я так не считаю, это ты так решила за меня))))))))))))
Я так зразумела з кантэкста ўсіх папярэдніх дыскусій, а не вырашыла за цябе. Калі я зразумела няправільна, і ты так не лічыш, то можна проста гэта ўдакладніць у сваім адказе. Што ў прынцыпе ты і зрабіла.)
Я считаю у себя внутри, что есть мясо это плохо, это плохо для меня и других людей. Но то что другой человек считает для себя есть мясо нормальным, я не собираюсь его в этом переубеждать и пусть он есть на здоровье.
k_ja_ra, разницу понимаешь?
Разумею. І ў такой трактоўцы мне ўсё ясна і не выклікае пытанняў.
Вось толькі літаральна постам вышэй было напісана роўна адваротнае:
Ёсць жаданне пераканаць? )
честно? - есть!
Можаш паясніць гэтую супярэчнасць?
Задумалась... в каких случаях возникают негативные чувства, если посторонний заглядывает в твой шкаф Первые ответы пришли ко мне, что это будет когда ты что-то скрываешь (постыдные вещи, беспорядок и т.п., то есть то, что осуждается другими).
А у вас как? (вопрос ко всем)
Я думаю, ёсць яшчэ адчуванне асабістай прасторы. Шафа - у пэўным сэнсе яе частка. Адпаведна, калі хтосьці недастаткова да цябе блізкі туды заглядвае, гэта ўсё адно што цябе распранаюць, абнажаюць.
Для мужа - гэта нармальна, для дзяцей. Для блізкай сяброўкі. Для прыяцеляў звычайна гэтыя зона закрытая незалежна ад парадку/беспарадку ў шафе. А для чужых людзей закрытая нават кватэра. Ты ж не прапануеш кожнаму мінаку прыходзіць і разглядаць тваю кватэру нават тады, калі там парадак і марафет? Нашто мінаку бачыць, дзе ты спіш, ясі, адпачываеш?
Для мяне, напрыклад, такая ж прыватная зона - асабістыя фоты. Выкладванне іх у інет для агульнага доступу мне незразумелае. А камусьці падабаецца. І на здароўе.) Я не супраць, што хтосьці выкладвае, але з гэтага не вынікае, што належыць выкладваць і мне.
Увогуле, хачу сказаць табе, што ў нас ёсць агульнае. ) Гэта:
принять - это понять и согласиться, что так должно быть на данный момент. Понять не всегда получается и этот этап можно пропустить, но через понятие у меня легче наступает согласие. Без понятия согласие какое-то серое.
я вышэй пісала амаль пра тое ж.) Толькі ў мяне прыняць - гэта пагадзіцца, што так
можа быць, а не абвязкова павінна. І што да гэтага "можа быць" належыць ставіцца з павагай. Тое, што ты называеш шэрай згодай, я называю змірэннем. То бок я не разумею гэтага, не пагаджаюся з гэтым, не паважаю яго. Проста зміраюся, бо нічога іншага мне не застаецца.
Але ў кожным разе і на разуменне, і на прыняцце, і на змірэнне звычайна патрэбны час. Для таго, каб гэта адбывалася натуральным чынам, а не рабілася прымусова таму толькі, што так правільна, ці таму, што так хтосьці сказаў/загадаў.