Ой, у мяне яшчэ адзін прыклад/аналогія прыдумаўся. Пра матэматыку, само сабой.) Ну прабачце, люблю я яе.) У тых межах, якія ведаю.)))
Вось дзеці аж да 6-га класа рашаюць задачы, не карыстаючыся іксамі. То бок простымі арыфметычнымі дзеяннямі рашаюць.
І месцамі (асабліва мамам) гэта нашмат складаней, чым узяць увесці ікс і не парыцца. Але нельга.) Настаўнікі настойваюць на "без іксоў". Чаму, падавалася б? Таму што не засвоіўшы якасна гэты крок, далейшае рашэнне праз іксы будзе не да канца ўсвядомленым. Дзеці могуць рашаць фармальна, не разумеючы да мозга касцей сэнсу таго, што робяць.
Так і тут. Месцамі складаней растлумачыць штосьці сродкамі 4-га класа, чым увесці паняткі 5-га.
Імхо.))))
Не палічыце за даказванне!!!

))))))))
Проста ў галаву прыйшло.) І ажно самой спадабалася. :so_happy: )))))
А что думаете по этому поводу вы?
Мне адчуваецца, што гэта штосьці з серыі "каб не маўчаць".) Калі прамаўчаць не хапае ці спакою ці настрою, ці проста хочацца працягнуць гаворку, а сказаць па сутнасці як бы і няма чаго, але штосьці адказаць хочацца. І тады з'яўляецца гэтае "а што, з іншымі іначай?" То бок гэткае пытанне дзеля пытання.

Але зноў жа цалкам мажліва, што гэта я па сабе.))) Не факт, што ў тых, хто так піша, так жа.) У прынцыпе цалкам мажліва, што насамрэч менавіта ў гэты момант нарадзілася пытанне і што яно сапраўды цікавіць. Ці хацеў і раней спытаць, але вось не было нагоды, а тут выпала.) Такое, дарэчы, таксама бывае. У мяне прынамсі.)