Пингвин, У мяне были першыя роды проста жудасныя, спачатку заведучая абсервацыi 7 радзiльнi( да якой я трапiла па блату), прабiла мне воды, проста на аглядзе, раскрыцце было толькi 4 см, вельмi хутка пачалiся потугi, але тужыцца мне забаранялi, пад прагнозамi разарвацца да самага рта, на родах увесь час сядзеу нейкi студэнт-эфiоп, адразу ж за маiмi нагамi раздзвiнутымi да шпагата, i мне здавалася, што ен бачыць мае гланды, ен скокау на фiтболе i казау, што я не правiльна усе раблю, лекары да мяне не падаходзiлi, бо нараджала, яшчэ больш блатная
калi сiл ужо не было, мне бахнулi аксiтацын, а потуг ужо не адчувалася, ну i потым з пагрозамi, што дзiценка пацягнуць шчыпцамi за галаву, мне яго выцiснулi.Мае вочы былi усе чырвоныя, у дзiценка вялiкая гiматома на галаве. Я не размауляла нi з кiм 3 днi, не ела, не хацела браць дзiценка, бо баялася, што не споаулюся, пасля таго, што, як мне удзяублi, не магла сама нарадзiць. А потым прынеслi малышку i мы сталi ажываць. Толькi праз 2 гады, я зразумела, што са мной было i чаму усе пайшло так. Перад другiмi родамi я прачытала шмат лiтаратур, а на родах зачытвала некаторыя тэзiсы, каб не забыць, што я магу. Я была да поунага раскрыцця дома, а потым паехала з мужам у радзiльню. Поы iм урачы паводзiлi сябе стрымана, за 2 патугi я нарадзiла, бо мне нiхто не замiнау. Я гэта усе напiсала для таго, каб ты не думала, што у наступны раз будзе так, што гэты жах не пройдзе. Усе выправiцца, першыя роды цяжкiя, так шмат у каго, ты нi у чым не вiнаватая. Я таксама была у панoцы i арала на усю радзiльню, мне цяпер не сорамна, тады адчувала сябе какашкай. Не вядома, што б было, калi ты прыехала да iх раней, па маiх адчуваннях не лепш. Трымайцеся, спiце, кушайце i нiкаму нiчога не тлумачце. Усе будзе добра!
