А мне наадварот. Бо іншыя бакі ў выразе адкрываеш. Не без дапамогі іншых меркаванняў пра яго.Что мне не близко так это разбирание по косточкам
Бо па-першасці збольшага яно гучыць як біцца да апошняга ў сцяну ці зачыненыя дзверы са спадзевам, што сцяна ўпадзе ці дзверы адчыняцца. А тым часам дзверы жалезнымі могуць быць, а ўласны лоб не вытрымае.
У гэтым сэнсе ўменне паставіць кропку, забыць і сысці - бясцэннае, імхо.
Такі так.) Кожны пра сваё чытае.)
Тое, што кажа Кацярына - мне блізка... Але не пра гэта я чую ў выразе.)))
Дарэчы перачытала яшчэ раз... Не, не магу з ім, выразам, пагадзіцца ніяк.
Не кладзецца. Менавіта калі не проста вачыма прабегчы, а падумаць...
Последнее редактирование: