Так, я разумею...Я як бы таксама наогул, але абапіраючыся на штосьці, з чым сам сутыкаўся. Іначай атрымліваецца проста голая тэорыя, хіба не?Но я-то в общем рассуждала
Проста мне падаецца, што калі размова ідзе пра звычайнае неразуменне паміж людзьмі, то тут як бы не зусім пра крыўды як такія гаворка. Непаразуменні пэўныя, нейкія вострыя моманты - так...але для мяне (мяне!) не болей за тое...Таму мне неяк тая фраза твая і не вельмі паклалася.("разве чел виноват,что его просто не понимают?") Мне тут не пра крыўду ўвогуле...Бо калі я проста не разумею, я не крыўджуся. Крыўда там з'яўляецца, калі ты бачыш выпад, які не можа быць проста ад майго неразумення. Выпад ёсць. Аб'ектыўна. Іншая рэч, што на яго можна не рэагаваць.
Як бы яшчэ сказаць....То бок калі ёсць проста неразуменне, і "чэл не вінаваты, што яго не разумеюць"- то яно звычайна сталае, ці амаль сталае...І тут крыўдаваць увесь час? Не лагічна неяк....А тое, пра што я - толькі адзіны раз....Вось і "мне крыўдна"...
Так, калі ўсё добра....А потым здараецца нешта, што ў чаканні не лягло...і пачынаецца...расчараванні, крыўды, негатыў, сапсаваныя нервы і г.д. Як бы гэта адрэгуляваць? )))) Каб у патрэбны момант "выключаць" чаканні?а так нормально,что ожидания есть
Гэта праўда...Але тут гаворка, мажліва, у большай ступені пра тое, што важна ўмець гэта асэнсоўваць для сябе. Умець адматаць сітуацыю ужо пасля назад...прызнаць, што сам абраў зліцца...і развітацца са злобай ці крыўдай...Бо ясна, што ў той момант, калі ты "на конях", абіраць звычайна ўжо не даводзіцца.Человек-робот вполне может выбирать,что угодно)))Обычный живой человек слишком подвержен эмоциям,чтобы так свободно выбирать злиться или не злиться.
Карацей, у цябе "мне крыўдна" = НЕДАкрыўда, так?Но объективно - не обижается, приходится иметь просто "мне обидно",
Прыкольна.