но назначают при этом девочек! Я - об этом.
Я разумею.
Але ведаеш, калі б сам хлопчык выклікаўся, думаю, яму б не адмовілі.
Скажам, калі я бачу, што мой сын хацеў бы быць старастам, ці я сама хачу, каб ён развіваўся ў гэты бок, я мушу пагаварыць з ім, каб ён не бянтэжыўся выклікацца сам, не? Ці калі яму складаны гэты крок, пагаварыць з настаўніцай. каб яна яму прапанавала?
А так... я недзе разумею настаўніцу.

Прымусіць дзяўчынку пры адсутнасці ахвотных прасцей: пакора, жаноцкасць, сёе-тое

Хто з нас не ідзе найбольш зручным для сябе шляхам?
Я вроде пространно довольно расписала, за какой именно я выбор. А ты опять сузила...
Я зразумела пра выбар.) Я проста прыкінула, што нават калі ўявіць сабе абсалютна фантастычны выбар, праз тое, што будуць класы хлопчыкаў, класы дзяўчатак і класы сумесныя, гэты фантастычны выбар у кожным разе памяншаецца ўтрая.)))
А у вас есть вообще какой-либо личный опыт осознания себя частью неформального сообщества?
Наколькі нефармальнага?
Готы? Хіпі? Яшчэ хто?
Ці мы проста пра "па-за межамі вучобы/працы" кажам?
Першага - няма. Другога - цалкам сабе.
Одно дело, когда женщина принимает решение усыновить ребенка из детского дома, и совсем другое, если у мужа ребенок от первого брака.
Ведаеце, я ўжо не пра старасту пытаюся. Я разумею, што часцей гэтае так званае лідэрства навязаннае і таму не сапраўднае, як бы. Хаця месцамі нават яно можа быць у пэўным сэнсе карысным.
Я ўвогуле пыталася ў вас. У адрыве ад школы і старасты.
Вы сабе лідэрства без адказнасці, а значыць абавязкаў пэўных уяўляеце?
Я - не.
Проста вы так дакладна размежавалі: гэта лідэрства, а гэта абавязкі. Дык вось, па мне, калі другое без першага мажлівае, то першае без другога - не.