А, ты там про других людей! Да, других менять не надо)
ну вось.) Ніякай логікі. То можна мяняць пры прыняцці, то нельга. А ты кажаш, слоўнік...
Всем клиентам я предлагаю избавиться в своей речи (и, прежде всего, в речи внутренней, обращенной к самому себе) от пяти слов:
- должен
- надо (нужно)
- нельзя
- правильно
- неправильно
И заменить их на три слова:
- хочу
- не хочу
- можно
ой...
А па-мойму, штосьці такое тут ужо было і абмяркоўвалася. "Я раблю толькі тое, што хачу" называлася. Асабіста ў мяне гэта відавочна не так. І, я перакананая, ва ўсіх людзей. Але можна, напэўна, сябе і ўгаварыць, фіг ведае. Асабліва, калі ты кліент.))) Поппсіхалогія сёння на што толькі не здольная.
С психологической точки зрение любое долженствование, если его разложить на молекулы, вырастает из какого-то желания.
тады ўжо з нейкай патрэбы?
А гэта дзе такое напісана? Ці гэта твая ўласная думка?
если хочешь меняться, значит не захотел в себе принять то что есть..
Гучыць, вельмі лагічна. Вельмі.
, а что происходит с этим плохим, требующим изменения пока вы его не меняете и не принимаете? Оно живет своей жизнью, о которой вы ничего не знаете?
напэўна, тое ж, што адбываецца з кепскім, якое прынята, але плануецца да змяненняў.
далася яна табе...
А калі б яна гучала так: "Зміраючыся з тым, што мы такія, як ёсць, мы губляем спадзеў стаць тымі, якімі меліся быць". У цябе таксама яна выклікала непрыманне і нязгоду?
Я падазраю, што яе сэнс менавіта такі. Менавіта "зміраючыся", і менавіта "меліся".
Вы принимаете себя такой, какая есть и живете с этим.
Может быть, вы живете с мыслями, что когда-нибудь что-нибудь точно предпримете? Ок, значит вы признаете обратимость состояния принятия в состояние действия. Следовательно, вы не считаете принятие стеной, лишающей даже надежды. Как и я
То бок ты ўсё ж настоваеш менавіта на тваім значэнні і тваім ужыванні слова "прымаць"? А нашто? Калі відавочна, што гэтае слова сапраўды часта, каб не сказаць амаль заўжды, мае іншы сэнс. Той, аб якім кажа Оріон.
а ты разделяешь понятия принять и отпустить?
па мне, можна адпусціць дзіця на вуліцу, ці адпусціць касу ці вусы. Гэтае слова ў значэнні "адпусціць сітуацыю" (а ты пра яго, так?) у мяне выклікае прыкладна такую ж рэакцыю, як "ресурсно" ці "от кнігі осталось послевкусіе". То бок нібыта так і кажуць, і чаму б не, але....
Не думаць ці не перажываць, ці не вяртацца да гэтага думкамі зноў і зноў, ці яшчэ што падобнае - імхо нашмат лепей і дакладней.
Дык вось, напэўна, прыняць - гэта змірыцца, а "адпусціць" - выкінуць з галавы. Я б так сказала. А выкінуць з галавы бывае вельмі станоўчым момантам.)
То есть признать и не принимать это находиться в состоянии дискомфорта по этому поводу.
Калі штосьці прызнанае не вельмі падабаецца, але пакуль з гэтым нічога не робіцца, то я б сказала, што гэта "я падумаю аб гэтым заўтра". ) Проста адкладзена на потым.) Да лепшых часоў ці ўмоў.