Не-не. Дзякуй. Я пакуль ні да практык ні да йогі не гатовая.))) І не тое, каб вельмі хацела рыхтавацца.)тут я толькі практыкі магу параіць. імхо з нірванай ні думаць, а рабіць што-небудзь трэба. йога тая ж.
Вось так. Хаця дапускаю, што пад гэта, пад адказнасць, энергія адкульсці здольная і знаходзіцца.Малейшая же зависимость и ответственность - уже не свобода и это трата энергии.
Мажліва-мажліва.Для мяне асабіста гэта ня ў мове справа, ня ў ёй канфлікт, а ў адносінах паміж сваякамі. Мова ў дадзеным выпадку толькі зачэпка))
Дзеці - яны асаблівыя, таленавітыя, з бясконцай колькасьцю магчымасьцей. І білінгвізм для іх - гэта дробязь, на бессьвядомым узроўне ўспрымаемая. Ведаю й бачу гэта не па чутках
Я не хачу па шчырасці на гэту тэму дыскутаваць. Бо проста ведаю яе крыху знутры і адчуваю на ўласнай скуры. Пры ўсёй таленавітасці дзяцей і тры разы білінгвізме, моўная сітуацыя у Беларусі - гэта абсалютна асобная, адметная, і мала з чым параўнальная тэма. Таму агульныя рэцэпты тут не пракатваюць.
Я магу адказаць. Рэдка. Адназначна рэдка. Але не магу сказаць, што рэч у спакоі. Я проста не хачу. Тупа. Без тлумачэння прычынаў. Дый практыка паказвае, што праверанае і звыклае - надзейней. Яму больш давяраеш.Но вот, положа руку на сердце, вы часто в принципе пробуете новое - пищу, кафе, запахи, маршруты?
Хаця мажліва я проста не гурман?
Хаця вось на адпачынак у адно і тое ж месца (я пра за мяжу) у жыцці не паеду. Нават калі спадабалася.)