тогда вообще все неважно - пример, слова, дела...все равно проживет свое
Катерина, чёта як па мне, дык амаль так.

Вось Інга піша - шчасце заразнае. Так, пагаджуся. Проста а што мы разумеем пад шчасцем? Вонкавыя праяўленні? Ці тое, што адчуваецца ўнутры?
Дык не заўжды вонкава радасны чэл шчаслівы і наадварот. ) Толькі чамусьці ў дачыненні да дзіця-меланхоліка мы (ці я) пра гэта забываемся.

І потым, вышэй вялося не пра навучыць шчасцю дзіця, а навучыць меланхоліка. Такі ёсць розніца. Не тое, што я малюся на тэмпераменты, але ёсць у іх штосьці. Меланхолік фізічна не здольны перажыць столькі. колькі сагвінік з халерыкам. Яму "прыроды" не хапае -мітахондрый, так званых. ))) Меланхолік інтуітыўна сябе беражэ, не распыляецца там, дзе не жыццёванеабходна.
Таму па мне адзінае: любіць, прыняць, смірыцца, што такога фантану, як ты б чакаў, табе ніколі не атрымаць, і дазволіць яму быць шчаслівым па-свойму.
А ўся логіка ў сэнсе "шчасця", імхо, слаба працуе. Прагаварыць нейкія пачуцці - мажліва, расказаць, што і "хуткая" мама іх адчувае - так. Проста развіваць дзіця. Ну вось "давай мы разам парадуемся і пабудзем шчаслівымі" - неяк не...