А вот если бы проблемы не было, не было бы дум этих "почему" и т.п. - тогда ты отдала совершенно свободно. Не ругаешь себя, не вспоминаешь с сожалением, что все могло быть иначе и прочие варианты. Все спокойно на всех уровнях.
Дык няма праблемы і думак няма. У выпадку падарунка. Я ж пра гэта спрабую сказаць, але відаць ніяк не атрымліваецца, мяркуючы па тым, што ты чытаеш усё адно штосьці сваё. Яны (праблемы і думкі) ёсць у выпадку, калі здарылася сітуацыя, пры якой кава скончылася, а купіць яшчэ няма дзе. І гэта апошняя сітуацыя можа быць без усялякай сувязі з падарункам. Я купіла 2 пачыкі сабе, яны скончыліся, і я думаю: вось балда, чаго не купіла 3. Пры гэтым нічога нікому не дарыла. Дык пры чым тут падарунак? Аб падарунку я не шкадую і незадаволенасці няма, бо мне была радасць ад таго, што мама будзе піць каву разам са мной. Пры гэтым самой мне кава трэба і залішку яе няма.
Я, праўда, зусім незразумела пішу?
І я такі спытаюся. У выпадку падарунка ад душы ты што дарыш? Тое, што табе не трэба і чаго ў цябе залішак ці як? Ці тое, што табе трэба ўсё ж, але пры гэтым у цябе застаецца подспудное недовольство, нават нягледзячы на тое, што падарунак ад душы? І як часта ты робіш падарункі ад душы?
Па шчырасці вельмі цікавыя адказы.