когнитивный диссонанс (k_ja_ra, вот это точно понты)
бачыш, як цікава.) А я ўспрымаю гэтае словазлучэнне, як нейкі фразеалагізм ці ўстойлівы выраз, які ўжо даўно выйшаў за рамкі свайго прамога сэнсу (чытала проста, што гэты выраз ужываюць часта не зусім па справе) і ўжываецца як ... своеасаблівая характарыстыка сваіх пачуццяў, адчуванняў, думак. Ну... падобна да "я ў трансе", я ўражаны, я здзіўлены ці штосьці падобнае. Я зусім не ўспрымаю гэта як жаданне рысануцца ці казырнуць чымсьці там, як гаварыла Кацярына.)
А яшчэ я падумала, што навстречность - гэта і ўменне скончыць дыялог. Не толькі пачаць, але і скончыць. І непрыемны ў тым ліку. Без позы ахвяры, як пісалі вышэй, і без псіхаў, аля "ай, надакучыла", "і нашто я толькі ў гэтым удзельнічала", "вы мяне раздражняеце" і г.д.