народ, я не зразумею ніяк. Вы пра інфармацыю і яе збор усур'ёз ці што?
Я заўжды лічыла, што справа робіцца тады, калі яна робіцца, а не калі пра яе існуе інфармацыя. Нават у мегааб'ёме. Хутчэй наадварот. Калі пачынаеш займацца справай, то і адсутная/неабходная інфармацыя знаходзіцца/адшукваецца.
Я памылялася?
Да пусть мечтают, только ж не обязаны все сопереживать? У пассажиров свои мечты-поехать куда необходимо по заявленному и привычному маршруту. Столкновение интересов.
А салідарнасць і эмпатыя, пра якую вышэй гаварылася?
Ладна не падтрымліваць. Разумею, што пры ўсёй салідарнасці адсутнасць транспарта на прыпынку, калі табе трэба ехаць, злуе. Але не паленавацца ліст напісаць? Маўляў, ды як яны маглі? калі настаўнікі не ў шакаладзе? дзе справядлівасць? пакараць і асудзіць!
Гэта як?
Ці гэтыя лісты адтуль жа, адкуль просьбы аб перайменаванні вуліц?
Але ж цытаты былі. Прыдумалі?
==============
Звярнула на сябе ўвагу беларуская прымаўка, працытаваная ў газеце, фота якой было ў тым артыкуле: паміраць збірайся, а жыта сей.
Чула раней. Клас.)