Ну, может быть, эти общепринятые маркеры довольства жизнью таковыми на самом деле не являются? отсюда и недовольство. от того, что истиное состояние счастья находится где-то совсем в другом месте, но где - об этом нам не рассказали, а научили тому, что Збольшага даровая. Асяроддзе таксама плюс-мінус. Не галадаю, ёсць дзе жыць... и есть суть хорошей жизни. мы урок усвоили, приняли, искать не пытаемся, а душа-то не на месте. отчего-то
Ну...піраміду Маслоў ніхто не адмяняў.

Так што маркеры задавальнення ў выглядзе "здаровы, негалодны, ёсць дзе жыць" цалкам сабе працуюць, проста калі яны ёсць, іх ужо робіцца недастаткова. Хочацца большага. Патрэбы растуць.) Але забяры ў нас самае неабходнае і нас пачне задавальняць і проста адсутнасць голада і холада. Вось жа ў чым рэч.

То бок я пра тое збольшага, што базавыя патрэбы ў нас (хай у мяне) задаволеныя. А большае, напэўна, ужо залежыць наўпрост ад нас саміх.)
Все хорошо, но что-то для меня важное не реализовано. И оно настолько важное, что закрывает все получившееся.
Дык чаму не рэалізуецца?
З іншага боку падумала, часта мы (я) называем дэпрэсіяй проста паскудны характар.) Пры якім увесь час штосьці ды не так.) Мяне, напрыклад ў дзяцінстве "бурча" называлі.)))) Бо я нават маленькай увесь час (ну ці хай не ўвесь, але часта) бухцела.)
Плюс маем наступныя ўласцівасці асобы: перфекцыянізм і гіперадказнасць.) З такім наборам, баюся, па азначэнні немажліва быць задаволеным напоўніцу.

Карацей, трэба змірыцца з уласнай недасканаласцю, відаць, і прасцей ставіцца да ўласнай так званай дэпрэсіі.) Гэта не дэпрэсія, а нармальны для асобы стан. Проста з ім трэба умець ці вучыцца жыць.

Не могуць жа ўрэшце ўсе быць лёгкімі і непераадольнымі аптымістамі. Да таго ж іх лёгкасць і аптымізм месцамі нішто іншае, як адсутнасць адказнасці ўвогуле і надзвычайнае ўменне перакладваць свае цяжкасці на іншых.