наверное, скорее не догадывается. Ну или сильно прячет от себя.Ты маеш на ўвазе "баіцца" агучыць, ці проста сам не здагадваецца?
нуууу...Я надеюсь,в вашем случае это не так,что вы не ходите голая и постоянно улыбаетесь?
мне приятно, что и вы разумеете так. Просто опыт общения в теме о церкви немножко научил меня тому, что уточнения нужны по максимумуЭто априори,как я разумею,уточнение излишне
Ты знаешь,мне уже говорила одна форумчанка(субару),что она читала мой ник с ударением на И,мы тогда встречались примерно вдесятером,все удивились и сказали,что сразу прочитали правильно,мол,что непонятного-всего четыре буквы и никаких замен букв,все четко и однозначно...ан нет)))бывает,что не могут прочитать)))Ты знаешь,мы как-то ехали по городу и я увидела вывеску большими буквами "автомобили",казалось бы,что неясно,но я долго соображала,что же такое и для чего они,эти "автомОбили",какие-то агрегаты что ли?даже у мужа спросила,он очень красноречиво на меня посмотрел,потом долго смеялись)))Вот так порой мы не видим самые очевидные вещи,а сокрытое-тем паче,и в прямом и в переносном,а?*Шэптам* я патаму не вельмі люблю нікі лацінкай. Адчуванне, што кірыліца чытаецца больш адназначна.
Что есть,то есть)))вы так прямолинейны))
А мне показалось,что вы просто такой человек,не из-за опыта в общении в теме о церквиПросто опыт общения в теме о церкви немножко научил меня тому, что уточнения нужны по максимуму
Последнее редактирование:
а, наверное, да. Люблю точностьА мне показалось,что вы просто такой человек
Не соглашусь,аватару и подпись,как правило,продумывают,прежде,чем разместить и в большинстве случаев представляют,какие ассоциации это вызовет или же хотят показать что-то оригинальное,но в том,что из них лезет подсознание или свое непознанное,очень сомневаюсьнаверное, скорее не догадывается. Ну или сильно прячет от себя.
Точно прикольно?)))Остальное я понимаю,но все равно так,в этом есть правда,что уж тут уж)))Сейчас присмотрелась,не столько вызов,сколько предупреждение,как мне кажется,больше оборонительная позиция,нет?(Igra, толькі не забі , крытыку наконт сваіх таксама прымаю) гэтая аватарка з позіркам прама ў вочы з выклікам такім ... Карацей, прыкольна.
Ой. на эту тему есть замечательные психологические исследования. И про ник и про аватар. Сейчас нет времени искать, но на следующей неделе постараюсь выложить.Якую ролю нік адыгрывае на форуме, замяняе імя, што называецца, цалкам ці не? Ці патрэба ва ўласным імені ўсё ж застаецца?
Тэма нікаў, калі не памыляюся, недзе збольшага абмяркоўвалася. Можаш пашукаць. Ці я магу...)))
Из того, что я помню - ники- латиницей - или люди, которые сидят в и-нете с времен, когда все было латиницей (фидонет кажется, за старостью лет не помню
Аватар - игры, игрушки, комиксы, мультики - попытка представить себя более .... не уверена - врать не буду
Известные личности - стеснение своего Я.
Идеи - то, что для человека является достижением в его личном понимании.
Остальное не помню.
Вот. И от разговоров на форуме есть польза, человек может посмотреть и осознать, каким именно его видят люди.вернула аватар,который был у меня изначально на этом форуме)))Так тебе больше нравится?)))
Ну поищите как-нибудь,любопытно почитать,что они там наисследовали,меня вот только спросить забыли))))Сейчас нет времени искать, но на следующей неделе постараюсь выложить.
Вы считаете,что произошла полезная смена аватары?И от разговоров на форуме есть польза
- Статус
- В этой теме нельзя размещать новые ответы.
Поделиться: