А прощать вообще,мне кажется,"насильно" просто невозможно,то есть заставить себя нельзя
Прымусіць - нельга. Можна захацець...Я так думаю...Хаця ясна, што гэта ўмоўна ўсё. Гэта ж не тое, што сеў і давай: сёння буду дараваць..
Простить-оно или получилось или нет..
Думаеш? Ты лічыш, што калі крыўда здарылася, то ты ці дараваў яе адразу ж, ці не даруеш ужо ніколі? Я так не думаю...Цалкам сабе можа прайсці час, ты пабачыш усё пад іншым вуглом, ці адкроюцца нейкія новыя абставіны, той чэл у сваю чаргу можа неяк змяніць сваё стаўленнеі да цябе і наогул...і пройдзе крыўда. Не?
-можно попытаться понять и тогда боль и обида,возможно,сами уйдут
Я б сказала знайсці спосаб сабе ягоныя паводзіны растлумачыць. Тады так, можа прыйсці разуменне ягоных матываў і дараваць мажліва і не спатрэбіцца. Так. Хаця зноў жа...а што ёсць дараваць? Сказаць сабе гэтыя словы: "увага! я дарую."? Перастаць адчуваць крыўду - гэта і ёсць дараваць. Не? Адпаведна зразумеў матывы, значыць і здолеў дараваць.
А так же можно простить,но близости уже не будет.
Так. Яшчэ важна, ці сутыкаешся ты і як часта з тым чалавекам, які пакрыўдзіў. Прасцей, калі сустракацца болей не трэба...Тады ў прынцыпе і дараваць не так крытычна. Няма раздражніцелю, табе не баліць, і Бог з ім...А калі даводзіцца? І кожны раз цябе заводзіць ад аднаго выгляду? Вось тут і ёсць разбурэнне сябе...І па мне прасцей захацець дараваць, паспрабаваць хаця б, чым кожны раз калбасіцца, сустракаючыся з тым чэлам...
Я просто высказываю свое, личное мнение, а то, что оно не совпадает с мнением большинства - это их дело
juniko,

цябе не зразумець...Ты ж сама сказала, што тваё меркаванне па сутнасці ад іншых не адрозніваецца (не палезу за цытатамі). А цяпер кажаш, што не супадае.
Обида - это признак того, что человек не смог справиться с ситуацией
Тут згодная.
Будет взрослый обижаться на ребенка, который его толкнул? Вряд ли.
Ага. Не будзе...Але ці бачыш...тут атрымліваецца, што калі не крыўдзішся, ты як бы ставіш таго чэла на прыступку ніжэй за сябе? Неяк смела, не? Самаўпэўненасць - цудоўна, але зневажаць унутры сябе апанента (таго, хто крыўдзіць) па мне няправільна...Адчуваць сябе на раўных - так. Але не ўспрымаць, як дзіця.
Есть силы ?- прошел и забыл.
Чёта думаю, мы тут пра розныя сілы. Сілы - прайсці і не звярнуць увагу...гэта адно...О! дарэчы, а пра гэта ўжо вялося, як памятаю.

Калі як ад сценкі адскоквае.

А вось сілы на тое, каб прыняць гэтую крыўду, перажыць, зрабіць высновы, дараваць - іншае. І па мне, куды цаннейшае...
"Проигрывать надо так достойно, что бы победителю было нестерпимо стыдно за свою позорную победу"
Не стану хаваць. Фраза кранае.
