vasilisaegorovna
New member
Плак.......
Весенние дракоши 2012. Архив
- Автор темы StarZ
- Дата начала
- Статус
Это китайский магазин с бесплатной доставкой к нам.
ku_palinka
Active member
Усім прывітанне! Даўным-даўно, 27.04.12 нарадзілася наша дачушка Ульянка. 48 см, 2,870. А мы ўсё яшчэ не выпісаліся.
Накляпаю кароткі расповед пра роды і тое, што адбылося потым.
Роўна ў 40 тыдняў заманіла мяне акушэрка ў паліклініку тым, што па тэлефоне не сказала, ці ёсць у мяне бялок у мачы (а яго не было), хоць яўка была прызначана праз два дні. Намерыла мне ціск 150 на 90, паказала загадчыцы - раскрыцця нуль, а гестоз прагрэсаваў. Яны выпісалі мне накірунак на шпіталізацыю і не адпусцілі ў роддом нават на сваёй машыне, выклікалі хуткую, таму што думалі, што паеду я дадому чакаць родаў. У накірунку быў вердыкт: родоразрешіть. Вось і баялася я, што адразу ж родоразрешат, а хацелася паназіраць гестоз. Патрапіўся харошы ўрач, паклаў мяне ў паталогію, напісаў кучу лекаў, каб збіць ціск, узялі аналізы, паставілі кропельніцу - а ціск не збіваецца. Ехала я сюды такая бадзёрая, здаровая, прыгожая, цяжарная, а тут мяне закалолі, і я адчула сябе хворай і кволай. Карацей, прыйшлі да мяне дактары, такія харошыя дзядзі і цёці, і сказалі, што чакаць да раніцы не выпадае, трэба кесарыцца. А я разумею, што я далёка не ў родах, стымуляцыя ў такім стане немагчымая, таму і пагадзілася - куды ўжо было дзявацца. Анастэзія была спінальная, я на мілісекунду пабачыла камочак, які заплакаў, з яе капнула на мяне брудна-зялёная вадкасьць, і яе хутка панеслі, як пасьля высьветлілася, у рэанімацыю, адпампоўваць з лёгкіх зялёныя воды. Гадзіну яна была на штучным дыханні. А пасля яшчэ мяне шылі, перакладвалі на каталку і везлі ў рэанімацыю. Прынеслі мне маю дачку паказаць на 5 хвілін толькі на другія суткі, яна такая лялечка была ў гэтых бальнічных пялюшках! Дзіця прыйшло ў норму раней, чым я, мне ўсё збівалі ціск і дабіваліся ідэальнага аналізу мачы. На трэція суткі я ўсё яшчэ адчувала сябе хворай і няшчаснай, з катэтарам і кропельніцай у целе, з рэфлексіяй у галаве, што давяла ўсю сітуацыю да такога выніку.
Але пасьля было два дні разам. Мне яе аддалі, але нагрубелыя грудзі, якія ледзь змясціліся ў 80G, яна не ўзяла. Цэлы дзень я піхала ёй сісю, злавалася, крыўдавала, называла гультайкай, а пасьля зразумела, што ёй цяжка, цяжэй, чым мне, і пайшла за сумессю, бо дзіця равела галоднае. У той жа дзень муж набыў малакаадсмок, і я карміла ўжо сваім малаком, але з бутэлечкі.
А пасьля ёй паставілі рызыку пнеўманіі і забралі ў сямёрку, а мяне яшчэ не маглі выпісаць, бо ціск не прыходзіў у норму. Ён і зараз павышаны. Як жа я ліла над ёй слёзы!!! Пасьля два дні яна была ўжо ў сямёрцы, зноў на сумесі, а я ў шасцёрцы з малакаадсмокам і кучай таблетак ад ціску.
У пятніцу я нарэшце выпісалася і шпіталізавалася ў сямёрку, ужо як нянька. І тут раптам дачка ўзяла грудзь! Малакаадсмокза 4 дні адцягнуў смочку і размякчыў яе. Вось ужо амаль тыдзень мы на ГВ. Пачалі набіраць вагу, вылечылі пнеўманію, знайшлі 2 гематомы, п'ем лекі і колім антыбіётыкі, але мы хаця б разам. Цяжка сказаць, што татка пакуль бачыў дачку толькі на фота, але ўсё ок, хутка, спадзяюся. праз тыдзень, мы будзем дома
Накляпаю кароткі расповед пра роды і тое, што адбылося потым.
Роўна ў 40 тыдняў заманіла мяне акушэрка ў паліклініку тым, што па тэлефоне не сказала, ці ёсць у мяне бялок у мачы (а яго не было), хоць яўка была прызначана праз два дні. Намерыла мне ціск 150 на 90, паказала загадчыцы - раскрыцця нуль, а гестоз прагрэсаваў. Яны выпісалі мне накірунак на шпіталізацыю і не адпусцілі ў роддом нават на сваёй машыне, выклікалі хуткую, таму што думалі, што паеду я дадому чакаць родаў. У накірунку быў вердыкт: родоразрешіть. Вось і баялася я, што адразу ж родоразрешат, а хацелася паназіраць гестоз. Патрапіўся харошы ўрач, паклаў мяне ў паталогію, напісаў кучу лекаў, каб збіць ціск, узялі аналізы, паставілі кропельніцу - а ціск не збіваецца. Ехала я сюды такая бадзёрая, здаровая, прыгожая, цяжарная, а тут мяне закалолі, і я адчула сябе хворай і кволай. Карацей, прыйшлі да мяне дактары, такія харошыя дзядзі і цёці, і сказалі, што чакаць да раніцы не выпадае, трэба кесарыцца. А я разумею, што я далёка не ў родах, стымуляцыя ў такім стане немагчымая, таму і пагадзілася - куды ўжо было дзявацца. Анастэзія была спінальная, я на мілісекунду пабачыла камочак, які заплакаў, з яе капнула на мяне брудна-зялёная вадкасьць, і яе хутка панеслі, як пасьля высьветлілася, у рэанімацыю, адпампоўваць з лёгкіх зялёныя воды. Гадзіну яна была на штучным дыханні. А пасля яшчэ мяне шылі, перакладвалі на каталку і везлі ў рэанімацыю. Прынеслі мне маю дачку паказаць на 5 хвілін толькі на другія суткі, яна такая лялечка была ў гэтых бальнічных пялюшках! Дзіця прыйшло ў норму раней, чым я, мне ўсё збівалі ціск і дабіваліся ідэальнага аналізу мачы. На трэція суткі я ўсё яшчэ адчувала сябе хворай і няшчаснай, з катэтарам і кропельніцай у целе, з рэфлексіяй у галаве, што давяла ўсю сітуацыю да такога выніку.
Але пасьля было два дні разам. Мне яе аддалі, але нагрубелыя грудзі, якія ледзь змясціліся ў 80G, яна не ўзяла. Цэлы дзень я піхала ёй сісю, злавалася, крыўдавала, называла гультайкай, а пасьля зразумела, што ёй цяжка, цяжэй, чым мне, і пайшла за сумессю, бо дзіця равела галоднае. У той жа дзень муж набыў малакаадсмок, і я карміла ўжо сваім малаком, але з бутэлечкі.
А пасьля ёй паставілі рызыку пнеўманіі і забралі ў сямёрку, а мяне яшчэ не маглі выпісаць, бо ціск не прыходзіў у норму. Ён і зараз павышаны. Як жа я ліла над ёй слёзы!!! Пасьля два дні яна была ўжо ў сямёрцы, зноў на сумесі, а я ў шасцёрцы з малакаадсмокам і кучай таблетак ад ціску.
У пятніцу я нарэшце выпісалася і шпіталізавалася ў сямёрку, ужо як нянька. І тут раптам дачка ўзяла грудзь! Малакаадсмокза 4 дні адцягнуў смочку і размякчыў яе. Вось ужо амаль тыдзень мы на ГВ. Пачалі набіраць вагу, вылечылі пнеўманію, знайшлі 2 гематомы, п'ем лекі і колім антыбіётыкі, але мы хаця б разам. Цяжка сказаць, што татка пакуль бачыў дачку толькі на фота, але ўсё ок, хутка, спадзяюся. праз тыдзень, мы будзем дома
теплый, на синтепоне или еще какие.... именно на осень...
это круто..))))) 4 девочки на розовой машинке)) мечта....)
Кареглазая
New member
в первый раз слышу, киньте ссылочкой...
А что за ЛОР такой? Ищу хорошего для средненькой. Все время с соплями и ничего не помогает. (((
Не грусти!!! Счиатается, что пока кормишь, лишний вес все равно будет. Но, а самое главное, чтобы муж ничего не имел против и был тобой доволен. Попроси его по-чаще тебе комплименты говорить.
http://www.moonbasa.com/. Я на секонде читала, что у них бесплатная доставка к нам.
Девочки, и как это у вас такое спокойное отношение? Я что одна такая стеснительная? Вчера после ваших подвигов с кормлением на улице сама на лавочке пристроилась. Реакция на меня была - НОЛЬ! Так меня это вдохновило. Буду и дальше исправляться.
Милашка!!! Сразу видно, что девочка. По фото кажется, что у вас не синячок, а просто кожечка такая. У меня средняя на лобике с похожим родилась. Сейчас ничего не видно. Не переживай! Будет красавицей!!!
вот и я с новостями от врача (я уже и без него все поняла) - у нас ветрянка....
теперь главное, чтобы Макс не заболел, я так понимаю, что сидеть с ним в другой комнате не поможет, зараза еще та! тут уже или заболеет, или нет...
а самый большой прикол, что муженек-то мой тоже не болел ветряночкой, а в первых числах июня предстоит ему командировка во Францию, уже виза сделана. он не переживет, если все обломается....
блин, во накатило все в один момент, с понедельника сессия:rofl:
Кареглазая, я тоже хочу с вами такой рюкзак с ТАО.... что надо делать?
я уже слышала, что там он конкретно дешевле
теперь главное, чтобы Макс не заболел, я так понимаю, что сидеть с ним в другой комнате не поможет, зараза еще та! тут уже или заболеет, или нет...
а самый большой прикол, что муженек-то мой тоже не болел ветряночкой, а в первых числах июня предстоит ему командировка во Францию, уже виза сделана. он не переживет, если все обломается....
блин, во накатило все в один момент, с понедельника сессия:rofl:
Кареглазая, я тоже хочу с вами такой рюкзак с ТАО.... что надо делать?
я уже слышала, что там он конкретно дешевле
да, вот я и хочу слинг без плечевой подушки (уплотнения из синтепона), мне кажется оно удобнее без нее
Я с этого сайта кое что заказывала. Особенно белье ооочнь понравилось и не дорого, а теперь зашла в эту темку, а там написано что уже доставка платная и получается совсем не выгодна гемороится. Так я думала мот кто в курсе от куда ноги растут.?
Так держать!
ОООООООО, это пипец! Дай вам бог, чтоб сынуля легко переболел, а домашние не заразились!!!!
в том то и дело, раздеваться стремно с синими ногами
сижу и реву (((я немножко накричала на ребенка, и он сказал, что я ему не нужна и он любит только папу. А меня он не любит. (((
я не сильно кричала, просто иногда нервишки шалят, расшатаны нервы, а срываешься в таких случаях на сымых маленьких, они ведь слабее.
а вдруг он действительно меня не любит? И я злая. Дети ж не врут?...
я не сильно кричала, просто иногда нервишки шалят, расшатаны нервы, а срываешься в таких случаях на сымых маленьких, они ведь слабее.
а вдруг он действительно меня не любит? И я злая. Дети ж не врут?...
MyFlower,эй... успокойся..... ничего страшного тут нет, он маленький еще.. а папа же все позволяет(сама же говорила).. вот и получается что пап лучше, но это оч временное явление....
мой сын говорит, что пап-добрый, мама-строгая, но так надо..)...
так что успокойся.. и постарайся меньше срываться на него...лучше выйди в другую комнату, когда эмоции зашкаливают... и вообще попроси мужа, чтобы он больше гворил малышу, какая мама замечательная...:friends:
мой сын говорит, что пап-добрый, мама-строгая, но так надо..)...
так что успокойся.. и постарайся меньше срываться на него...лучше выйди в другую комнату, когда эмоции зашкаливают... и вообще попроси мужа, чтобы он больше гворил малышу, какая мама замечательная...:friends:
наш папа вообще ничего никогда не говорит (( даже если его попросить (( никогда! Ни что я красивая, ни что я хорошая (((
я как-то попросила, чтоб он хоть при Пашке комплименты какие-то говорил, чтоб это было нормой для его отношения к его жене когда-то потом. Муж сказал "хорошо". Но ни разу ничего и не сказал.
я как-то попросила, чтоб он хоть при Пашке комплименты какие-то говорил, чтоб это было нормой для его отношения к его жене когда-то потом. Муж сказал "хорошо". Но ни разу ничего и не сказал.
Последнее редактирование:
ku_palinka
Active member
Усім прывітанне! Даўным-даўно, 27.04.12 нарадзілася наша дачушка Ульянка. 48 см, 2,870. А мы ўсё яшчэ не выпісаліся.
Накляпаю кароткі расповед пра роды і тое, што адбылося потым.
Роўна ў 40 тыдняў заманіла мяне акушэрка ў паліклініку тым, што па тэлефоне не сказала, ці ёсць у мяне бялок у мачы (а яго не было), хоць яўка была прызначана праз два дні. Намерыла мне ціск 150 на 90, паказала загадчыцы - раскрыцця нуль, а гестоз прагрэсаваў. Яны выпісалі мне накірунак на шпіталізацыю і не адпусцілі ў роддом нават на сваёй машыне, выклікалі хуткую, таму што думалі, што паеду я дадому чакаць родаў. У накірунку быў вердыкт: родоразрешіть. Вось і баялася я, што адразу ж родоразрешат, а хацелася паназіраць гестоз. Патрапіўся харошы ўрач, паклаў мяне ў паталогію, напісаў кучу лекаў, каб збіць ціск, узялі аналізы, паставілі кропельніцу - а ціск не збіваецца. Ехала я сюды такая бадзёрая, здаровая, прыгожая, цяжарная, а тут мяне закалолі, і я адчула сябе хворай і кволай. Карацей, прыйшлі да мяне дактары, такія харошыя дзядзі і цёці, і сказалі, што чакаць да раніцы не выпадае, трэба кесарыцца. А я разумею, што я далёка не ў родах, стымуляцыя ў такім стане немагчымая, таму і пагадзілася - куды ўжо было дзявацца. Анастэзія была спінальная, я на мілісекунду пабачыла камочак, які заплакаў, з яе капнула на мяне брудна-зялёная вадкасьць, і яе хутка панеслі, як пасьля высьветлілася, у рэанімацыю, адпампоўваць з лёгкіх зялёныя воды. Гадзіну яна была на штучным дыханні. А пасля яшчэ мяне шылі, перакладвалі на каталку і везлі ў рэанімацыю. Прынеслі мне маю дачку паказаць на 5 хвілін толькі на другія суткі, яна такая лялечка была ў гэтых бальнічных пялюшках! Дзіця прыйшло ў норму раней, чым я, мне ўсё збівалі ціск і дабіваліся ідэальнага аналізу мачы. На трэція суткі я ўсё яшчэ адчувала сябе хворай і няшчаснай, з катэтарам і кропельніцай у целе, з рэфлексіяй у галаве, што давяла ўсю сітуацыю да такога выніку.
Але пасьля было два дні разам. Мне яе аддалі, але нагрубелыя грудзі, якія ледзь змясціліся ў 80G, яна не ўзяла. Цэлы дзень я піхала ёй сісю, злавалася, крыўдавала, называла гультайкай, а пасьля зразумела, што ёй цяжка, цяжэй, чым мне, і пайшла за сумессю, бо дзіця равела галоднае. У той жа дзень муж набыў малакаадсмок, і я карміла ўжо сваім малаком, але з бутэлечкі.
А пасьля ёй паставілі рызыку пнеўманіі і забралі ў сямёрку, а мяне яшчэ не маглі выпісаць, бо ціск не прыходзіў у норму. Ён і зараз павышаны. Як жа я ліла над ёй слёзы!!! Пасьля два дні яна была ўжо ў сямёрцы, зноў на сумесі, а я ў шасцёрцы з малакаадсмокам і кучай таблетак ад ціску.
У пятніцу я нарэшце выпісалася і шпіталізавалася ў сямёрку, ужо як нянька. І тут раптам дачка ўзяла грудзь! Малакаадсмокза 4 дні адцягнуў смочку і размякчыў яе. Вось ужо амаль тыдзень мы на ГВ. Пачалі набіраць вагу, вылечылі пнеўманію, знайшлі 2 гематомы, п'ем лекі і колім антыбіётыкі, але мы хаця б разам. Цяжка і сумна, што татка пакуль бачыў дачку толькі на фота, але ўсё ок, хутка, спадзяюся, праз тыдзень, мы будзем дома
Накляпаю кароткі расповед пра роды і тое, што адбылося потым.
Роўна ў 40 тыдняў заманіла мяне акушэрка ў паліклініку тым, што па тэлефоне не сказала, ці ёсць у мяне бялок у мачы (а яго не было), хоць яўка была прызначана праз два дні. Намерыла мне ціск 150 на 90, паказала загадчыцы - раскрыцця нуль, а гестоз прагрэсаваў. Яны выпісалі мне накірунак на шпіталізацыю і не адпусцілі ў роддом нават на сваёй машыне, выклікалі хуткую, таму што думалі, што паеду я дадому чакаць родаў. У накірунку быў вердыкт: родоразрешіть. Вось і баялася я, што адразу ж родоразрешат, а хацелася паназіраць гестоз. Патрапіўся харошы ўрач, паклаў мяне ў паталогію, напісаў кучу лекаў, каб збіць ціск, узялі аналізы, паставілі кропельніцу - а ціск не збіваецца. Ехала я сюды такая бадзёрая, здаровая, прыгожая, цяжарная, а тут мяне закалолі, і я адчула сябе хворай і кволай. Карацей, прыйшлі да мяне дактары, такія харошыя дзядзі і цёці, і сказалі, што чакаць да раніцы не выпадае, трэба кесарыцца. А я разумею, што я далёка не ў родах, стымуляцыя ў такім стане немагчымая, таму і пагадзілася - куды ўжо было дзявацца. Анастэзія была спінальная, я на мілісекунду пабачыла камочак, які заплакаў, з яе капнула на мяне брудна-зялёная вадкасьць, і яе хутка панеслі, як пасьля высьветлілася, у рэанімацыю, адпампоўваць з лёгкіх зялёныя воды. Гадзіну яна была на штучным дыханні. А пасля яшчэ мяне шылі, перакладвалі на каталку і везлі ў рэанімацыю. Прынеслі мне маю дачку паказаць на 5 хвілін толькі на другія суткі, яна такая лялечка была ў гэтых бальнічных пялюшках! Дзіця прыйшло ў норму раней, чым я, мне ўсё збівалі ціск і дабіваліся ідэальнага аналізу мачы. На трэція суткі я ўсё яшчэ адчувала сябе хворай і няшчаснай, з катэтарам і кропельніцай у целе, з рэфлексіяй у галаве, што давяла ўсю сітуацыю да такога выніку.
Але пасьля было два дні разам. Мне яе аддалі, але нагрубелыя грудзі, якія ледзь змясціліся ў 80G, яна не ўзяла. Цэлы дзень я піхала ёй сісю, злавалася, крыўдавала, называла гультайкай, а пасьля зразумела, што ёй цяжка, цяжэй, чым мне, і пайшла за сумессю, бо дзіця равела галоднае. У той жа дзень муж набыў малакаадсмок, і я карміла ўжо сваім малаком, але з бутэлечкі.
А пасьля ёй паставілі рызыку пнеўманіі і забралі ў сямёрку, а мяне яшчэ не маглі выпісаць, бо ціск не прыходзіў у норму. Ён і зараз павышаны. Як жа я ліла над ёй слёзы!!! Пасьля два дні яна была ўжо ў сямёрцы, зноў на сумесі, а я ў шасцёрцы з малакаадсмокам і кучай таблетак ад ціску.
У пятніцу я нарэшце выпісалася і шпіталізавалася ў сямёрку, ужо як нянька. І тут раптам дачка ўзяла грудзь! Малакаадсмокза 4 дні адцягнуў смочку і размякчыў яе. Вось ужо амаль тыдзень мы на ГВ. Пачалі набіраць вагу, вылечылі пнеўманію, знайшлі 2 гематомы, п'ем лекі і колім антыбіётыкі, але мы хаця б разам. Цяжка і сумна, што татка пакуль бачыў дачку толькі на фота, але ўсё ок, хутка, спадзяюся, праз тыдзень, мы будзем дома
ага не врут, тока манипулировать оч любят)))
- Статус