"Крызісу няма
Калі мяне просяць расказаць, як палешукі рэагуюць на крызіс, я ўзгадваю бабу Васіліну з Каранеўкі. Гэта тыя самыя Курані, дзе жылі Мележавы людзі на балоце. Сёння, як і колісь, гэта выспа сярод хвойнікаў і балотаў, куды цывілізацыя ўпарта не ідзе. Персанажы “Палескай хронікі” зрабілі гаць, а іх нашчадкі з’ехалі па лепшую долю. А ў Каранеўцы засталіся пяць чалавек, сярод якіх амаль дзевяностагадовая баба Васіліна.
— Як вы тут жывеце? Мабыць, цяжка?
— Гэта раней было цяжка, сынок. А цяпер гаруй колькі хочаш — зямлі хапае. І пенсію даюць. Колісь жа не давалі. От як.
А вы кажаце — крызіс. Які крызіс? Дзе крызіс? Няма ніякага крызісу. Тое, што вы там у сябе называеце крызісам, у нас тут заўсёдная з’ява.
Людзі на балоце
Крызісам можна палохаць тых, хто штосьці мае. Хто нічога не мае, той і не баіцца ніякіх крызісаў.
— Хадзіла ў краму?
— А што мне там рабіць? У мяне грошай няма.
Калі цэны растуць, Мінск хвалюецца, а мы тут малінніку наламаем на гарбату і п’ем яе, як рабілі гэта ў любыя часы.
Грошы, большыя за пяць мільёнаў, — абстрактныя лічбы. Цётка Тамара расказвала, як яе мазырская пляменніца рамонт рабіла:
— Яна заплаціла дзесяць мільёнаў! Ці то мо мільярдаў тых.
Якая розніца — мільёнаў ці мільярдаў! Усё адно такіх грошай яна не патрымае ў руках.
Не ведаю, можа ў іншых кутках беларусы жывуць інакш. А мае палешукі заўсёды шмат гаравалі, каб толькі выжыць. Адвеку тут былі балоты, якія не давалі разжыцца на багацце. Зямля — пясок, на якім нічога не расло без угнаенняў. Для ўгнаенняў трэба было трымаць свойскую жывёлу. Каб трымаць свойскую жывёлу, патрабавалася шмат сена. А навокал адныя балоты — дзе таго сена ўзяць? А калі лета занадта вільготнае, дажджлівае, то ўсё, гамон. І разлічваць няможна было ні на пана, ні на калгас. Калі сам не пагаруеш з раніцы да ночы, то не выжывеш.
От такі генафонд мы тут маем. Хто ўмеў, той з’ехаў. А мы засталіся, каб захаваць нашу палескую філасофію вады. Таму што….... "
(с)
Кому интересно далее (а там интересно!!) -
http://baj.by/be/content/kryzisu-nyama