Мне. Не тебе. Я чувствую в таких вопросах агрессию ко мне. Ты говоришь, что у них агрессии нет. Тогда скажи мне, что там есть, я попытаюсь понять.
Вопрос зачем ребенку эта ленточка, предполагает ответ? Зачем это вопрошающему?
Магда, я не магу адказаць на актывіста, разумееш? Я там не была, і як тут кажуць, чытаю сітуацыю нават не ў першай праекцыі.
Я магу сказаць пра сябе.
І я пра гэта сказала.
Я не гаварыла, што ў іх (у каго, дарэчы?) няма агрэсіі.
Я спыталася, скуль табе вядома, што яна ёсць.
Гэта адно і тое ж, ці як?
Не с этим. но с другим. С верой в бога. Против абортов просвещать. Как дети должны себя вести. Да мало ли советов дают по жизни люди, которые открыли для себя свет и чувствуют необходимость делиться им с другими. Эта экзальтация просто напросто пугает меня.
Я помню свой страх, когда ко мне беременной на большом сроке подошла женщина в женской консультации и начала что-то спрашивать, а потом рассказывать про аборты и на мои просьбы не оставляла меня в покое. Потому как в коридоре никого не было, бегать я уже не могла особо, а больному человеку чего в голову не придет.
Магда, у мяне няма агрэсіі, але я, прызнацца, крыху пачынаю нервавацца. Так часта адбываецца, калі ці мае словы ці мае пытанні выварочваюць навыварат і адказваюць ці на паралельнае ці на супрацьлеглае.
Агітацыя супраць абортаў ці за веру ў Бога тут увогуле ні пры чым. Бо мы (я) кажам акурат пра адваротную сітуацыю.
Калі хтосьці (умоўна) сядзіць з Бібліяй, а ты (умоўна) ў яго пытаешся: і што там? Нашто? Што вам гэта дае? (усе пытанні ўмоўныя).
Дык вось на мой погляд даваць у морду пры гэтым неабавязкова, а можна скарыстаць сітуацыю пытання, як мажлівасць расказаць пра сваё. А раптам цябе пачуюць?
І калі можна, давай адарвемся ад сітуацыі з актывістам. Я пра яе ў тым выглядзе, якім яна пададзеная, ужо выказалася: чаплянне да дзіцяці, пагатоў фізічнае ўздзеянне на яго незалежна ад стужачак - апошняя ступень дурнаты і крытынізма.