У кого-то вредности больше ,у кого-то меньше, но она присутствовала в переходном возрасте.
Шчыра кажучы, я вельмі на гэты конт хвалявалася и ўсё чакала, калі ж яно будзе, гэтае самае... Нічога асоба дрэннага не з'яўлялася. Потым я стала "хвалявацца", што можа з гарманальным фонам што не тое - не, усё тое, перабудаваўся, але, як кажуць "нам гэта нічога не каштавала" (спадзяюся, што і сыну таксама). Мне часам здаецца, што гэта не ён падлетак ці юнак, а я, бо ён "з узростам" стаў такі правілны месцамі, што о-ёй.
Никогда не возьму на себя смелость давать прямых советов по воспитанию конкретного ре в конкретной семье. Это нужно влезть в их шкуру.
А што нехта даваў?
а по-моему, тут может делиться опытом и та мама, которая не допустила ада.
не претендую, если что
Мне здаецца, што звычайна бацькі якія гэтага "не дапусцілі" нават аб гэтым асабліва не думаюць.
Сказать, что я расстроилась, это ничего не сказать. Сын говорит, что если бы он почувствовал что-то не так, он бы ушёл. Он очень проницательный, увлекается психологией. НО...
Я не верю в сборища такого рода, я не верю, что 23-нему парню интересно с такими подростками, я не думаю, что всё так просто. И потом, такая толпа шагает по проспекту Независимости в нашем-то государстве. Всё грамотно продумано: душевность, дружелюбие, потом лёгкие манипуляции, зависимость, родители плохие, а мы хорошие. Это же очень просто, основы психологии. А там недалеко и спайсы и ещё что-нибудь.
Может я не права, но вот этого я боюсь.
Магчыма і правы, але мне здаецца. што перабольшаны Вашыя жахі. І такі я ведаю выпадкі, калі старшым цікава з меньшымі. Я раней была самай малодшай сярод сыбровак (дзесьці год на 4-10 былі за мяне старэйшыя), было б ім не цікава, то і не сябравалі б.
Я так мяркую (магчыма, што гэта рамантычна вельмі, але...), шо галоўнае, каб падлетак адчуваў, што яго прымаюць і дома любяць і каб яму было дома добра. Канешне, немагыма прайсці гэты этап, калі ябры становяцца больш важкімі, чым сваякі, але ёсць выбар - стаць сябрам свайму дзіцю (фіг яго ведае як, но нават у мяне атрымалася, хаця я нічога асаблівага для гэтага не рабіла - тупа пашанцавала з дзецьмі). Мне шчыра цікава ўсё, чым ён займаецца. Пачаў ён займацца напісаннем рэцэнзій, даў мне пачытаць (не адразу, але ганаруся, што даў), мне вельмі спадабалася, зрабіла некалькі заўваг, зараз ён заўжды падыходзіць, калі дапамога патрэбна нейкая. Але да гэтага я пыталася ў сына аб тым, што ўваходзіць у яго сферу "кампетэнцыі", ён бачыў, што мне цікава яго меркаванне...
У мяне не такое дзіця, якое ўсё-ўсё расказвае, але я і не лічу гэта неабходным, бо я нават пра мужа свайго не ўсё ведаю (як і ён пра мяне), дык навошта мне кожную дробязь ведаць пра дзяцей. Гавораць са мной - я удзячна, не - ну дык не хочуць і маюць на гэта права. Мне мой старшы цікавы проста як чалавек, а не як мой сын.
Улічваючы вельмі цяжкі "анамнез" майго выхавання ў дачыненні да яго ў дзіцячыя гады, тое, што ёсць зараз гэта нейкі падарунак звыш, бо сапраўды я такога стаўляння да сябе не вельмі годна.
))
