ну, не заню... это у тебя как незыблемая позиция: я знаю, когда я добра и когда я зла. но дело немножко шире) тебе может казаться, что ты - Достаточно Добра (мне тут уже некомфортно, в таких формулировках), но тем не менее, ты делаешь кому-то больно. здесь не стоит говорить о том, что он - сам больной или какой-то еще, мы все бываем такими, нервными, уязвимыми, тонкими, и все такое. просто - если от твоих прикосновений возникает боль, лучше восстановить гармонию, попросить прощения, стать мягче... ну у меня так, надеюсь))
Викалина, ты зараз як бы ўвогуле кажаш, ці пра мяне дакладна?
Калі увогуле - я згодная.
Калі пра мяне...то я ў гэтай дыскусіі, калі ты заўважыла, амаль не ўдзельнічала ўвогуле.
Калі ж я паспела нанесці боль, і не даваць расслабіцца, як прагучала вышэй?
А я таксама жывая, не паверыш.)
І гульня ў адну браму ў сэнсе разумення, прыняцця, даравання, маўчання і г.д. - не самая лёгкая рэч, скажу табе.) Стамляешся рана ці позна. І ці не вытрымліваеш, ці пачынаеш паступова рухацца ў бок "безацэначнасці"
Іншымі словамі, Вікаліна, я цябе чую, разумею, і з табой згодная.
Але калі за тваімі словамі стаіць штосьці пэўнае да мяне, у адносінах да пэўнага чалавека, то я рыторыку гэтую да сябе не бяру.
Прабач мне маю ўпэўненасць, ці ўпартасць ці мажліва гардыню тут.
Асабіста я не адчуваю праблем у камунікацыі. Мне нічога не перашкаджае, я не хачу сыходзіць, наадварот, мне тут падабаецца. І я нават сумую, калі няма цікавых мне размоў. Мне класна карацей. Пра што ўвечары ўчора я і сказала.
Так што давайце камунікаваць.