Я не пра тое. Я не пра дамовіцца, у сэнсе прыйсці да агульнага меркавання. Гэта ў прынцыпе немажліва. Прынамсі для ўсіх і паўсюль.
Я пра дамовіцца - пакінуць кожнаму думаць так, як ён лічыць правільным для сябе.
Вось глядзі. Табе падабаецца бісерапляценне, а я яго не люблю. Каб дамовіцца, мне неабавязкова бісер любіць, мне дастаткова прызнаць, што яго можна любіць у прынцыпе, каму-небудзь гіпатэтычнаму. А раз так, раз любіць у прынцыпе можна, то чаму б якраз не табе? Асабліва, калі ты не навязваеш мне бісер, а ціханька пляцеш сабе. Пакуль я супраць бісера - мне бісер важны.) (як было ў адной са спасылак, я цытавала пра камунізм і антыкамунізм) А так...ну бісер і бісер, і ладна. ) Я табе сваё макраме таксама навязваць не стану. Затое нам абедзвюм падабаецца арыгамі.)
Неяк так мне дамовіцца бачыцца.
І парадокс у тым, што прыязнасць да арыгамі ёсць ва ўсіх у гэтай тэме - ніхто не хоча крыві, усе за мір, усе хацелі б спакою і шчасця. Прычым не толькі сабе асабіста, а і ўсім суседзям. Ніхто не абагульняе і не хоча вайны. Але ніяк не атрымліваецца пакінуць адным бісер, а другім макраме. Асабліва, калі ўлічыць, што ў канчатковым выніку апошняе (бісер з макраме) ніяк не ўплываюць на сітуацыю.
Я разумею.
І так, напэўна, часцей і бывае. Яно так прасцей і надзейней. Стабільней, я б сказала.
Ёсць я і ёсць хтосьці, з кім больш-менш супадаюць погляды. Гэта зручна і не патрабуе затрат. Лёгка і спакойна. І хай так будзе. Некамфортнае іншае - і фіг з ім.
Але вось здараецца і іначай.
Погляды, як быццам, супрацьлеглыя. І падабаецца рознае. А сваяцкасць душ ёсць, аж да шчымлівага.) І цікавасць ёсць, чаму так? І жаданне перасякацца. Але не заўжды такту і досведу хапае, каб рабіць гэта, не ранячы.
