да вполне прозрачная тональность описана.
- Статус
да? а вы уже попробовали то что просто как пень и у вас не получилось? ну ладно, тогда можете тыкнуть меня носом
а до тех пор пока вы "идите себе лесом, мы и без вас справимся", пальто мое белое в глазах смотрящего описана тобой.. соответствует-ли оно тому что говорилось другим человеком, вот вопрос
этот метод не называется аналогия, это противно, фууу
Orion, кстати, зайди еще в сны, почитай и можешь тут поставить диагноз.
Или как козырь потом достанешь из рукава, когда нечего будет сказать
пересказ почти дословный
))ну естественно..
именно так он и называется.. не вижу почему фу
но вот что интересно.. раз вы сочли мои слова каким-то неправильным методом, то следовательно свою деятельность тоже нормальной не считаете?
Спадарыні псіхолагі ці тэрапеўты. Раскажыце, што гэта за расстройства псіхікі такое, калі чалавек размаўляе ўголас пры незнаёмых людзях у грамадскіх месцах з нейкім уяўным суразмоўцам. Дый у цэлым паводзіцца, мякка кажучы, неадэкватна. Я такое бачыла ў дарослых людзей, а сёння ў транспарце здарыўся такі хлопчык - год 11+-. Я ніколі не ведаю, як на такое рэагаваць, і яно мяне, прызнацца, крыху пужае ці што. Няясна, чаго чакаць ад такога чалавека, ці ў сабе ён увогуле, што можа зрабіць у любы момант часу. То бок я нічога не ведаю аб гэтым.
Можа, хто можа ў двух словах паясніць, што гэта за парушэнне такое і як правільна на гэта рэагаваць/да гэтага ставіцца.
Можа, хто можа ў двух словах паясніць, што гэта за парушэнне такое і як правільна на гэта рэагаваць/да гэтага ставіцца.
может, он в наушниках был безпроводных?
99% что так и было))
не ведаю. Не бачыла навушнікаў, але па шчырасці не моцна ўзглядвалася. Тэарэтычна - можа быць. Праўда, хлопчык, малюючы штосьці на шкле, літаральна лёг на жанчыну, якая сядзела побач са мной. То бок уяўляеце - побач гучна размаўляе хлопчык, улёгшыся на плячо чужому чалавеку. Жанчына паднялася і сышла ў іншы канец салона. Потым і сам хлопчык, праўда, выйшаў. Ну як выйшаў? Скокнуў з аўтобуса ў апошні момант перад закрыццём дзвярэй з каментаром ва ўвесь голас - я сыходжу.
Ну можа і тут захапіўся маляваннем - фіг ведае.
Але пытанне ў сіле тым не менш. Людзі, якіх я бачыла раней, дакладна былі не ў навушніках. Думаю, тое, пра што я расказваю, многім знаёма. Я такіх людзей для сябе называю ўмоўна нармальнымі - яны нібыта не ствараюць візуальнае ўражанне хворага чалавека, і не чыняць нікому зла (прынамсі я зла/шкоды не назірала), але паводзіны іх цалкам неадэкватныя. І менавіта таму гэта ў той ці іншай ступені пужае.
Ну можа і тут захапіўся маляваннем - фіг ведае.
Але пытанне ў сіле тым не менш. Людзі, якіх я бачыла раней, дакладна былі не ў навушніках. Думаю, тое, пра што я расказваю, многім знаёма. Я такіх людзей для сябе называю ўмоўна нармальнымі - яны нібыта не ствараюць візуальнае ўражанне хворага чалавека, і не чыняць нікому зла (прынамсі я зла/шкоды не назірала), але паводзіны іх цалкам неадэкватныя. І менавіта таму гэта ў той ці іншай ступені пужае.
Мне - незнаёма. Я, канечне, магу уявiць, што ты маеш на ўвазе, але я такое толькі ў кіно бачыла.
Цікава, чаму жанчына не зрабіла хлопчыку заўвагу, калі ён перашкаджаў ёй.
бачыш. Я некалькі разоў сутыкалася, мне здавалася гэта не такой рэдкай з'явай.
не ведаю.) Мажліва, яна адчувала штосьці падобнае на маё? Цяпер я думаю, можа і саапраўды ў дзіцяці былі навушнікі, дый у астатнім ён проста не моцна замарочваўся тэмай добрых паводзінаў. Дзецям гэта даравальна.) Яны і шумяць часта, асабліва кампаніяй, і піхацца могуць, нічога крытычнага. Але праўда - я неяк упала ў ступар. Паўтаруся, гэта з'ява незразумелася мне і я не ведаю, як рэагаваць. Вось можа і ў яе так?
беспроводные не видны вообще, особенно если шапка или капюшон. Впечатление, конечно, странное оставляют люди, разговаривающие в них
Взрослых таких видела только раз-два за всю жизнь. Не считая тети на остановке, орущей на религиозную тему.
Я бы обошла стороной такого человека. Явно у него что-то не в порядке с психикой, зачем испытывать судьбу.
Скажу пра тых, хто насамрэч з навушнiкамі - я зайдрошчу іх пафігізму) Бо вядома ж ім зразумела, што яны могуць дзівакавата выглядаць для іншых, можна нават падумаць, што ў іх псіх.захворванне, але ім пофігу. Я б, пэўна, бянтэжылася і павесіла б навушнік на бачнае месца))
А вось пра насамрэч хворых... Тут, канечне, пытанне ўзнікае, чаму яны без суправаджэння. Бо непрадказальныя ж паводзіны могуць быць.
А вось пра насамрэч хворых... Тут, канечне, пытанне ўзнікае, чаму яны без суправаджэння. Бо непрадказальныя ж паводзіны могуць быць.
Goldenflow
Well-known member
k_ja_ra, я знаю как реагировать
просто не реагировать
годы жизни в Нью Йорке довели этот навык до совершенства
в этом городе все немножко психи, или множко
народ реагирует только при реальной угрозе
например один зашел в вагон метро и начал бить незнакомку, народ вступился, я вызвала полицию, там реально буйный был, к сожалению убежал
Сегодня утром хорошо одетый гражданин целовался со столбом, на котором были наклеены Виктория Сикрет девочки, я прыснула, а он мне сказал- ну просто чудо как хороша. не смог сдержать чувств-с
по белорусским меркам псих, по нью - йоркским чудак, но биг дил и фанни гай
просто не реагировать
годы жизни в Нью Йорке довели этот навык до совершенства
в этом городе все немножко психи, или множко
народ реагирует только при реальной угрозе
например один зашел в вагон метро и начал бить незнакомку, народ вступился, я вызвала полицию, там реально буйный был, к сожалению убежал
Сегодня утром хорошо одетый гражданин целовался со столбом, на котором были наклеены Виктория Сикрет девочки, я прыснула, а он мне сказал- ну просто чудо как хороша. не смог сдержать чувств-с
по белорусским меркам псих, по нью - йоркским чудак, но биг дил и фанни гай
Я видела мильен раз..
Может потому и без сопровождения, что никаких непредсказуемых действий не производят..
Людзі, вось яшчэ ёсць пытанне.
Як вы ставіцеся да расказаў і ці расказваеце самі ў сац.сетках пра сваіх дзяцей?
Што маю на ўвазе. Ну ладна мы самі расказваем (ці не расказваем) штосьці пра сябе. Наша права. Хочам вылазім на сцэну, як той казаў, хочам не. А дзеці? Вы пытаеце ў іх, ці хочуць яны расказаў пра сябе?
Я лаўлю сябе на тым, што сама б ужо можа і памалаціла яхыком, пардон, клавішамі, а потым думаю - а дзіця мяне пра гэта просіць? Ёй трэба, каб пра яе паўсвета ведала? Так, мы тут за нікамі збольшага, і тым не менш...
Усе гэтыя фоты дзяцей, расказы, абмеркаванні іх у сацсетках - гэта этычна ў дачыненні да дзяцей, як думаеце?
Як вы ставіцеся да расказаў і ці расказваеце самі ў сац.сетках пра сваіх дзяцей?
Што маю на ўвазе. Ну ладна мы самі расказваем (ці не расказваем) штосьці пра сябе. Наша права. Хочам вылазім на сцэну, як той казаў, хочам не. А дзеці? Вы пытаеце ў іх, ці хочуць яны расказаў пра сябе?
Я лаўлю сябе на тым, што сама б ужо можа і памалаціла яхыком, пардон, клавішамі, а потым думаю - а дзіця мяне пра гэта просіць? Ёй трэба, каб пра яе паўсвета ведала? Так, мы тут за нікамі збольшага, і тым не менш...
Усе гэтыя фоты дзяцей, расказы, абмеркаванні іх у сацсетках - гэта этычна ў дачыненні да дзяцей, як думаеце?
- Статус