Буду вам благодарна, если потом напишете ваши мысли про мои коммуникации, когда уложится в голове.
Так. Дзякуй.) Я падумаю і паназіраю, што называецца. Ужо самой цікава.)
Неждана, а вы згодная з тэзай пра тое, што збольшага ў сваіх ацэнках, развагах, высновах і падобным мы мяркуем па сабе? Прымерваем, так ці іначай параўноўваем са сваім, узгадваем, як было з намі і г.д.? То бок абапіраемся на свой уласны досвед і досвед таго, з чым ужо сутыкаліся? То бок усе нашыя вынсовы, ацэнкі і падоьнае не з неба бяруцца, а ў гэтым сэнсе цалкам сабе лагічны і заканамерны?
Яшчэ думкі. ) І да вас, і да тых, каму гэта будзе цікава. Пра смецце.

)))) Ужо прабачце.)
Вось глядзіце, смецце - гэта не толькі тое, што непатрэбнае, але спрадукаванае намі (абёрткі, упакоўкі ад чагосьці набытага, шалуха ці ачысткі), не толькі тое, што выкідваецца свядома, гэта і тое, што прыносіцца да нас міма нашай волі, наноснае, пыл той жа, прыкладам, пух тапаліны і г.д. Але ў кожным разе гэта штосьці непатрэбнае, штосьці залішняе і няцэннае, бо выкінуўшы, мы пазбаўляемся яго назаўжды, карацей, смецце і ёсць.
Як па-вашаму, калі штосьці насамрэч важнае чалавеку паралеліцца са смеццем, гэта аб чым кажа? Ён не валодае словам? Нічога іншага не прыйшло на розум для аналогіі? Падсвядомасць выдае яго, што тое, што паралеліцца, няважна яму насамрэч, хаця галавой ён хоча думаць, што важна? Штосьці яшчэ?
Вось адна з фарумчанак прывяла аналогію з аркушамі паперы, якія мы перабіраем і знаходзім тое, што патрабавалася. То бок паперы нам важныя, проста сёння трэба штосьці дакладнае, і таму іншыя паперы - залішнія, але яны, мажліва, спатрэбяцца пазней і менавіта таму мы іх захоўваем. Іначай проста выкінулі б, як смецце.
У мяне самой упарта перад вачыма стаіць аналогія з глінай.) Ведаеце, скульптар спачатку бярэ гліну, робіць з яе загатоўку, а потым пачынае прыбіраць залішняе, каб стварыць нейкую дакладную фігуру. Але гліна не выкідваецца, адкладаецца убок і потым будзе выкарыстаная для іншых фігур.)
==============
Вось тут яшчэ цікава.)
Ну я так все читала, читала - сначала диалог был нормальный, потом со стороны Кьяры пошел сильный напор, потом когда противоположная стороны стала оправдываться и объясняться по каждой фразе - было сказано что-то вроде - ну хай так и напор резко пошел на убыль. то есть человек получил то, чего он добивался осознанно или неосознанно и успокоился.
Калі абстрагавацца ад нікаў і канкрэтнай размовы, якая ўбачылася настолькі арыгінальна, цікава як трактуецца "спачатку нармальна - потым напор - потым напор убывае - хай так - супакаенне." Робіцца выснова, што чалавек атрымаў, што хацеў, напіўся.)
А чаму гэтая схема не разглядаецца як, наадварот, стомленасць і як спыненне спробаў штосьці зрабіць ці свайго дамагчыся?

Па-мойму намаляваная аўтарам схема якраз болей сведчыць пра другое. ) Хіба не? Пытанне да ўсіх.)))
=================
Увогуле, я калі тую размову збольшага перагледжвала, звярнула ўвагу на тое, наколькі мала ў тым бурным і вельмі актыўным абмеркаванні постаў таго, хто галоўны вінаваты гаворак на тэму "ты гаварыла, што я гаварыла".)))))
Калісьці з ананасам было тое ж, да слова.))))))))
Ёсць адчуванне, што не так уж і не падабаюцца гэтыя размовы аўдыторыі.) Прынамсі з актыўнасці і колькасці постаў удзельнікаў так атрымліваецца.)
Гэта так, рэмарка. )))))