К основному содержимому

Психологическая беседка. Архив

  • Автор темы Автор темы Mahima
  • Дата начала Дата начала
Статус
В этой теме нельзя размещать новые ответы.
Юлллса, неприятно, когда теребит, когда просто кладет ручку у меня нет физического дискомфорта, но есть, что-то, что малыш боьшой, а кричит все глюдь и глюдь. Еще и спорит со мной, что это его глюдь, а не моя)


BARABULKA, Думаю, что в первую очередь вы не готовы разорвать вашу симбиотическую связь. Предлагаю подумать о причинах)

хоть наводку дайте, хде копать:)


Вы же, наверное, все равно хотели бы, чтоб он с этим покончил?

Да, уже хотелось бы.
 
А говорят, что правильно - всегда ставить на первое место себя.
Говорят) И считаю это очень правильным и рациональным. Но с грудным ребенком могут быть всякого рода истории). Сложно там все. И по психологии, как науке, в том числе...
 
Так! Шкадаванне, што сыходзіць дзяцінства. Менавіта. Зрэшты, гэта ж нават агучвалася старэйшай. Яна такая ж "чокнутая" у гэтым сэнсе, як і я. )))Менавіта таму не аддаюцца цацкі.
О! вы видите, что все чужое видение это мусор, сдувая который, человек САМ находит свое. Кьяра, эта мысль про цацки - супер и в ней не одно рациональное зерно.
 
И я уже спать отправлюсь.
Всем доброй ночи и приятных сновидений! :)
 
BARABULKA,
а если сыну сказать, что вам неприятно, когда он так говорит (что это его грудь)? И к сожалению, в плохом настроении уже не сможете с ним играть?
Бред, наверное, да?)))) Но мне помогает)) В моей ситуации со щекоткой.
 
Юлллса, даже не знаю))), когда говорю, что неприятно, он тут же ищет варианты, но все они сводятся до "Дай хоть дотронуться"
 
k_ja_ra, у меня с младшим похожая история, склонности к накопительству нет, но вот он большой собственник к своим вещам, мыслям, впечатлениям (да-да:))) "это же моё, почему я тебе должен рассказывать" - недавно моей маме заявил, когда она стала расспрашивать, как он в гости сходил))), физически к самому себе. До такой степени, что даже в совсем юном возрасте не терпел, когда до него кто-то дотрагивался, кроме самых близких. И с учительницей пришлось прояснять вопрос, когда по пн весь класс по кругу рассказывает о новых впечатлениях за выходные, а мой "нет, ничего не было, ничего не делал", когда на самом деле постоянно путешествуем, музеи, выставки и тд. Правда, вещи все в порядке - игла в яйце, яйцо гнезде, гнездо в дупле...:))) а я физически задыхаюсь в большом количестве вещей, иногда руки чешутся в прямом смысле, осматриваюсь, что бы такое выбросить))

Короче, что у нас сработало и работает. Дети, убираем комнату. Даю 3 пакета - в один кладешь то, что нужно/оставляешь, во 2-й - что отдать, в 3-й - на выброс. Психологически это легче, когда своей рукой, а не мама (я папе своему до сих пор вспоминаю, как он мою новую куклу в м/провод выбросил, когда я брата ею по голове стукнула))). Сперва, конечно, 2 и 3-й пакеты были почти пустые, но постепенно все буквально сравнялись. И уже без вопросов всё происходит.

И ещё момент-побуждение на порядок - мальчишки, я начинаю пылесосить, ч/з 15 мин иду к вам, всё, что найду, то моё/в мусор/отдаю.

п.с. *шэптам* а ў цэлым у нас няма няўдалых ці шэраговых работ. Вы што! ))) Божа барані.) Усё цэннасць. )))
слушай, я по стенкам развешиваю, расставляю, потом меняю... Не всё, конечно, но и собираю их тоже. И сперва предлагала, чтобы сам выбрал, что хочет повесить - всё ж хранить невозможно. А сейчас уже мальчик сам инициирует, что оставить/повесить, что на выброс. Совершенно спокойно.
 
Последнее редактирование:
Юлллса, неприятно, когда теребит, когда просто кладет ручку у меня нет физического дискомфорта, но есть, что-то, что малыш боьшой, а кричит все глюдь и глюдь. Еще и спорит со мной, что это его глюдь, а не моя)

Вы хотели бы, чтобы он сам принял решение не вспоминать больше про вашу грудь? сколько готовы терпеть? И что если этого не будет и через 5 лет?

Что останавливает, чтобы прямо сегодня оставить грудь только себе? Представьте эту ситуацию, сын просит, вы ему что-то говорите, не даете, что дальше? Что с вами происходит в этот момент? Какие мысли, чувства, состояние?
 
но вот он большой собственник к своим вещам, мыслям, впечатлениям
Не. У маіх не так. У нас наадварот, "радыё". І чым болей уражанняў, тым даўжэйшыя і эмацыянальнейшыя "радыётрансляцыі". )))) І не спыніць.)

я начинаю пылесосить, ч/з 15 мин иду к вам, всё, что найду, то моё/в мусор/отдаю.
Тая ж фігня.))) "Дзеці, у вас паўгадзіны, далей я прыходжу з пыласосам і ўсё нафіг туды усмоктваецца".
- А-а-а, мы толькі гульню распачалі, у нас усё раскладзена, як заўжды: як толькі мы пачынаем гуляць, ты са сваім пыласосам!
- Ок, калі?
- увечары.
- ок, увечары.))))
Увечары ўжо двойчы не паўтараю.) З падлогі збольшага імі ўсё падымаецца і куды-небудзь раскладаецца. )

Пра гэта:
Сообщение от k_ja_ra
п.с. *шэптам* а ў цэлым у нас няма няўдалых ці шэраговых работ. Вы што! ))) Божа барані.) Усё цэннасць. )))
слушай, я по стенкам развешиваю, расставляю, потом меняю... Не всё, конечно, но и собираю их тоже. И сперва предлагала, чтобы сам выбрал, что хочет повесить - всё ж хранить невозможно.
і гэта
Че ж вы их к доброжелательной критике не приучаете?) (шутка юмора)
Хвалить и одобрять стоит каждую работу, вне сомнения. Но все одинаково хорошее - тоже своего рода обесценивание. Вот это удалось лучше, на мой взгляд. Это хорошо, но мне больше нравится это.
Я пра "ўсё цэннасць" жартам напісала. Што гэта для дзяцей усё цэннасць. ) Я якраз і кажу, што давайце штосьці больш удалае, цікавае, незвычайнае захаваем, а астатняе...ну немажліва ж захоўваць усё абсалютна.
Але яны гэта расцэньваюць як тое, што мне не падабаецца, што я не цаню і ўсё такое. "Табе не падабаецца? ці чаму ты нашыя паштоўкі ў пакет паклала?"
То бок у нас усё цэннасць.) Адпаведна, як жа цэннасць выкінуць? ))))

Цягнецца дадому нават створанае для лагера, прыкладам. Старэйшая брала ўдзел у стварэнні плаката для атрада. Змена скончылася, куды плакат? правільна, Яна забірае сабе дадому. А як жа? Там жа яе праца, значыць цэннасць, як жа выкінуць ці каму аддаць?
Вось учора літаральна звярнула чым крапчэй і хаця б з-пад рук у шафу засунула.)))

Даю 3 пакета - в один кладешь то, что нужно/оставляешь, во 2-й - что отдать, в 3-й - на выброс. Психологически это легче, когда своей рукой, а не мама
Дзякуй. Падумала, звычайна і праўда адбываецца маёй рукой ці па маёй ініцыятыве "дзеці" ну адкладзіце вы сястрычцы хоць колькі кубікаў!" . Можа і праўда, паспрабаваць, каб самі.

Удается ли тебе делегировать? Дома, на работе, или тебе проще все сделать самой? Так как другой все делает неправильно?
Праблема "іншы зробіць няправільна" часткова ёсць. Бо на перфекцыянізм і месцамі недахоп пэўнасці ў тым, што зробяць не горш, хварэю. Але калі падумаць, то ў нас дастаткова акрэсленае размеркаванне працы. І частка, якая не мая, мяне не хвалюе проста аніяк. ) Вось проста ніяк. Свая хвалюе.) Прыбіранне пакояў - мая частка.
Падумала, пакуль і праўда думаю, што я прыбяруся ў дзіцячых пакоях лепей. Але як толькі я скіну гэта на іх, амаль пэўная, мяне мегаякасць прыбірання перастане хваляваць.

Любишь ли ты покупать новые вещи? Или у тебя и так все есть?
Не люблю. Я ўвогуле ненавіджу крамы.
Напэўна, для мяне рэчы - не цэннасць. Мне зусім не шкада расставацца з імі. І з вынікамі ўласнай працы не шкада. А вось з часам, з прыемнымі момантамі, які сышлі ці сыходзяць - шкада.
Гэта шкадаванне ( у выпадку дзяцей шкадаванне дзяцінства), думаю, ва многім я ж сама дзецям і транслюю.
Для іх цацкі - напэўна, атрыбут дзяцінства. Расстацца з імі - страціць кавалачак гэтага. То бок яны прывязваюць гэты час, эмоцыі і пад. да рэчаў. І менавіта таму шкада. Адзенне з дзяцінствам не асацыюецца, яно было, ёсць і будзе надалей - таму яго не шкада. А вось цацак болей не будзе. І дзяцінства таксама.
І старэйшая часцяком мне гэта кажа: "я не хачу, каб дзяцінства заканчвалася. Я ж для цябе ўсё адно буду дзіцяцем, так? Нават калі вырасту?"
Малодшая тут збольшага ідзе паравозікам. Блізкасць і перайманне паміж сёстрамі з прычыны падобнасці ўзросту вялікая. Калі страрэйшай шкада цацак, то з чаго б не было шкада малодшай? А старэйшая больш эмацыянальная і уражлівая. Яна вось гэтыя моманты невяртання чагосьці вельмі востра адчувае. Бывае, што нават плача па заканчэнні якога свята, калі яно вельмі спадабалася. Такія справы...

Знаешь такое упражнение, когда у тебя за спиной человек, и ты падаешь ему на руки? Ты можешь это представить? Что чувствуешь?
Запраста. Без праблем. ) Буду падаць.)
Дапамогу прымаю абсалютна спакойна. Асабліва калі па справе.
 
Последнее редактирование:
О! вы видите, что все чужое видение это мусор, сдувая который, человек САМ находит свое.
Драсці.)
Чаму ж я, такая разумная, для якой ўсё, апроч свайго, смецце, САМА не знайшла сваё раней? Без дапамогі, без пытанняў, без адказаў і сваіх і чужых, без ідэй, без паралельнай размовы, якая раптам побач здарылася (я пра Барабульку), а?)

BabuschkinHaus, я чытаю і заўважаю вашыя "закіды" (свядомыя ці несвядомыя, тут сцвярджаць не вазьмуся :) ) і пра смецце, і пра супрацьлеглыя выказванні, якія , аказваецца, значаць адно і тое ж, і пра яшчэ тое-сёе.))) Проста прапускаю. Прынамсі пакуль.)
Але хачу сказаць, што я нязгодная.) І я працягваю лічыць, што нашыя словы ёсць працягам нашых думак. І такія словы як "смецце" з нічога ніякага ў выказваннях не бяруцца.
Вашае права верыць у адваротнае і гіпатэтычнае. А я аддаю перавагу верыць сваім вачам, адчуванням, назіранням і г.д. Пакуль яны мяне не падводзілі.;)

что-то ему купить-проще застрелиться.
Вось-вось.)))
 
Последнее редактирование:
Не, вопрос был, что чувствуешь)
Не ведаю.) Працэс падзення. )
Я не супраць адказаць, праўда. Але я ўжо не раз гаварыла, што ў мяне асацыятыўнае, творчае, і падобнае мысленне і ўяўленне вельмі слаба развіта. Я магу ўявіць падзенне, дый у дзяцінстве мы так часта гуляліся, але што я адчуваю? Чаканне. Што вось зараз мяне прытрымаюць рукі.

кто такой взрослый)
То бок што для мяне дарослы? Ну...чалавек, які здольны адказваць за сябе, сам прымаць рашэнні і несці абавязак па іх наступствам, здольны прымаць на сябе адказнасць за тых, хто ад яго залежыць. Неяк так, напэўна.

Вот, скажем, ты убираешь, и тебе кто-то пытается помочь, ведь они все не так делают? Каждый шаг мимо?
Не.) Муж пыласосіць час ад часу.) І сантэхніку ён мые.(сорі за падрабязнасці). Неяк так у нас павялося. Дзеці час ад часу (рэдка, шчыра) выціраюць пыл у сябе. Я не перарабляю. )
А вось на працы пераправяраю, калі хтосьці рабіў маю частку.) Стараюся прынамсі.)
 
k_ja_ra, эээ... мне падалося, што слова "сьмецьце" ў цытаце BabuschkinHaus зусім не нясе таго негатыўнага адценьня, якое ты ўклала. Тут сэнс гэтага слова -"наносное" (ня ведаю, як дакладна перавесьці). Чужое, гэта як старыя лісты паперы, перабіраючы/сістэматызуючы якія, прыходзіш да свайго.
Выбачайце, што ўмешваюся :)
 
Але калі мы рабілі рамонт, то так.) Я правярала ўсё.) Пераправярала кожны рысунак і знаходзіла да слова, безліч памылак.
 
katia-ka, гэта старая тэма.) Пра смецце.) Я пэўная, што BabuschkinHaus зусім невыпадкова яго ўжыла.))))
 
k_ja_ra, аа.. гэта ў вас свае ўзаемаадносіны... Я не ў тэме.
 
Почему ты отказываешь себе в потоке творческой энергии?
Я самакрытычная.) І ведаю, што чаго няма, таго няма.)))
Пра ўяўленне, можа, не зусім дакладна напісала. Уявіць я, напэўна, магу. Але якія пры гэтым будуць пачуцці - не. Магу толькі прыдумаць, відаць. Але ж гэта будзе не тое, правільна?

Ответственность, да?
Думаю, так. Гэта асноўнае.
 
Статус
В этой теме нельзя размещать новые ответы.
Назад
Сверху