имя-как-имя, я за ўсё жыццё набыла 2 квіткі латэрэйных. Прычым як было? Знаёмая на вяселле запрасіла, і ўмоваю, так бы мовіць, прысутнасці там была наяўнасць 2 латэрэйных квіткоў пры сабе (на мяне і мужа, маю на ўвазе).
Я, будучы неяк у банку (ну помню ж, што там звычайна гэтае шчасце прапануюць), кажу: дайце 2 штукі. Цётка ў акенцы: калі ласка, і дае на найбліжэўшыя выходныя, а мне-та недзе праз 2 тыдні трэба было ісці, адпаведна, патрэбныя квіткі на "пазней". Кажу: дайце на пазней. Яна - няма. - Як няма? - Ну так, яны пазней і будуць. І такім позіркам на мяне - ціпа вось "дзярэўня"(а я ж, і праўда, у латэрэях - як свіння ў апельсінах

)))
Добра, думаю, пазней куплю. Адпаведна ў дзень Х : вой! ёпць! квіткоў жа няма! забылася!
Муж ледзь не забіў! Кажа: балда, нічога не можаш без мяне, пойдзем так. Я: да ты што?! У запрашэнні ж напісана! Трэба! (ну я ж дзяўчына адказная

))). Карацей, выклікалі таксі. Садзімся: слу, спадар, давай так паедзем, каб латэрэйныя квіткі дзе набыць.
- Ну паедзем, дык дзе будзеце купляць-та?
- А я ведаю? У банк, ясна, ужо не трапляем: вечар, часу і так няма (ну як звычайна, спазняемся)
- Ну, млін, Вы што не ведаеце, дзе квіткі набыць?
- Не.
- Да ну?
- Дык адкуль?
- Добра, спыню каля кіёска.
- А што, у кіёску прадаюць?!
Так што прабач, тут у мяне і праўда "прабел".

))