Так.) Цікава.)
Гартанула крыху назад.
Неждана, хачу паясніць тое-сёе.)
Ланцужок размовы быў такі: пачалося з таго, што я сказала, што аўтару магло быць непрыемная абмеркаванне, вы спыталі, чаму?, я адказала, бо крытыка ўчынка (назвы) так ці іначай можа адбіцца на аўтары. Вы сказалі: дык гэта ж не крытыка, і тут з'явіўся прыклад з марозівым.)
То паясню думку пра марозіва, вяртаючыся да аналогіі з размовай. Вось калі б у нас ішла абстрактная гаворка, якія назвы нам падабаюцца, якія не (мне не падабаецца шакаладны смак), гэта б не было крытыкай. А калі назва дакладная ёсць (марозіва пакаштавалі), і сказалі, што яна, дакладна яна, а не проста нейкія там назвы на тэму, не падабаецца, то гэта крытыка, па мне. Вы ўспрымаеце іначай ці называеце гэта іншым словам, і хай так.) Я толькі паясняю, што маю на ўвазе я.
І дарэчы, вы напісалі, што ваш водгук на назву не нейтральны, але гэта не адмоўна/станоўча, а як? Які ваш водгук?
Цяпер пра смеласць пару словаў усё ж.)
Я вось падумала, што не толькі я, а і мажліва БХ, з яе ж словаў, і, мяркуючы па ўсім Ігра, зразумелі ваш выраз не так, як вы яго пісалі.) Падазраю, што і Сонцава ўспрыняла недзе так жа. Ну..прынамсі мяркуючы па яе рэакцыі (хаця магу памыляцца, не настойваю, проста здагадка). Гэта я да чаго? Што пакуль вы асобна не напісалі, што для вас гэта было выключна ў станоўчым ключы, штосьці кшталту "Здорава, не пабаялася, я б так не змагла", асабіста ў мяне нават думкі не магло ўзнікнуць, што я чытаю/разумею неяк не так, як вы. Разумееце?
Вы вось напісалі вышэй: дык трэ ўдакладняць, калі штосьці няясна. Дык гэта калі няясна. А мне-то ясна цалкам. У мяне кантэкст і ваш пост і маё разуменне выраза цалкам супалі, і нават паўтаруся, думкі не ўзнікла, што я разумею не так. Бо насамрэч бывае ж, што ты сумняешся, а ці правільна ты зразумеў, і тады ўдакладняеш. А тут-то і сумневаў няма і няма адкуль ім ўзяцца, то з чаго пытацца? Разумееце?
Але потым ў гаворцы выпадкова ўсплывае, што вы мелі на ўвазе іншае зусім. Ок, мелі права, і я веру, чаму ж не? (эта я да поста вашага пра "не верыць" і каментара БХ на яго). Але я тлумачу, чаму атрымалася так, як атрымалася. А вы, як я разумею, бачыце ў гэтым нейкія доказы і то, што я не веру і штосьці там прыпісваю. Ды не ж! )
Проста тут ёсць для мяне адзін нюанс, які ўсплывае ў гэтай тэме ўжо неаднойчы.
Калі пачынае гучаць штосьці кшталту: я па-руску пішу, а вы чытаць не ўмееце. То бок...як бы з мяне робіцца ідыётка, умоўна кажучы. ) Чалавек чорным на белым піша, а я, такая-сякая, сяджу і чагосьці там свядома пераварочваю.
Гэта якраз мая кнопка.)
Калі чалавек піша, прыкладам, паясняючы сваё і бачачы, што я зразумела няправільна: "а! ну ясна, ну так, можа вы і маглі неяк іначай успрыняць, бо магла быць там неадназначнасць, але я меў на ўвазе тое і тое і чытайце, клск, мае словы так і так" - то гэта адна размова, і тут у мяне няма ніякіх пытанняў увогуле. Бянтэжыць пачынае толькі тады, калі мне прад'яўляюцца

дадумванні, прыпісванні, пераварочванні і іншыя неадэкватныя дзеянні.)
Я гэта момант (пра кнопку

) ужо неаднойчы паясняла, але ёсць адчуванне, што ён штораз не бярэцца аўдыторыяй пад увагу. То веру, што хаця б вы зразумееце яго.)
То бок я не спрачаюся, што магла не зразумець.) Проста не люблю, калі з мяне робіцца неадэкват. Ну...ці мне падаецца з кантэкста, што робіцца.)
=============
нельзя. Уже осбуждали тему доверия - не срослось.
У нас тут презумпция виновности. Особенно если человек чем-то уже разок-другой не угодил
Ну вось. Гэта акурат тое, пра што я пішу вышэй, і што ненавіджу проста.
Яшчэ дадам наконт апошняга (цытаты Катеріны). Выказванні такога тыпу, неаднойчы паўтораныя (а трэба аддаць належнае, Катеріна іх піша па разу на старонку дык дакладна

) ) так ці іначай уплываюць на ўспрыманне аўдыторыі. Штучным чынам (як на расійскім ТБ, ага

)))) ) ствараецца стэрэатып, фармуецца як бы грамадскае меркаванне. І потым мне (і не толькі мне, да слова) даводзіцца літаральна прадзірацца праз ужо складзеныя з дапамогай такіх выказванняў стэрэатыпы ўспрымання. Так, хтосьці не паддаецца, можа, але так ці іначай, калі табе ўвесь час гаварыць, што ты свіння, рана ці позна ты такі захрукаеш.
І гэта вельмі стамляе, вельмі. І вельмі перашкаджае. І змагацца з гэтым немажліва, бо як з ветранымі млынамі...