и скитаться тебе теперь вечно по свету, без родины и пристанища, то росой то дождем.
ни росой, ни дождем) просто исчезла крыничка
Скончыўшы песню, жаваранак сеў на камень, што ляжаў на самым версе гары, і сказаў:
— Паслухай, маці, а да цябе прыйшлі дарагія госці, толькі яны баяцца зірнуць табе ў вочы.
На купінках сіўца блішчалі, як слёзы, буйныя кроплі расы.
— Ах, мілая матуля, — загаманілі кроплі, — мы прыйшлі, бо вельмі ж смуціліся па табе ў далёкіх невядомых краях. Мы — часткі твае роднай крынічкі, што цякла з твайго сэрца. Даруй жа нам, матка, што мы не паслухалі цябе. — І расказалі аб сваім бадзянні.
Аб чым маглі сказаць яны, падумайце самі.
Гара ж ім сказала:
— За тое, што вы не паслухалі свае маткі і кінулі сваю радзіму, вы будзеце вечна кружыцца па свеце і ніколі не збудзеце сваёй жальбы па родных кутках, і нідзе не будзеце мець вы прытулку на свеце.
Прыгрэла сонейка, заззялі кропелькі дарагімі каменнямі і зніклі.
Куды ж яны дзеліся? Куды?
ну пожалела бы хотя бы неразумную дочку гора)