Долго жила в Бресте. Раньше элементов празднования не было, но и на реконструкцию-реквием сгоняли "добровольно" студентов, работников госпредприятий. Поэтому сложно было увидеть слезы. Всё происходит в 4 утра, быстрее отметится и собираться к 8 на работу. Но это мне так запомнилось.
Школьная беседка Архив
- Автор темы Happy
- Дата начала
- Статус
Долго жила в Бресте. Раньше элементов празднования не было, но и на реконструкцию-реквием сгоняли "добровольно" студентов, работников госпредприятий. Поэтому сложно было увидеть слезы. Всё происходит в 4 утра, быстрее отметится и собираться к 8 на работу. Но это мне так запомнилось.
дамы, спрошу здесь - может у кого имеется ссылка или распечатка произведения вольгi караткевiч "апошняя сняжынка"????
буду очень благодарна
"Пра белую хмарку і апошнюю сняжынку"? У мяне ёсць. Калі яшчэ актуальна, магу сфатаграфаваць і скінуць на мэйл.
Ну, если у Вас было так, то это не значит, что так у всех.
И если посмотреть по сторонам, а не упиваться мыслью, что мне бедному на работу, а тут надо прийти, то можно увидеть и то, что не совпадает с личными мыслями
Ни разу не видела "загнанных" туда школьников, от моих нескольких работ, где я работала, никого никуда не отправляли - все сугубо добровольно.
Мой сын, еще учась в школе, добровольно и с огромным желанием участвовал несколько лет в реконструкторском движении. И интерес к истории и Бреста, и Брестской крепости и истории Великой Отечественной - оттуда.
если будете в Бресте накануне этой дату - не гуляйте по Советской (где воссоздается последний мирный день), не идите даже на реконструкцию, а сходите на митинг реквием в Крепость (он начинается немного раньше реконструкции). Вот там слезы на глазах действительно у многих
winity, это реально в 4 утра происходит? Кто-то гулял по улице Советской в 4 утра в тот день??? Люди в 4 утра идут смотреть на эту реконструкцию?
Интересно, почему Брестская крепость?... Можно же много чего реконструировать, чтобы "слезы на глазах".
Хатынь не надо, нет?
Интересно, почему Брестская крепость?... Можно же много чего реконструировать, чтобы "слезы на глазах".
Хатынь не надо, нет?
Watch and wait
Well-known member
добровольно,прошу заметить....и плачут...каждый год,молодёжь плачет.
Почему?
Потому что это делают жители Бреста в своем городе...и да, ходят в крепость и в 4 утра..."значит это кому-нибудь нужно"(с)
Вам так нравится стебаться и обесценивать чужие чувства?
А вось скажыце, шмат у каго дзеці плакалі год таму, калі было 80 год ночы расстраляных паэтаў? Нават не так: шмат хто вадзіў сваіх дзяцей ці вадзілі класамі ў купалаўскі музей на выставу, прысвечаную гэтай трагедыі? Ці гэтае выкошванне інтэлектуальнай беларускай эліты, у мірны (!) час, тых, хто не на вайне былў, а пісаў, працаваў у адукацыі і навуцы-гэта недастатковая трагедыя, каб ад яе былі слезы, недастатковая для таго, каб пра яе ведаць? ці гэта апраўдваецца "часам такім" і тым, што заўседы ў гісторыя ўсіх народаў былі такія моманты? А вайна-гэта свяшчэнная карова?
Практычна ніхто. Ніхто! з маіх знаемых не павеў дзяцей на гэтую выставу. Некаму зусім нецікава, яны і не ведалі пра такое, затое шмат расказвалі дзецям пра савецкі саюз, некаторыя вырашылі, што гэта дзецям рана, навошта ім такое ведаць. Дачка маей супрацоўніцы з намі пайшла, яна цікавіцца гісторыяй Беларусі. Астатнім прасцей ведаць пра адзіную трагедыю, якая становіцца ўсе больш шырокім і разудалістым святам.
А там... там не плакалася. Там маўчалася. Бо гэтая сціплая выстава, гэты спакойны расповед экскурсавода, не пра катаванні, а пра людзей, якія жылі, верылі, працавалі, а потым загінулі, як жывелы, не героі. Чаму? Таму што верылм, працавалі, былі такія часы. Гэта ўсе вымусіла доўга маўчаць і думаць.
Мой асабісты поглад, што вайна-гэта трагедыя, вялікая трагедыя. І ўзгадваць яе пачатак ды і канец трэба у царкве, касцеле, сінагоге, ня ведаю, каму дзе лягчэй, на могілках, на міцінгу-рэквіюме ў 4 раніцы, так. А не гэтымі ўсімі "Спасібо деду за победу", "можем повторіть" і "на Берлін". І не гэтай рамантызацыяй перадваеннай Беларусі, у якой, будзем шчырымі, асабліва на захадзе, людзі апынуліся паміж камунстічнай і фашысцкай навалай.
Майго сына мае родныя вадзілі на рэканструкцыю, ен увогуле ў нас зараз захаплдяецца зброяй, танкамі, усім ваенным, а мы з усей моцы стараемся данесці да яго, што вайна-гэта боль, страх, смерць і ніякай рамантыкай там не пахне. Я бачу, як моладзь стараецца, рыхтуецца да гэтай рэканструкцыі апошняга мірнага дню-выбірае адзенне, захапляецца тым, што адбываецца на Савецкай.
Тут значна больш цікавосткі, чым болю. Але ж параўноўваць рэканстуркцыю нападу на Брэсцкую крэпасць з рэканстуркцыяй якой-небудзь Грунвальдскай бітвы, ды нават бітвы паміж напалеонаўскімі войскамі і рускімі пад Барысавам нельга. Тыя былі значна больш даўней, няма не толькі тых, хто там ваяваў, але і іх дзяцей і унукаў. Ужо можна выводзіць у стан гістарчынай рэтраспектывы. А гэтая вайна-пакуль што ў першую чаргу трагедыя. Таму мне адзначэнне што пачатку вайны, што заканчэння--не тое і не так.
Мое дзяды ніколі не гулялі разудаліста ў гэтыя дні. Ды й увогуле не памятаю, каб расказвалі. Адзін дзед заўседы хадзіў у крэпасць, дзе сустракаўся са сваімі аднапалчанамі (ен у пасляваенныя там служыў нейкі час) і нічога не рваўся паўтараць. Другі і ў крэпасць асабліва не хадзіў, ен пасля вайны з ваеннымі не быў ніяк звязаны. І таксама не бравіраваў гэтай перамогай.
Практычна ніхто. Ніхто! з маіх знаемых не павеў дзяцей на гэтую выставу. Некаму зусім нецікава, яны і не ведалі пра такое, затое шмат расказвалі дзецям пра савецкі саюз, некаторыя вырашылі, што гэта дзецям рана, навошта ім такое ведаць. Дачка маей супрацоўніцы з намі пайшла, яна цікавіцца гісторыяй Беларусі. Астатнім прасцей ведаць пра адзіную трагедыю, якая становіцца ўсе больш шырокім і разудалістым святам.
А там... там не плакалася. Там маўчалася. Бо гэтая сціплая выстава, гэты спакойны расповед экскурсавода, не пра катаванні, а пра людзей, якія жылі, верылі, працавалі, а потым загінулі, як жывелы, не героі. Чаму? Таму што верылм, працавалі, былі такія часы. Гэта ўсе вымусіла доўга маўчаць і думаць.
Мой асабісты поглад, што вайна-гэта трагедыя, вялікая трагедыя. І ўзгадваць яе пачатак ды і канец трэба у царкве, касцеле, сінагоге, ня ведаю, каму дзе лягчэй, на могілках, на міцінгу-рэквіюме ў 4 раніцы, так. А не гэтымі ўсімі "Спасібо деду за победу", "можем повторіть" і "на Берлін". І не гэтай рамантызацыяй перадваеннай Беларусі, у якой, будзем шчырымі, асабліва на захадзе, людзі апынуліся паміж камунстічнай і фашысцкай навалай.
Майго сына мае родныя вадзілі на рэканструкцыю, ен увогуле ў нас зараз захаплдяецца зброяй, танкамі, усім ваенным, а мы з усей моцы стараемся данесці да яго, што вайна-гэта боль, страх, смерць і ніякай рамантыкай там не пахне. Я бачу, як моладзь стараецца, рыхтуецца да гэтай рэканструкцыі апошняга мірнага дню-выбірае адзенне, захапляецца тым, што адбываецца на Савецкай.
Тут значна больш цікавосткі, чым болю. Але ж параўноўваць рэканстуркцыю нападу на Брэсцкую крэпасць з рэканстуркцыяй якой-небудзь Грунвальдскай бітвы, ды нават бітвы паміж напалеонаўскімі войскамі і рускімі пад Барысавам нельга. Тыя былі значна больш даўней, няма не толькі тых, хто там ваяваў, але і іх дзяцей і унукаў. Ужо можна выводзіць у стан гістарчынай рэтраспектывы. А гэтая вайна-пакуль што ў першую чаргу трагедыя. Таму мне адзначэнне што пачатку вайны, што заканчэння--не тое і не так.
Мое дзяды ніколі не гулялі разудаліста ў гэтыя дні. Ды й увогуле не памятаю, каб расказвалі. Адзін дзед заўседы хадзіў у крэпасць, дзе сустракаўся са сваімі аднапалчанамі (ен у пасляваенныя там служыў нейкі час) і нічога не рваўся паўтараць. Другі і ў крэпасць асабліва не хадзіў, ен пасля вайны з ваеннымі не быў ніяк звязаны. І таксама не бравіраваў гэтай перамогай.
Может я выскажу не очень популярную мысль, но то, что тогда произошло - это чистой воды предательство. предательство людей, пограничников своей же советской властью, которой они честно служили. я никогда не поверю, что там на верху не знали и не гадали, что вот вот что то случится, когда рядом уже 2 года шла война. как можно было держать границы в таком расслабленном состоянии, без должного запаса боеприпасов и военных???
а теперь давайте каждый год реконструировать ... а подвиг ли ? или все таки предательство?
А зачем это перемешивать?
Cталін дакладна ведаў пра магчымы дзень і гадзіну нападу. Быў такі таварышч Рыхард Зорге, падазраю, што не ён адзін. Іншая справа, што чамусьці не хацеў верыць. Акрамя пакта Молатава-Рыбентропа маглі быць і іншыя вусныя дамоўленасці паміж фашысцкай Нямеччынай і Саветамі. Але гэты ўсё лірыка.
СССР вельмі сур'ёзна ставіўся да адзначэнняў гадавінаў ВАВ. Тым не менш, рэканструкцыя нападу на Брэсцкую крэпасць - прадукт апошняга часу. Чаму? У мяне толькі адно тлумачэнне: таму што, блін, ніфіга не радасная нагода. Ну хто будзе праводзіць рэканструкцыю смерці любімай бабулі? А ў нас вось неяк усё змясцілася. Нарасла хахлама, намаляваліся начныя ваўкі, танкі панаставілі, Дзядулю марозу выдалі папаху і цукеркі ў ваенных кацялках. Заместа суму і тугі пайшла ці то рамантызацыя, ці то... Карацей, зрабілі вас адзін раз, магём яшчэ.
Последнее редактирование:
а я не перемешиваю. мне грустно и брыдко от того, что кто-то пытается подвигом прикрыть чью то трусость и расчетливое предательство... не о том говорят.
Конечно у каждого свой опыт. Ни разу нигде у нас такого не видела я. Я про Беларусь сейчас.
Да, ВОВ - у нас краеугольный камень идеологии, это есть, уже не знают с какой стороны на него медальку нацепить и цветочке.
и в государственной идеологии и жизни не проскальзывает.
Watch and wait
Well-known member
Юста, а я и не стебусь,это легкая ирония поверьте очень легкая,я не верю в существование молодежи ,которая поутру будет ежегодно плакать на нескончаемых,многочисленных,уже фактически круглогодичных мероприятиях посвященных Вов. Стебаться тут не над чем,тут в пору слезы лить над тем что происходит.
Это например на каких таких прям круглогодичных?
Я что-то от мая до мая никаких мероприятий не наблюдаю
А...ну на День независимости еще что-то вспомнят
Да никто скоро и помнить такими темпами ничего не будет...Бессмертный полк- показуха..реквием в Брестской крепости в ту же степь.....фильмы и книги детей сильно травмируют...а еще партизаны-каратели...обсуждали уже
ВКЛ и БНР-наше все
Так проверьте...вы бы съездили и посмотрели для начала...прежде, чем даже иронизировать
И не утрируйте
Да...есть и молодые, которым не все равно, и у которых слезы в глазах
Watch and wait
Well-known member
это в какой стране такое?я туда перееду.
вы не поверите,мне тоже не всё равно.
Мне хватило впечатлений от городских мероприятий подобного толка,чтобы увидеть сколько кого и как волнует наше настоящее прошлое,а не идеологическая ложь,заправленная в обёртку избранной информации о вов.
Там ,в той вашей "правде" расскажут кто под пули положил людей?Кто это сделал,зная не только день но и час начала войны?Там расскажут,как солдатиков оставили без связи,как сдали все боевые точки фашистам,как люди из деревень ходили в штаб и рассказывали про танки,а на них рукой махали?Там это расскажут?Или только про зверюг-фашистов,картинку где всё белое и чёрное?
да,я утрирую,но их всё равно просто кишмя кишит.
Я молчу про ежегодную поездку со школой в музей вов,в местный музей,где 70% про вов,(я молу про курган славы и хатынь(хотя к последней нет у меня никаких вопросов,пусть будет)про 9 мая подготовка,к которому длится месяц,про день независимости,который тоже одним днём у нас не обходится.
Всего этого как минимум пол года,с одним и тем же посылом.
И,да,я очень удивлена,что наши дети не рыдают на этих мероприятиях,они просто обязаны были бы,если бы на них говорилось не только о "спасибо деду за победу",но и о причинах которые к вов привели,об ошибках,о страданиях,о нелёгком человеческом выборе...Но увы и ах.
Поэтому соседи наши ,так много говорившие об ужасах войны,ни разу не покривились начать её у себя под боком,у братьев-славян,из тех самых окопов.И народ не покривился,потому что все эти слёзки ,все эти "мероприятия-праздники" они не прививают никакого понимания произошедшего.
Это фарс,маскарад как в брестской крепости(я про реконструкцию,то что видела сама).
Я могу сказать,что в мои школьные годы акценты были другие,совсем другие,и пафоса меньше.
- Статус