Психологическая беседка. Архив

[Mahima]

Гіперы, грамадства спажыўцоў, мегамажлівасці.

удивительным образом это есть у них рядом с их такой ужасной демократией и открытыми границами. И удивительным образом этого нет у нас - при закрытости, духовности бедных и идейных.
Несовместимо хорошо жить и при этом быть духовно развитым? По-моему, совместимо. Просто у них для этого не нужно преодолевать бытовые трудности - тому, кто желает. А у нас трудности - это почетно. Борьба за урожай - наше все.

И пусть процент, условно называя, думающих везде примерно одинаков, но там эти думающие могут за свое думание иметь нормальную жизнь тела без борьбы за урожай. И могут делать многое для других - кто ЕЩЕ не хочет думать, но мало ли, захочет.

А голодный думает только о еде.

 

[k_ja_ra]

Пра беларускую.
Я на сваім сціплым месцы , хутчэй за ўсё, не абмяжоўвала б кантактаў.
Асабліва калі прачытала у тым жа абмеркаванні і такі момант: "мая дачка (2,5 гады) такая некамунікабельная, і калі яна 4 разы паўтарае "што гэта за цацка?" а рускамоўныя дзеці працягваюць штокаць у адказ, мне хочацца схапіць яе і пазбавіць гэтага".
Памятаючы сваю малакамунікабельную старэйшую, я разумею, якую ж мядзведжую паслугу робіць тут мама...

Але калі быць шчырай, я паважаю і пазіцыю таго чэла, які прапануе кантакты мінімізаваць. Тым больш крыху ведаю таго чалавека. І таму яшчэ, што толькі магу сабе ўяўляць, якімі неймавернымі высілкамі даецца гадаванне белмоўнага дзіцяці ў нашых умовах...

 

[Mahima]

якімі неймавернымі высілкамі даецца гадаванне белмоўнага дзіцяці ў нашых умовах...

вот знаешь....как-то тяжело мне от такой формулировки.
Слышится постановка идеи воспитания именно так впереди самого ребенка. Хотя я понимаю, что родители ребенка любят...

Но когда неимоверно трудно - может, не та дорога все же...не с тем отношением...

 

[k_ja_ra]

Слышится постановка идеи воспитания именно так впереди самого ребенка.

Не зусім так. І не ідэі выхавання, як такой, а ідэі ўласнай беларускасці.
Да таго ж высілкі бацькоўскія. Дзець ніяк не пакутуе. Ну прынамсі да пэўнага моманту. А потым...не ведаю...мне складана меркаваць. Са стаўленнем да бел. мовы ў грамадстве, такі цяжкасці мажлівыя, імхо.

Но когда неимоверно трудно - может, не та дорога все же.

можа, Каця. Я не ведаю.
Я-та сваёй іду.)
Але ў кожным разе...я б не блытала ўласны шлях і шлях ідэі. Гэта розныя зусім шляхі.
Калі ўласны неімавернымі высілкамі даецца, варта задумацца, я з табой згодная.
А з ідэяй ... няма ў мяне адназначнага меркавання тут.

 

[Igra]

Трэба прайсці гэты шлях самому, каб адчуць цэннасць сваіх памідораў. Я так думаю.

В целом я понимаю о чем ты говоришь в своем посте,здесь есть логика.
Но логично это всё потому еще,что статусным и вожделенным является в обществе быть с чистыми руками,посещающим гиперы и совершающим 2 раза в год поездки на море из современной большой квартиры желательно(это я грубо,схематично)Пока есть презрительное "колхозники" "обслуга"и тому подобное приходить к привлекательности и возможности этого занятия,или подобного,можно только путем таким,да,как ты предлагаешь и в большей степени,как хобби.Если же есть изначальное уважение к любому человеку и любому занятию и профессии,то не станет этого выбора,а будет выбор свободный-что МНЕ нравится и что Я хочу,а не что престижно и желательно.В силу такого неравного распределения и существует стремление попробовать то,что тебе,возможно,вовсе не нужно,но никому не хочется быть аутсайдером и неудачником.С теми ориентирами,что довлеют сейчас,что считаются признаком жизненного успеха,свободный выбор невозможен.Я не знаю,что нужно сделать и как это поменять,но это ущербная система,для самого человека и его истиной свободы.Тогда свобода подменяется суррогатом ее-достигнуть того,что есть у других,как будто это может помочь почувствовать себя свободнее.В определенном смысле да,конечно да,но только в определенном.
Тоже просто размышляю,не настаиваю.В общем есть у меня ощущение,что нас заставляют хотеть,не думая,а надо ли оно нам в действительности.

Читали?

Я читала.Методы советские.Муж говорит,что белорусское кгб и в те времена считалось сильным.

 

[Танюша_]

Кьяра, попытки сделать искусственную среду, в том числе и языковую, обречены на поражения. Тут надо вырабатывать отношение к неидеальной среде и своё поведение в ней.

 

[Mahima]

Такое ощущение, что готовится захват не Беларуськалия, а Уралкалия...
Президенты странно молчат. Типа и правда исключительно экономическая проблема.

 

[Lilac]

Кьяра, я, конечно, судить не могу о ситуации в семье, про которую ты говоришь. Но вот если нельзя сказать своим родителям "Мам-пап, вот вы же видите, что внучка вас плохо понимает по-русски, давайте как-то постарайтесь, может, или как?", то может быть не в языке дело?

 

[Mahima]

Во-вторых они хотят вытащить сначала своего чувака, баумгертера этого.

ты думаешь?

Короче, чем дольше он молчит, тем ситуация опасней для аглы, как я думаю.

ага..."наш сукин сын" опять будет.

.В общем есть у меня ощущение,что нас заставляют хотеть,не думая,а надо ли оно нам в действительности.

а у меня ощущение, что все время показывается только материальная сторона. Чтобы за этими гиперами и обществом потребления не видны были реально НЕОБХОДИМЫЕ вещи - вне плоскости потребления.
Акцент всячески смещается из области свобод, прав, общественной организации, политической организации в область потребления безудержного, голупления и т.п.
У нас этого своего хватает - и без гиперов, и без потребления. Просто выгодно преподносить это как привнесенное "жутким капитализмом".

"Как уже эта Россия надоела, со своими войнами"

ну да..как всегда...кто-то плохой пришел и нам жить мешает...А мы все в белом стоим красивые..

 

[k_ja_ra]

статусным и вожделенным является в обществе быть с чистыми руками,посещающим гиперы и совершающим 2 раза в год поездки на море из современной большой квартиры желательно(это я грубо,схематично)

Не ведаю. Мне цяжка пагадзіцца. Я ненавіджу вёску з дзяцінства. Мне гэта ніхто не навязваў. Стаўленне ў сэнсе. Вёску навязвалі.
Крамы я НЕНАВІДЖУ так сама, як вёску. Але хаджу месцамі, бо само дамоў нішто не трапляе.
Кватэру хацела сама. І адпачываць хачу сама. Не навязвае мне ніхто адпачынак. І на статус мне пляваць. Проста паколькі вёска - НЕ адпачынак для мяне, Крым - аналагічна са сваімі цягнікамі і ўсё яшчэ па большасці саўком, я абіраю проста традыцыйныя і адносна даступныя напрамкі. Адзін раз на год у лепшым выпадку. А то і куды радзей. І не паруся, шчыра, што не езджу па 2 разы на год.
І па адчуваннях, так, як я, робяць многія.
І не бачу, дзе і як нам навязваюць хацець таго, чаго мы не хочам ці не павінны б былі хацець. Патрэба ў ежы, цяпле, камфорце - НАТУРАЛЬНАЯ патрэба чалавека. Што па Маслоў, што паводле астатніх, як быццам. Як яе можна навязаць - не ведаю...

Што да калгаснікаў. Зноў цяжка пагаджацца. У нас па-мойму робіцца ўсё, каб прэстыж падняць.)) Дажынкі, аграгарадкі і падобнае. Не?
Але тут якраз тое, пра што я. Толькі пажыўшы ў цэнтры і надыхаўшыся горадам, можна захацець з'ехаць у вёску. Свядома захацець. А пакуль ты апроч навоза нічога не бачыў, такі цягне да чыстых рук, так. Натуральным чынам цягне.

Тогда свобода подменяется суррогатом ее-достигнуть того,что есть у других,как будто это может помочь почувствовать себя свободнее.

Мы з табой па-рознаму гэта разумеем усё ж.
Не мець то, што ёсць у іншых. Гэта няправільная пастаноўка пытання. Мець роўныя з іншымі мажлівасці.
Я адна чую нюанс тут?
Не "Я Вась такую же хочу." А "Я Вась такую бачыла, але мне яна так сабе, я іншую куплю".

І зноў жа. Ты разважаеш са свайго месца. Не з месца даяркі ў вёсцы. Праўда?
Не палічы за наезд. Я таксама тут не з месца даяркі разважаю, калі што.

 

[Женщина дождя]

Кьяра, а чаму такое пачуцце - НЕНАВІДЖУ? Я магу сказаць - я не люблю веску, я не люблю магазіны... Але - НЕНАВІДЖУ - не разумею... Я таксама не люблю хадзіць по магазінах - толькі по потрэбе, але гаворыцт про ненависць - неяк не па мне...

 

[k_ja_ra]

я, конечно, судить не могу о ситуации в семье, про которую ты говоришь. Но вот если нельзя сказать своим родителям "Мам-пап, вот вы же видите, что внучка вас плохо понимает по-русски, давайте как-то постарайтесь, может, или как?", то может быть не в языке дело?

Можа...але месцамі я сутыкаюся з ТАКІМ непрыманнем беларускай, што ў прынцыпе абсалютна дапускаю, што рэч менавіта ў гэтым.

а чаму такое пачуцце - НЕНАВІДЖУ?

Ну мажліва гэта і занадта сказана, так. Гэта вельмі моцнае пачуццё.
Але і простага "не люблю" тут, як па мне, мала. Не люблю - гэта збольшага "раблю штосьці, але без асаблівага задавальнення". Тут іншае.
Ну і так. Я схільная месцамі да дастаткова палярных пачуццяў. Не паўсюль роўнасць - маё ўсё.

Igra, яшчэ...падумалася...
Усё ж падазрэнні наконт навязвання перабольшаныя, па мне.
Глядзі. Прыкладам, я люблю вёску і ўжо дакладна мне пляваць на статус. Але якія мажлівасці я там маю?
Каналізацыі няма, газу няма, школы чалавечай няма, выйсці ўвечары сустрэцца з сяброўкай няма дзе. Ці гэта ўсё, паколькі мне на статус пляваць, мне ўжо непатрэбна?
Разумееш маю думку?
То бок калі б у нас былі роўныя мажлівасці і ў горадзе і ў вёсцы, але народ упарта ехаў у горад, а там на балконе расціў бульбу з любві да гародніны, я б з табой пагадзілася. Што навязалі статуснасць і чэл, наступіўшы на горла ўласнай песні, пакутуе ў гарадской кватэры.

Але такога няма.

А на захадзе, па-мойму, фермеры - цалкам сабе ў цане. У сэнсе статуснасці. Не?
Роўна як там у цане НЕ жыць у горадзе. І не праз статус. А праз інфраструктуру.

 

[k_ja_ra]

Канализация и газ сейчас не проблема

ну, далёка не паўсюль. Не скажыце.
А там, дзе гэта ёсць, і хаця б збольшага ёсць інфраструктура, цэннікі нам усім добра вядомыя.

 

[katia-ka]

Пра вёску)) Кьяра, навеяла))
Вясковую працу я не любіла з маленства. Вось менавіта цярпець не магла гэтыя праполкі, паліўкі, бульбу туды-сюды і інш. І гэта праецыравалася ў мяне на вёску ў агульным плане. Я гаварыла, што не люблю вясковае жыцьцё. Пры тым, што ні вёскі, ні лецішча ў нас не было (агарод быў). І я сапраўды яго не любіла. І не імкнулася да яго ніколі. Таму што яно вось так моцна зьвязанае ў мяне было з працай на зямлі.
І вось год таму мой сусьвет пачаў павольна паварочвацца ў іншы бок )) Аднойчы я моцна так пашкадавала, што у мяне няма лецішча... Што гэта насамрэч так класна - мець свой невялікі домік, збірацца там кампаніяй, зьбіраць вішні і яблыкі))) Ну вы разумееце - ніякай працы))) А пасьля - яшчэ болей. Я пабыла на хутары. І мяне ТАК торкнула, вам не перадаць. Ня ў сэнсе, пераехаць у вёску, а вось так жыць час ад часу... Дазволіць часу бегчы павольна, дзецям - бегаць басіком, яблыкам -падаць у траву...
Напісала проста так.. ні ў адказ ні на чый пост... Проста прарэфлексіравала

 

[katia-ka]

Ага, и меня пробило иметь свой домик)))

Думаю, што калі я такі патраплю да цябе на госьці, то мне ўжо проста хош-ня хош трэба будзе шукаць домік))) Бо накрые з галавой ))

 

[katia-ka]

И могут ли эти возможности быть равными?

А чаму яны павінны быць адзінымі? І навошта?
Калі што, у мяне няма пакуль (спадзяюся!) магчымасьці набыць нават летні домік.

 

[k_ja_ra]

Странно форум добавляет к сообщениям приписки:

Ён нармальна дадае. Проста калі ты онлайн (ну як я, відаць, у той момант), ты даданае кімсьці не бачыш. Бачыш, толькі калі адкрываеш старонку па новай.
Цяпер я бачу ваш пост цалкам.
Калі адказвала, бачыла толькі першую частку.)
Сорі за оф.)

Но зато ты там сам себе хозяин : государству все равно, как ты обустраиваешь свой быт (приводили статью на эту тему про прибалтику): сам организуешь подъезд, сам организуешь вывоз мусора и обустраиваешь канализацию... Хочешь - занимаешься этим, не хочешь - удобства не улице . Самостоятельность, ответсвенность.

Гэта выдатна.
Але мець свой дом у больш-менш уцямным месцы а) вельмі дорага б) маме пажадана не працаваць, а займацца развозкай дзяцей па школах і гуртках .в) трэба мець , як вы напісалі, мінімум 2 машыны, і трэцюю, калі ўлічваць адсутнасць сэрвісу побач.

жыць час ад часу...

Дык не пытанне. І я б жыла у доме з усімі зручнасцямі час ад часу . Я таксама паветра люблю і прастору.
Але гэта не вёска. Гэта адпачынак за горадам.
Варта адчуваць розніцу.

 

[katia-ka]

Дык не пытанне. І я б жыла у доме з усімі зручнасцямі час ад часу .

Я раней нават час ад часу не хацела. Зусім.

 

[k_ja_ra]

а, так и в городе далеко не у всех машина, не все могут себе позволить отдыхать по клубам, не все могут позволить возить ребенка в гимназию, не все могут позволить внеклассное развитие ребенка .... бесконечно... бесконечно...

Стоп. У горадзе ёсць гурток. У вёсцы няма. У горадзе ёсць транспарт, якім можна запраста ездзіць, калі машыны няма. У вёсцы няма.
У горадзе ёсць крамы. У вёсцы амаль няма. У горадзе ёсць школы, дзе хаця б мат-ку і мову вядуць розныя настаўнікі. У вёсцы - амаль няма. У горадзе ты можаш абіраць працу. У вёсцы ты даярка ці трактарыст. Ну і г.д.
Пры чым тут хто і што можа сабе дазволіць?

 

[k_ja_ra]

А чаму яны павінны быць адзінымі?

Яны павінны проста быць. Мажлівасці. Для ўсіх.
І гаворка НЕ пра фінансавыя мажлівасці асобна ўзятай сям'і. Спадзяюся, гэта зразумела.